PROTOTHEMA

Blogs

Μήπως να καταργούσαμε τις απεργίες, πριν «ξεφτιλιστούν» εντελώς;

ΕκτύπωσηΑποστολήΜέγεθος κειμένου 

Είθισται, στη δημοσιογραφία, να χρησιμοποιούμε φράσεις-«κλισέ», όπως αποκαλούνται, για να περιγράψουμε πρόσωπα, καταστάσεις και γεγονότα

Μερικές από τις πιο συνήθεις εξ αυτών; «Σε απεργιακό κλοιό η χώρα»... «Παραλύουν ο δημόσιος και ο ιδιωτικός τομέας»... «Χειρόφρενο τραβούν τα μέσα μεταφοράς»... Πόσες φορές δεν τις έχετε ακούσει; Και, μεταξύ μας, μήπως τις έχετε βαρεθεί; Αν απαντούσα ο ίδιος στο ερώτημά μου, θα έλεγα «ναι» και πιθανολογώ ότι αυτό δεν θα απείχε και πολύ από την πραγματικότητα. Τουναντίον... Τότε, λοιπόν, γιατί δεν καταργούμε τις απεργίες; Ναι, καλά διαβάσατε και το επαναλαμβάνω: Γιατί δεν καταργούμε τις απεργίες;


Κατανοώ, αντιλαμβάνομαι, «αφουγκράζομαι» ήδη τις αντιδράσεις... «Μα, τι μας λέει το φερέφωνο των εργοδοτών; Είναι δυνατόν να απεμπολήσουμε το δικαίωμα στην απεργία, για το οποίο δόθηκαν τόσοι αγώνες; Για το οποίο χύθηκε τόσο αίμα; Είναι ποτέ δυνατόν;». Θα τολμήσω και πάλι να απαντήσω: «Ναι, είναι». Και το πιστεύω ακράδαντα, γιατί θα πρέπει να ξεκαθαρίσουμε τι είδους απεργίες θέλουμε, με ποια στόχευση, και αν η σημερινή τους μορφή, έτσι όπως πραγματοποιούνται στην Ελλάδα, έχει πραγματικό αντίκρισμα, νόημα και ουσία.

Σε περίπτωση που δεν το έχετε αντιληφθεί, ο «βολεμένος» συνδικαλισμός στη χώρα μας, που κάθε τόσο εξανίσταται και «επαναστατεί», ολοένα και λιγότερους μπορεί να εμπνεύσει, να κινητοποιήσει και να βγάλει στους δρόμους και τις πλατείες. Πώς να το πετύχει, άλλωστε, όταν οι απεργίες υπαγορεύονται, ουσιαστικά, από κομματικά συμφέροντα ή έχουν ως μόνο κίνητρο τη διατήρηση των προνομίων όσων... τρώνε με χρυσά κουτάλια;

Ναι, οι συνταγματικά κατοχυρωμένες συνδικαλιστικές ελευθερίες είναι αδιαπραγμάτευτες και οι απεργίες αποτελούν την έσχατη «γραμμή άμυνας» των εργαζομένων, αλλά συχνά γίνονται «παιχνίδι» στα χέρια εγκάθετων συνδικαλιστών, οι οποίοι συνήθως καθοδηγούνται από ιδιοτελείς κομματικές ηγεσίες. Και όταν οι συνδικαλιστές χρησιμοποιούνται ως «πολιορκητικοί κριοί», για να εξυπηρετήσουν άλλους σκοπούς, πέρα από τα συμφέροντα των εργαζομένων, τότε η ίδια η έννοια και η ουσία της απεργίας υπονομεύεται εκ των έσω και φθείρεται στη συλλογική και κοινωνική συνείδηση.

