danikas_dimitris

Ε όχι και μεγάλος σκηνοθέτης

Δημήτρης Δανίκας

Αν και λίγο καθυστερημένα  δυο λόγια  για τον Φράνκο  Τζεφιρέλι που «εγκατέλειψε» πληρέστατος  ημερών, διακρίσεων και  συνεργασιών

Ενα λοιπόν. Είναι λάθος η βιαστική και πρόχειρη, «στο πόδι», εκτίμηση ότι ο Τζεφιρέλι ήταν εκλεκτό μέλος της παγκόσμιας κινηματογραφικής ελίτ. Δεν ήταν ούτε της Ιταλικής. Εκείνης της κατακλυσμιαίας δημιουργικής εποχής των χρυσών δεκαετιών του πενήντα, του εξήντα, ακόμα και του εβδομήντα

Δύο λοιπόν. Απόδειξη περί αυτού το σχετικά «φτωχό» και μέτριο έργο του. Φυσικά πάντα με αυστηρές προδιαγραφές και με τον πήχη ψηλά. Από τις 14 σκηνοθεσίες του σε ταινίες μεγάλου μήκους, τέσσερις ξεχώρισαν. «Ρωμαίος και Ιουλιέτα», η καλύτερή του. «Η στρίγγλα που έγινε αρνάκι» με Λιζ Τέιλορ και Ρίτσαρντ Μπάρτον. «Αμλετ» με τον Μελ Γκίμπσον. Καθώς και «Ο Ιησούς από τη Ναζαρέτ| σε μορφή μίνι σειράς των δύο επεισοδίων

Τρία λοιπόν. Καμία απ αυτές τις κινηματογραφικές του σκηνοθεσίες άφησε ανεξίτηλα ίχνη. Καλοφτιαγμένες ναι. Καλοπαιγμένες οπωσδήποτε. Αριστουργήματα ποτέ. Ούτε με τις καλύτερες προθέσεις και με αρκετή επιείκια. Ελεος

Τέσσερα λοιπόν. Ο Τζεφιρέλι διακρίθηκε για την προσφορά του στην Οπερα. Οι σκηνοθεσίες του στη Σκάλα του Μιλάνου έγραψαν ιστορία. Μάλιστα υπήρξε ένας από τους πιο πιστούς σκηνοθέτες και θαυμαστές της Μαρίας Κάλλας. Εν ολίγοις στην Οπερα ναι. Στο σινεμά όχι

Πέντε λοιπόν. Αυτό το συμπέρασμα και αυτή η διαπίστωση προκύπτουν με το συγκριτικό μέτρο γιγάντων του Ιταλικού κινηματογράφου. Με πρώτο και καλύτερο τον Λουκίνο Βισκόντι. Ακολουθούμενο από Μικελάντζελο Αντονιόνι, Φεντερίκο Φελίνι, Πιέρ Πάολο Παζολίνι αλλά και τον Σέρτζιο Λεόνε του σπαγγέτι γουέστερν. Μπροστά στις ταινίες αυτών των γιγάντων, κάθε κινηματογραφική σκηνοθεσία του Φράνκο Τζεφιρέλι μοιάζει με μετριότητα

Εξι λοιπόν. Ακόμα και συγκριτικά με άλλους Ιταλούς σκηνοθέτες εκείνης της εποχής, το έργο του Τζεφιρέλι είναι υποδεέστερο. Οπως λόγου χάριν με κάποιες από τις ταινίες του Μάριο Μονιτσέλι (Ο κλέψας του κλέψαντος), του Πιέτρο Τζέρμι (Διαζύγιο αλα Ιταλικά), του Λουίτζι Κομεντσίνι (Εγκλημα αγάπης), του Ντίνο Ρίζι (Ο φανφαρόνος). Αλλά και αρκετών άλλων

Εφτά λοιπόν. Με αντικειμενικά κριτήρια, δηλαδή με το αλάνθαστο κριτήριο αντοχής μέσα στον χρόνο. Αν κάποιος συγκρίνει την απόλυτη τοιχογραφία της εσωτερικής μετανάστεσης, δηλαδή «Ο Ρόκο και τ αδέρφια του» του Λουκίνο Βισκόντι με ολόκληρο το κινηματογραφικό έργο του Φράνκο Τζεφιρέλι θα αναγκαστεί να υποκλιθεί στον πρώτο και να αδιαφορήσει για τον δεύτερο

Οκτώ λοιπόν. Ο Τζεφιρέλι, κινηματογραφικά, κατάφερε να εκτοξεύσει το όνομά του, καθώς και την εμπορική αξία των ταινιών του, αξιοποιώντας, όσο κανείς άλλος Ιταλός σκηνοθέτης, τις σχέσεις του με τα Media, καθώς και με την κοσμική ελίτ τόσο της Ιταλίας όσο και του Χόλιγουντ. Αυτή είναι η πραγματικότητα

Εννέα και τελευταίο. Οσο για την κινηματογραφική Μαρία Κάλλας ένα είναι βέβαιο. Ο σκηνοθέτης που την εκτόξευσε ως πρωταγωνίστρια της μεγάλης οθόνης ήταν ο Πιέρ Πάολο Παζολίνι στη «Μήδεια». Ισως η πιο «χειροποίητη», η πιο ιδιαίτερη, η πιο αιρετική στιγμή στη διαδρομή αυτού του αξεπέραστου και τραγικού γυναικείου θρύλου. Ο Τζεφιρέλι, αν και κολλητός της Κάλλας, ήταν αναγκασμένος να «τρώει» την σκόνη του Παζολίνι. The End !


