«Μπήκα στην αίθουσα έτοιμη να πεθάνω, ξύπνησα μέρες μετά με πόνους»: Η πρώτη δήλωση της Κρίστα Πάικ μετά την αποτυχημένη εκτέλεσή της στο Τενεσί

Η Κρίστα Πάικ «έσπασε» τη σιωπή της μετά την αποτυχημένη εκτέλεσή της στο Τενεσί, δηλώνοντας πως δεν έχει σταματήσει να πονάει, τόσο σωματικά όσο και ψυχικά. Στην 50χρονη είχαν χορηγηθεί δύο δόσεις πεντοβαρβιτάλης στις 30 Σεπτεμβρίου, αλλά ανέπνεε και μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο, από όπου και πήρε εξιτήριο.

Σήμερα βρίσκεται στη φυλακή και όπως είχαν ανακοινώσει οι δικηγόροι της, περπατάει και σχηματίζει προτάσεις. Στη δήλωση που έδωσαν στη δημοσιότητα, η πελάτισσά τους αναφέρει πως «πριν από έναν μήνα, στις 30 Σεπτεμβρίου, μπήκα στην αίθουσα εκτέλεσης της ανδρικής φυλακής Riverbend έτοιμη να πεθάνω. Είχα συμφιλιωθεί με τη μοίρα μου. Είχα πει στους ανθρώπους που με αγαπούσαν, με στήριζαν και στάθηκαν δίπλα μου όλα αυτά τα χρόνια ότι τους ήμουν ευγνώμων. Είχα επίσης πει στους ανθρώπους που βρίσκονταν στην αίθουσα και είχαν έρθει για να παρακολουθήσουν την εκτέλεσή μου ότι τους αποχαιρετούσα με αγάπη και καλοσύνη». 

«Μερικές μέρες αργότερα ξύπνησα μόνη μου σε ένα νοσοκομείο, μπερδεμένη και πονώντας. Από εκείνη τη νύχτα δεν έχει περάσει ούτε μια στιγμή χωρίς να πονάω. Πονάει το σώμα μου. Πονάνε τα χέρια μου. Πονάνε τα χέρια μου. Πονάει ο λαιμός μου. Ακόμα δυσκολεύομαι να μιλήσω. Και ο πόνος δεν είναι μόνο σωματικός. Υπάρχει πόνος στο μυαλό μου και στην ψυχή μου», αναφέρει η Κρίστα Πάικ.

«Δεν είχα σκεφτεί τη ζωή μετά από εκείνη τη νύχτα και με πονάει βαθιά η ανικανότητα που έβαλε τόσους πολλούς ανθρώπους σε αυτή την τρομερή θέση. Συνεχίζω να σκέφτομαι την οικογένεια του θύματός μου και τον τρομερό πόνο και την απώλεια που έχουν υποστεί. Αναρρώνω και ξέρω ότι γίνομαι πιο δυνατή. Όμως, η ανάρρωση δεν είναι το ίδιο με το να είσαι εντάξει. Από εκείνη τη νύχτα, ζω σε μεγάλο βαθμό απομονωμένη στο ιατρικό τμήμα της φυλακής, μακριά από άλλους ανθρώπους και από τις ανθρώπινες σχέσεις που σημαίνουν τόσα πολλά για μένα. Αυτή η απομόνωση φέρνει το δικό της είδος πόνου. Πέρασα 28 χρόνια σε απομόνωση και μεγάλο μέρος αυτού που βιώνω σήμερα είναι μια επανάληψη εκείνης της κατάστασης», συνεχίζει.

«Δεν ξέρω γιατί επέζησα»

«Ψάχνω να βρω νόημα σε ό,τι μου συνέβη. Ένα πράγμα που μου έχει δώσει δύναμη είναι η αγάπη και η υποστήριξη που έχω λάβει από ανθρώπους από όλο τον κόσμο. Με συγκινεί βαθιά η καλοσύνη και οι προσευχές ανθρώπων που γνωρίζω εδώ και χρόνια, αλλά και εντελώς άγνωστων που δεν με έχουν συναντήσει ποτέ. Το να γνωρίζω ότι τόσοι πολλοί άνθρωποι νοιάζονται για μένα, ότι με βλέπουν ως έναν άνθρωπο του οποίου η ζωή έχει σημασία, είναι κάτι που δεν μπορώ να εκφράσω πλήρως με λόγια. Με κάνει να νιώθω ταπεινότητα και με έχει συγκινήσει πιο βαθιά από ό,τι μπορώ να εξηγήσω», αναφέρει η Κρίστα Πάικ.