Την ίδια ώρα, οι λεγόμενες «γενικές απεργίες», μόνο τέτοιες δεν είναι, τελικά, καθώς ένα μεγάλο μέρος των εργαζομένων στον δημόσιο και τον ιδιωτικό τομέα... δεν απεργεί. Δείτε για παράδειγμα τι γίνεται με τις ειδησεογραφικές ιστοσελίδες, κάθε φορά που προκηρύσσεται απεργία στα μέσα ενημέρωσης ή γενική απεργία της ΓΣΕΕ -δεν είναι τυχαίο ότι η τελευταία επιτυχημένη απεργία στον κλάδο μας «χάνεται» κάπου στα βάθη του χρόνου, στο μακρινό 1975. Αναλογιστείτε πόσο... ακατανόητο είναι να απεργεί το μετρό, για παράδειγμα, αλλά τα λεωφορεία και τα τρόλεϊ να λειτουργούν κανονικά. Τα παραδείγματα είναι άπειρα... Σκεφτείτε επίσης πόσο «άνισες» και «ταξικές» τείνουν να είναι οι απεργιακές κινητοποιήσεις.  Αναρωτηθείτε αν θα φωνάξουν ποτέ τα ίδια συνθήματα και θα σηκώσουν τα ίδια πανό τα «golden boys» των ΔΕΚΟ με τους παχυλούς μισθούς και οι εργαζόμενοι των 500 ευρώ στον ιδιωτικό τομέα.

Συλλογιστείτε ακόμη εάν τα γενικώς και αορίστως διατυπωμένα αιτήματα καταλήγουν να είναι ανεδαφικά, να κουράζουν και να απογοητεύουν -π.χ. «να καταργηθεί το Μνημόνιο» ή το πιο... φρέσκο, «πάρτε πίσω το πολυνομοσχέδιο». Και σταματήστε ένα λεπτό, για να σκεφτείτε, τελικά, πόσοι άνθρωποι καταλήγουν να ταλαιπωρούνται από τις απεργίες στις καθημερινές τους ασχολίες και συναλλαγές, με αποτέλεσμα να μην τάσσονται στο πλευρό των απεργών, αλλά να βρίσκονται, κάθε φορά, είτε από οργή είτε από απογοήτευση, απέναντί τους.

Από την άλλη, η λύση φυσικά και δεν είναι να παραδώσουμε τα πάντα στους ιδιώτες και να στερήσουμε από τον συνδικαλισμό κάθε του «όπλο». Το τι θα... διαδεχτεί τις απεργίες, το ποιος θα είναι ο τρόπος αντίδρασης, σε ένα επόμενο στάδιο, απέναντι στις αυθαιρεσίες των εργοδοτών και των κυβερνήσεων, είναι ευθύνη όλων μας να το σκεφτούμε και να το συζητήσουμε ανοιχτά, δίχως παρωπίδες, χωρίς... μαλλιά στη γλώσσα. Και να καταλήξουμε σε έναν κοινό τόπο, προτού ο θεσμός της απεργίας «ξεφτιλιστεί» εντελώς...