ΣΧΟΛΙΑ (11)

Αλέξανδρος

Πόσο ανίδεος είσαι κύριε δανίκα.! ... (το ορθογραφικό είναι είς γνώση μου στο όνομα σου) βγάλε εσύ το συμπέρασμα γιατί ;;;

newera

Εντάξει, τουλάχιστον αφήσαμε τον αδικημένο από τον Θεό και τον Μαρξ ηγέτη Τσίμπλα για να πιάσουμε τον υπερεκτιμημένο σκηνοθέτη Τζεφιρέλι. Είναι κι αυτό μια κάποια εξέλιξις...

ΑΚΗΣ ΑΣΗΜΑΚΟΠΟΥΛΟΣ

ΕΔΏ ΚΟΛΛΆΕΙ Η Α ΛΑ ΣΈΡΤΖΙΟ ΛΕΟΝΕ ΡΗΣΗ: ΌΤΑΝ Η ΖΩΉ ΤΟΥ ΑΝΘΡΏΠΟΥ ΔΕΝ ΈΙΧΕ ΚΑΜΜΙΑ ΑΞΊΑ.... Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΈΙΧΕ ΤΗΝ ΔΙΚΉ ΤΟΥ! Ο ΚΑΛΟΣ Ο ΚΑΚΟΣ ΚΑΙ Ο ΑΣΧΗΜΟΣ? ΓΙΑ ΤΙΣ ΙΤΑΛΙΚΕΣ ΤΑΙΝΙΕΣ ΓΕΜΑΤΕΣ ΣΥΝΑΊΣΘΗΜΑ.... ΑΛΗΘΙΝΆ ΑΡΙΣΤΟΎΡΓΗΜΑ ΤΑ..... ΣΥΜΦΩΝΏ! ΑΥΤΌ ΠΟΥ ΜΕ ΕΝΤΥΠΩΣΊΑΖΕ ΠΑΝΤΑ ΉΤΑΝ ΌΤΙ ΉΤΑΝ ΑΣΤΙΚΕΣ η ΒΟΥΚΟΛΙΚΕΣ ΤΑΙΝΙΕΣ..... ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΗΜΕΝΕΣ ΕΚΠΛΗΚΤΙΚΆ ΣΤΟ ΑΣΠΡΌΜΑΥΡΟ ΤΟΠΙΟ..... ΠΟΥ Η ΤΑΙΝΊΑ ΈΧΑΝΕ ΣΕ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑ ΔΥΝΑΜΙΚΉ ΈΝΤΑΣΗ ΑΠΌΔΟΣΗ ΡΌΛΩΝ ΚΑΙ ΝΟΗΜΑΤΑ.... ΑΝ ΤΗΝ ΧΡΩΜΑΤΙΖΕΣ!

ll

Η "αντικειμενική" υποτίμηση σημαντικών προσωπικοτήτων από απόλυτες μετριότητες είναι μια συνηθισμένη τακτική στην προσπάθεια "καταξίωσης" των τελευταίων! Τυπική περίπτωση από ανέκαθεν ο Δανίκας!!

mauro

Κάποια από τα σχολια του κου Δανίκα ίσως να Είναι σωστά. Όντας εμπαθής και απολυτος όμως,αυτοακυρωνεται.Εχουμε ανάγκη από κριτικούς Κινηματογραφου και όχι απο επιθετικά ντομπερμαν.

Dario

Αφιερωμένο εξαιρετικά στον κ. Δανίκα Dirty Harry: Opinions are like assholes; everybody has one. (Δεν χρειάζεται μετάφραση)

ΗΛΙΑΣ

Είμαι Λάτρης του Κινηματογράφου(50,60,70) έχοντας ένα πολύ μεγάλο αρχείο.. συμφωνώ απόλυτα μαζί σας ..ο Ρόκο και τα αδερφία του είναι μια από τις αγαπημένες μου ταινίες.....να είστε πάντα γερός και να μας γράφεται πάντα άρθρα

Ο Ιταλικός Κινηματογράφος

δίκαια θεωρείται ο καλύτερος παγκοσμίως αφού βασίζεται αποκλειστικά στο συναίσθημα. Η σχολή του έχει παγκόσμια απήχηση με τεράστιο αριθμό πολύ ικανών σκηνοθετών και στην Ιταλία και στις ΗΠΑ. Τα μεγαλύτερα ονόματα, τα τέρατα δημιουργίας, οι καλύτεροι όλων των εποχών της σχολής αυτής είναι οι Βιτόριο Ντε Σίκα και Φεντερίκο Φελίνι.

Nikos

Αγαπητέ κ. Δανίκα. Η άποψη σας για τον Τζεφιρέλι δεν με εκπλήσει. Εδώ βγάλατε κορυφαίο Έλληνα τον Άνθιμο με τον Αστακό, αγνοόντας τον Κακογιάννη και τον Αγγελόπουλο, σε μια μετριότητα όπως ο Τζεφιρέλι θα κολλήσετε;

Kostas M.

Σωστότατο σχόλιο!

Έγινε σκηνοθετης

και ο Άνθιμος νόμιζα ότι ήταν Μητροπολίτης............

olΓΑ

ΧΑΧΑ ΣΩΣΤΟΣ......ΔΗΜΗΤΡΗ ΔΙΑΚΟΠΕΣ ΣΥΝΤΟΜΑ.....

ΠΡΟΣΘΗΚΗ ΣΧΟΛΙΟΥ
Απομένουν χαρακτήρες
* Υποχρεωτικά πεδία