«Θέλω επίσης να ευχαριστήσω τους πρώτους ανταποκριτές, τους γιατρούς, τις νοσοκόμες και όλους στο νοσοκομείο που με φρόντισαν. Μου φέρθηκαν με συμπόνια, αξιοπρέπεια και σεβασμό. Δεν θα ξεχάσω ποτέ την καλοσύνη τους. Θέλω επίσης να ευχαριστήσω τους δικηγόρους μου και όλους όσους πάλεψαν για μένα, στάθηκαν στο πλευρό μου και αρνήθηκαν να με εγκαταλείψουν. Δεν ξέρω γιατί επέζησα εκείνη τη νύχτα. Δεν ξέρω τι θα ακολουθήσει. Κάποιες μέρες, το να βρω ελπίδα είναι πιο δύσκολο από άλλες. Προς το παρόν, προσπαθώ να αναρρώσω, μια μέρα τη φορά. Και κρατιέμαι από την αγάπη και την καλοσύνη τόσων πολλών ανθρώπων που μου υπενθύμισαν ότι δεν είμαι μόνη», σημειώνει.

Η καταδίκη σε θάνατο

Η Κρίστα Πάικ είχε προγραμματιστεί να εκτελεστεί για τη δολοφονία της Κολίν Σλέμερ. Ο τότε σύντροφός της Πάικ, Τάνταριλ Σιπ και μία ακόμη νεαρή, η Σαντόλα Πίτερσον είχαν οδηγήσει τη Σλέμερ σε δασική περιοχή στο Νόξβιλ, όπου τη βασάνισαν και τη σκότωσαν.

Από τους τρεις, μόνο η Πάικ αντιμετώπισε κατηγορία που μπορούσε να οδηγήσει σε θανατική ποινή. Ο Σιπ ήταν τότε 17 ετών και δεν μπορούσε να καταδικαστεί σε θάνατο. Καταδικάστηκε σε ισόβια και πλέον έχει δικαίωμα να ζητήσει αποφυλάκιση υπό όρους. Η Πίτερσον κατέθεσε εναντίον των δύο και καταδικάστηκε με αναστολή.

Το 2001, ενώ βρισκόταν ήδη στη φυλακή, η Πάικ καταδικάστηκε και για απόπειρα ανθρωποκτονίας πρώτου βαθμού μετά από επίθεση σε συγκρατούμενή της.

Η υπόθεσή της είχε προκαλέσει διεθνές ενδιαφέρον, καθώς θα ήταν η πρώτη γυναίκα που θα εκτελούνταν στο Τενεσί έπειτα από περισσότερα από 200 χρόνια.

Οργανώσεις κατά της θανατικής ποινής και υποστηρικτές της Πάικ είχαν ζητήσει να μετατραπεί η ποινή της, επικαλούμενοι τόσο την ηλικία της όταν διέπραξε το έγκλημα όσο και στοιχεία για σωματική και σεξουαλική κακοποίηση που είχε υποστεί στην παιδική της ηλικία.

Τι είναι η πεντοβαρβιτάλη

Το πρωτόκολλο θανατηφόρας ένεσης του Τενεσί προβλέπει τη χρήση πεντοβαρβιτάλης, ενός βαρβιτουρικού που δρα στο κεντρικό νευρικό σύστημα. Η ουσία έχει εγκριθεί από τον αμερικανικό Οργανισμό Τροφίμων και Φαρμάκων για ιατρικές χρήσεις, μεταξύ άλλων για τη βραχυπρόθεσμη αντιμετώπιση της αϋπνίας, για επιληπτικές κρίσεις και ως προαναισθητικό πριν από χειρουργικές επεμβάσεις. Ο FDA, ωστόσο, δεν ρυθμίζει τη χρήση φαρμάκων όταν αυτά χρησιμοποιούνται για εκτελέσεις.