History Reader 215/01/201819:25

- flogging a dead horse ? - Ορισμένα Δομικά & Θεμελιώδη χαρακτηριστικά της γνωστής-άγνωστης πολιτείας : Ανεργία επίσημη 25-30% στο σύνολο, και 60-70% στους νέους - % ; υποαπασχολούμενων με πενιχρές αμοιβές, με ανύπαρκτες επαγγελματικές προοπτικές , και ανικανότητα δημιουργίας οικογένειας - % ; απασχολημένων σε ΜΗ παραγωγικές δραστηριότητες μηδενικής προστιθέμενης αξίας - % δημοσίων υπαλλήλων που παρασιτούν εις βάρος των παραγωγικών συναδέλφων τους σε υπηρεσίες αιχμής - % δ.υ ευρισκόμενοι σε καθεστώς απεργίας από τον διορισμό μέχρι συνταξιοδότηση τους ; - γερασμένος πληθυσμός - απολιθωμένο πολιτικό σύστημα που ανακυκλώνεται από τα ίδια σάπια υλικά, αναστηλώνεται & πλαισιώνεται από φαύλα πρόσωπα ανίκανα να δουν ένα χιλιοστό πέρα από το τομάρι τους... και θα προτιμούσαν να καταρρεύσει το σύμπαν παρά να απολέσουν οτιδήποτε εκλαμβάνουν ως ιερό κεκτημένο (ακόμη και αν αυτά το προνόμια συνιστούν έγκλημα εις βάρος του κοινωνικού συνόλου). Αυτά τα ελάχιστα από τον ανεξάντλητο κατάλογο των κακοδαιμονιών στην χώρα, TA ΟΠΟΙΑ ΔΕΝ ΕΠΙΛΥΟΝΤΑΙ ΜΕ ΑΠΕΡΓΙΕΣ. Φεύγοντας από τον μικρόκοσμο εκάστου, και την μικρή γεωγραφικώς χώρας μας, ας δούμε τι είπε ο "προφήτης"... πριν μερικές δεκαετίες... τα οποία υλοποιούνται με απόλυτη ακρίβεια βάση χρονοδιαγράμματος & Ατζέντας - The End of Work *1995 * by Jeremy Rifkin, προσωπικός φίλος Κ. Καραμανλή - ΓΑΠ... και τακτικός επισκέπτης στην Ελλάδα. Επιπλέον διάβασμα χθεσινό άρθρο στον Guardian: Lets wrench power back from the billionaires - Συμπέρασμα πολλαπλό...διπλό για τους αδυνατούντες στην επεξεργασία πολύπλοκων καταστάσεων... α) πέρα από την μύτη, το τομάρι, την τσέπη εκάστου ασχέτως αν πιστεύει ότι αποτελεί το κέντρο του κόσμου... επεκτείνεται ένα σύμπαν κυβερνώμενο από δικούς του νόμους και β) οι ανεξέλεγκτες δομικές παθογένειες δεν θεραπεύονται με απεργίες από πρωταγωνιστές των παθογενειών.

Απάντηση
Cris15/01/201800:31

Σωστά τα λέτε κύριέ μου και αριστερά. Ευτελίζονται οι απεργίες, τις καταργούμε. Δεν βγάζει τις επιθυμητές αποφάσεις η Δικαιοσύνη, την αντικαθιστούμε με τα λαϊκά δικαστήρια του παππού μας, που ήτανε στον ΔΣΕ. Δεν μας λιβανίζουν τα ΜΜΕ, τα καταργούμε και αφήνουμε μόνο την ΕΡΤ και καμιά εφημερίδα τύπου Πράβντα. Είναι αυστηροί και κακοπληρωτές κάποιοι εργοδότες, κρατικοποιούμε την περιουσία τους. Ψηφίζει μόνο το 50%, καταργούμε τις εκλογές. Τι χρειάζονταν στις χώρες του υπαρκτού σοσιαλισμού, αφού το ένα κόμμα έφθανε για όλους. Υπάρχουν αντιδραστικοί; επειδή δεν έχουμε Σιβηρία, τους στέλνουμε στα νησιά και προωθούμε στο εσωτερικό τους μετανάστες. Κάτι μας θυμίζουν όλα αυτά. Το μόνο ερωτηματικό είναι η τύχη του Ρουβίκωνα και των Εξαρχείων.

