NYP: Η συμμετοχή του Τραμπ σε συνάντηση τύπου «Γιάλτα 2» με Πούτιν και Σι θα φέρει εξέγερση στους Ρεπουμπλικανούς

Πραγματική εξέγερση στο εσωτερικό των Ρεπουμπλικάνων θα προκαλέσει η πιθανή αποδοχή, από την πλευρά του Ντόναλντ Τραμπ, της πρότασης του Βλαντίμιρ Πούτιν για μια σύνοδο κορυφής τύπου «Γιάλτα 2», με την ταυτόχρονη συμμετοχή του Κινέζου προέδρου Σι Τζινπίνγκ.

Σύμφωνα με άρθρο που δημοσιεύει η New York Post, ο Ρώσος πρόεδρος γνωρίζει πολύ καλά ότι η ιστορική Διάσκεψη της Γιάλτας αποτέλεσε έναν μεγάλο θρίαμβο για τον Ιωσήφ Στάλιν, ο οποίος κατάφερε να πείσει τον καταβεβλημένο από την ασθένεια Αμερικανό πρόεδρο Φραγκλίνο Ρούσβελτ να ανοίξει τον δρόμο για τη μεταπολεμική κυριαρχία της Σοβιετικής Ένωσης στην Ανατολική Ευρώπη.

Υπάρχει, ωστόσο, όπως επισημαίνει η Post, μια καθοριστική διαφορά: Η πρώτη Διάσκεψη της Γιάλτας ήταν μια συνάντηση μεταξύ συμμάχων. Στη νέα εκδοχή της, ο Τραμπ θα επέλεγε οικειοθελώς να καθίσει στο ίδιο τραπέζι με δύο αποφασισμένους αντιπάλους των ΗΠΑ, οι οποίοι θα είχαν αριθμητικό πλεονέκτημα απέναντί του.

Όπως αναφέρει το δημοσίευμα, όσο κι αν περιφρονεί ο Αμερικανός πρόεδρος για τον Ουκρανό ομόλογό του, Βολοντίμιρ Ζελένσκι, η κατάρτιση ενός σχεδίου για τον τερματισμό του πολέμου στην Ανατολική Ευρώπη χωρίς την παρουσία του τελευταίου (σε μια πιθανή τριμερή συνάντησή του με τον Πούτιν και τον Σι στην κίνα τον επόμενο μήνα), παραπέμπει σε μια άλλη ιστορική διάσκεψη του περασμένου αιώνα: τη Συμφωνία του Μονάχου, με την οποία οι ευρωπαϊκές δυνάμεις ουσιαστικά παρέδωσαν την Τσεχοσλοβακία στον Αδόλφο Χίτλερ.

Εκείνη η συμφωνία, που παρουσιάστηκε ως εγγύηση για την «ειρήνη στην εποχή μας», εξασφάλισε τελικά στον Βρετανό πρωθυπουργό Νέβιλ Τσάμπερλεν μια θέση στην Ιστορία ως μία από τις χαρακτηριστικότερες περιπτώσεις πολιτικής αφέλειας και αποτυχημένου κατευνασμού.

Ωστόσο, τα μεγαλύτερα προβλήματα για τον Τραμπ θα μπορούσαν να εμφανιστούν πολύ πριν από οποιαδήποτε συνάντηση κορυφής. Όσο κι αν πιστεύει - λέει η NYP - ότι μπορεί να συνεργαστεί με τον Σι Τζινπίνγκ και όσο κι αν έχει γοητευτεί από τον Πούτιν, τίποτα από αυτά δεν θα είχε σημασία, καθώς και μόνο η ανακοίνωση της πρόθεσής του να συμμετάσχει σε μια τέτοια τριμερή συνάντηση θα μπορούσε να προκαλέσει γενικευμένη ανταρσία από σημαντικό τμήμα των Ρεπουμπλικανών, υπονομεύοντας ακόμη περισσότερο τις πιθανότητες του κόμματος στις ενδιάμεσες εκλογές.

Το άρθρο επισημαίνει πως μια τέτοια εξέλιξη θα αποτελούσε τόσο μεγάλο πολιτικό δώρο για τους Δημοκρατικούς, ώστε θα μπορούσε να τους εξασφαλίσει ακόμη και 60 έδρες στη Γερουσία — αριθμό που θα επαρκούσε για την καταδίκη και απομάκρυνση του προέδρου στο πλαίσιο μιας διαδικασίας παραπομπής, εφόσον συγκεντρωνόταν η απαιτούμενη πλειοψηφία των δύο τρίτων.

Μάλιστα, δεν αποκλείεται η απόφαση αυτή να προκαλούσε τόσο έντονες αντιδράσεις, ώστε ακόμη και ορισμένοι Ρεπουμπλικανοί γερουσιαστές να συντάσσονταν με μια τέτοια διαδικασία.

Παρά την επιθυμία του Τραμπ να βάλει τέλος στην αιματοχυσία στην Ουκρανία, μια σύνοδος αυτού του είδους δεν πρόκειται, κατά τον αρθρογράφο της Post, να επιτύχει αυτόν τον στόχο. Αντιθέτως, ο Πούτιν επιδιώκει να εξασφαλίσει μέσω της διπλωματίας όσα δεν μπορεί να κατακτήσει στο πεδίο της μάχης, ενώ ενδεχόμενη καταστροφή της προεδρίας Τραμπ θα αποτελούσε για τον ίδιο ένα επιπλέον κέρδος.