Μέσα στην επόμενη δεκαετία θα μπορούσε να θεραπευτεί ο καρκίνος, όπως υποστηρίζουν Βρετανοί επιστήμονες. Η εντυπωσιακή είδηση στηρίζεται σε μια νέα γενιά φαρμάκων, τα οποία θα μπορούν να καθιστούν τους κακοήθεις όγκους μη θανατηφόρους για όσους νοσούν.
Όπως υποστήριξε ο καθηγητής Πωλ Γουόρκμαν του Ινστιτούτου Έρευνας για τον Καρκίνο (ICR) του Λονδίνου: «Ο καρκίνος θα γίνει μια διαχειρίσιμη ασθένεια». Έτσι, οι ασθενείς, οι οποίοι θα παίρνουν έναν συνδυασμό φαρμάκων θα σταματούν τους όγκους από το να αναπτύσσονται και να εξαπλώνονται.
Ο καθηγητής Γουόρκμαν υποστήριξε πως αυτή η νέα γενιά φαρμάκων θα συνιστά ουσιαστικά θεραπεία. Οι ασθενείς θα εξακολουθούν να αντιμετωπίζουν τη νόσο του καρκίνου με ένα μείγμα ακτινοβολίας, χημειοθεραπείας και χειρουργικών επεμβάσεων, αλλά μετά θα παίρνουν τα νέα φάρμακα που θα σταματούν την ανάπτυξη και την εξάπλωση των εναπομεινάντων καρκινικών κυττάρων. Ο στόχος είναι να διατηρείται ο καρκίνος υπό έλεγχο για τόσο διάστημα, ώστε οι ασθενείς τελικά να φεύγουν από τη ζωή από άλλα αίτια.
Από την πλευρά της η Dr. Olivia Rossanese, επικεφαλής της βιολογίας του νέου κέντρου, δήλωσε: «Αυτή η δαρβινική προσέγγιση για την ανακάλυψη φαρμάκων μας δίνει την καλύτερη ευκαιρία να νικήσουμε τον καρκίνο, διότι θα είμαστε σε θέση να προβλέψουμε τι πρόκειται να κάνει στη συνέχεια o καρκίνος και να είμαστε ένα βήμα μπροστά».
Αυτή η καινούρια οπτική, η οποία περιλαμβάνει και ήδη υπάρχοντα φάρμακα, έχει στεφθεί από επιτυχία στα αρχικά στάδια της έρευνας, ενώ περισσότεροι από 300 ειδικοί επιστήμονες πρόκειται να εργαστούν πάνω στο ελπιδοφόρο πλάνο.
Με λύσεις που προσαρμόζονται στις ανάγκες κάθε κατοικίας, η προστασία του σπιτιού γίνεται πιο ευέλικτη, πιο ολοκληρωμένη και πιο απλή με τα προγράμματα ασφάλισης κατοικίας της Eurolife FFH.
Νέο ψηφιακό πρόγραμμα επαγγελματικού προσανατολισμού «Τεχνολογία και το αύριο των επαγγελμάτων» powered by Telekom σε στρατηγική συνεργασία με τον οργανισμό The Tipping Point
Για δυόμισι χιλιάδες χρόνια, ο προσωπικός δάσκαλος ήταν προνόμιο λίγων. Σε τριάντα χρόνια ενδέχεται να έχει γίνει κάτι σαν υποδομή, όπως το νερό και το ρεύμα. Κι αυτό θα αλλάξει και τη διαδικασία της μάθησης, που ούτως ή άλλως δεν μπορεί -υπό το πρίσμα της ψηφιακής εξέλιξης- να είναι ίδια.