Πέθανε ο μπασίστας των «Status Quo» Άλαν Λάνκαστερ
Ο Άλαν Λάνκαστερ ήταν από τα ιδρυτικά μέλη του βρετανικού συγκροτήματος – Απεβίωσε στο Σίδνεϊ σε ηλικία 72 ετών
Απεβίωσε σε ηλικία 72 ετών ο Άλαν Λάνκαστερ, μπασίστας και εκ των ιδρυτικών στελεχών του βρετανικού συγκροτήματος«Status Quo».
Η είδηση του θανάτου του, μετά από μάχη με τη σκλήρυνση κατά πλάκας, επιβεβαιώθηκε από τον φίλο του και δημοσιογράφο Κρεγκ Μπένετ.
Ο Λάνκαστερ ίδρυσε το βρετανικό συγκρότημα μαζί με τον τραγουδιστή Φράνσις Ρόσι και τον κιθαρίστα Ρικ Πάρφιτ, ο οποίος πέθανε το 2016. Μέχρι το 1985 εμφανίστηκε σε 15 άλμπουν και σε κλασικά κομμάτια, όπως το «Whatever You Want» και το «Down Down».
Το 2013 ο μπασίστας έπαιξε με το συγκρότημα σε περιοδεία στη Βρετανία, ενώ η τελευταία του συναυλία έγινε το 2014.
«Μετά από αίτημα της αγαπημένης οικογένειάς του, συντετριμμένος ανακοινώνω τον θάνατο του Άλαν Λάνκαστερ, βρετανικής καταγωγής, βασιλικό μέλος της μουσικής, θεός της κιθάρας και ιδρυτικό μέλος του εμβληματικού συγκροτήματος Status Quo. Ο Άλαν Λάνκαστερ απεβίωσε σήμερα το πρωί στο σπίτι του στο Σίδνεϊ, περιτριγυρισμένος από την οικογένειά του. Ήταν 72 ετών», αναφέρει ο Κρεγκ Μπένετ.
At the request of his loving and deeply cherished family, am heartbroken to announce the passing of Alan Lancaster,...
Μάλιστα σημειώνει ότι παρά τη σκλήρυνση κατά πλάκας και τα προβλήματα κινητικότητας που του δημιουργούσε, ο Λάνκαστερ συνέχιζε να παίζει σε περιοδείες επανένωσης του συγκροτήματος.
Γεννημένος στο Πέκαμ του Λονδίνου, το 1949, ο Λάνκαστερ ίδρυσε τους «The Scorpions» με τους συμμαθητές του, του Ρόσι, Άλαν Κι (ντραμς) και Τζες Τζαβόρσκι (πλήκτρα). Στη συνέχεια μετονόμασαν τη μπάντα τους σε «The Spectres» και ο Τζον Κόγκλαν πήρε τη θέση του Άλαν Κι.
Παίζοντας σε κατασκήνωση το 1965, γνωρίστηκαν με τον Πάρφιτ. Παρά το δισκογραφικό συμβόλαιο, τα τραγούδια τους γνώρισαν μικρή επιτυχία.
Το συγκρότημα «The Spectres» μετονομάστηκε σε «Traffic Jam» και τελικά σε «Status Quo». Από το 1967, είχαν περισσότερες από 60 επιτυχίες στο Top 40 του Ηνωμένου Βασιλείου.
Σε τριάντα χρόνια οι μηχανές θα σκέφτονται για μας, θα μας φέρνουν κοντά στους δικούς μας και θα μιλάνε όπως εμείς. Το μόνο που θα μένει «μοναδικό», γι’ αυτό θα είναι και ακριβό, θα είναι να ξέρεις πως απέναντί σου κάθεται, στ' αλήθεια, ένας άνθρωπος.
