Τα δύο ιστορικά κόμματα του Ελ Σαλβαδόρ όρισαν τους αντιπάλους του Μπουκέλε για τις εκλογές του 2027

Τα δυο παραδοσιακά μεγάλα κόμματα του Ελ Σαλβαδόρ, που εναλλάσσονταν για δεκαετίες στην εξουσία --το δεξιό ARENA και το αριστερό FMLN--, επέλεξαν χθες Κυριακή τους υποψηφίους τους, οι οποίοι θα αναμετρηθούν με τον αρχηγό του κράτους, τον Ναγίμπ Μπουκέλε, στις προεδρικές εκλογές του Φεβρουαρίου του 2027.

Η πρώην βουλεύτρια Μαϊτέ Ιραέτα, της Δημοκρατικής Εθνικιστικής Συμμαχίας (ARENA), κι ο ηγέτης συνδικαλιστικού οργάνου εκπροσώπησης των ιατρών Ραφαέλ Αγκίρε, του Μετώπου Φαραμπούντο Μαρτί για την Εθνική Απελευθέρωση (FMLN), ρίχνονται πλέον στην κούρσα με σκοπό να κερδίσουν τον ιδιαίτερα δημοφιλή 45χρονο πρόεδρο.

Στην εξουσία από το 2019, ο Ναγίμπ Μπουκέλε ορίστηκε υποψήφιος για την επανεκλογή του πριν από δύο εβδομάδες, έπειτα από εσωκομματική διαδικασία της παράταξής του, των Νέων Ιδεών (Nuevas Ideas, NI) με δεδομένο αποτέλεσμα, έπειτα από σειρά αμφιλεγόμενων μεταρρυθμίσεων από το κοινοβούλιο που του επέτρεψαν να διεκδικήσει τρίτη συναπτή θητεία -- κι όσες ακόμη επιθυμεί στο μέλλον.

Η δημοτικότητα του προέδρου της δεξιάς ξεπερνά το 80%, χάρη στον «πόλεμο» που εξαπέλυσε εναντίον των συμμοριών που έκαναν το Σαλβαδόρ την πιο βίαιη χώρα στον κόσμο πλην εμπόλεμων ζωνών.

Στο πλαίσιο κατάστασης έκτακτης ανάγκης η οποία ωστόσο, όπως καταγγέλλουν διεθνείς ΜΚΟ, οδήγησε σε σωρεία παραβιάσεων των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, η κυβέρνηση Μπουκέλε πιστώνεται πως εξάρθρωσε τις συμμορίες -- που χαρακτηρίζονται πλέον «τρομοκρατικές» οργανώσεις από το Σαλβαδόρ κι από τις ΗΠΑ.

Η υποψήφια της δεξιάς Ιραέτα διαβεβαίωσε χθες δημοσιογράφους ότι θέλει να «υπερασπιστεί» τις «προόδους» ως προς την ασφάλεια, αλλά θα επιδιώξει να φέρει ευρύτερη, «αυξημένη» και πρόοδο για όλους.

«Θέλουμε να επαναβεβαιώσουμε τη δέσμευσή μας (...) στο να προτείνουμε εναλλακτική στον τρόπο που γίνονται τα πράγματα», δήλωσε από την πλευρά του ο υποψήφιος του FMLN Αγκίρε, εισηγούμενος «εθνικό διάλογο».

Το 2019, ο Ναγίμπ Μπουκέλε συνέτριβε τον δικομματισμό τριών δεκαετιών, εξασφαλίζοντας το 53%, χάρη κυρίως στην υποστήριξη νέων και στην ψήφο τιμωρίας των δυο κομμάτων που εναλλάσσονταν στην εξουσία μετά τον εμφύλιο πόλεμο (1980-1992).

Οι επικριτές του προέδρου πάντως τον κατηγορούν για αυταρχική παρέκκλιση και τονίζουν πως έχει συγκεντρώσει στα χέρια του ουσιαστικά όλες τις εξουσίες: ελέγχει στενά το Κογκρέσο, το δικαστικό σύστημα, την εισαγγελία και άλλους θεσμούς.