Απάντηση
History Reader 14/01/201813:44

Απεργίες ; ποιές απεργίες ; ο όρος είναι αδόκιμος, τώρα βρισκόμαστε σε κατάσταση άρνησης / διαζυγίου από την πραγματικότητα. Απεργίες και στο βάθος κήπος ( επανάσταση ; όπως ονειρεύεται ο κύριος 16:02 ! τι είδους; καταργείται η ανθρώπινη φύση; εκμεταλλευτική & κακουργηματική; καταργεί ο "επαναστάτης"την ακατανίκητη επιθυμία του να ανέλθει στην ελίτ-νομεκλατούρα, και να συνεργάζεται αδελφικά με τα υπόλοιπα καπιταλιστικά αφεντικά; με τι εφόδια; από ποιούς; πώς & πότε; ) Dear 16:02: Χωρίς να είμαι αυθεντία στην προσωπική διαμάχη μεταξύ δύο τεράστιων προσωπικοτήτων Μάρξ V Μπακούνιν-Hague Congress (1872), οι προβλέψεις των αναρχικών τότε, περί ολοκληρωτισμού και τα συνακόλουθα μαζικά εγκλήματα βγήκαν ολόσωστες. Η έκβαση δύο αποτυχημένων εγχειρημάτων στην Βρετανία (Guy Fa + Walsal Anar) + άσχημες αναμνήσεις της Οκτωβριανής & συγγενών + τα θεμελιώδη χαρακτηριστικά της εποχής, technotronic era - see Z.Brzezinski-mind contol-neuro sciences -genetics: σημαίνουν είσοδο σε χρόνοκάψουλα και καρφί για ==> farm of hybrid-humanoid. Επιστροφή τώρα στα καθημερινά των κοινών θνητών. Εν αρχή ήν ο λόγος, όπου λόγος βλέπε ανέκδοτο. Με ανύπαρκτη βιομηχανία; με ανύπαρκτη βιοτεχνία, με ανύπαρκτη ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ, με ανύπαρκτη κοινωνική συνείδηση & αλληλεγγύη.Με εξορισμένο όλο τον επιστημονικό ανθό της χώρας (500.000) νέους. Σε με μια χώρα όπου σχεδόν όλοι οι άξιοι προσπαθούν να δραπετεύσουν, που σβήνει με οργανωμένο σχέδιο θεσμικών συμμοριών, με εφιαλτικές συνθήκες σαν εκείνες στον πύργο του Κάφκα, για οποιοδήποτε αμύητο πολίτη προσπαθήσει να προοδεύσει, να δημιουργήσει,να αναπτυχθεί, να βάλει & να βγάλει νόημα σε κράτος του οποίου ο αυτοσκοπός raison d etre συνίσταται στο πως θα τον συνθλίψει με το μέγιστο δυνατό όφελος για μετόχους & υπαλλήλους της Εταιρείας-Κράτος. Ίσως οι εξουσιαστές εντολοδόχοι (κληρονομικοί διάδοχοι 200 ετών), κατά την "δική" τους εκτίμηση: αυθαίρετη ή όχι,ορθή ή λανθασμένη, δίκαιη ή άδικη αξιολόγηση, έχουν προαποφασίσει ότι η παρουσία μιας μικρής μειοψηφίας με χαρακτηριστικά διαφορετικά από εκείνα της συντριπτικής πλειοψηφίας ΔΕΝ αιτιολογεί το ανυπολόγιστο "κόστος" συντήρησης ελληνικού έθνους-κράτους. Συνεπώς με την εφαρμογή των απαραίτητων εξαγωγών-εισαγωγών ( προσώπων, εννοιών, πρακτικών, ηθών, νόμων, παραδόσεων, αντιλήψεων ) διαμορφώνουν την Μετά-Ελλάδα εποχή ή post-hellas όπως (post-industrial society-post technology era). Συμπερασματικά η επανάσταση συνίσταται στην μετάβαση από αυτό που είμαστε, σε εκείνο το ακατόρθωτο που οφείλαμε να είμαστε.

Απάντηση
Dr.13/01/201818:00

Οι απεργίες, έτσι όπως έχουν καταντήσει, δεν είναι σήμερα παρά ένα όργανο που χρησιμοποιούν μερικοί προνομιούχοι συνδικάλες αρχικηφήνες για να βασανίζουν το κοινωνικό σύνολο, το οποίο έχει εντελώς σιχαθεί, και αυτούς, και τις απεργίες τους.

Απάντηση

Προσθέστε το δικό σας σχόλιο

2500  χαρακτήρες απομένουν

* Υποχρεωτικά πεδία