Vintage... γένους θηλυκού

Περιμένοντας στον σταθμό του ηλεκτρικού στο Μονταστηράκι την Κωνσταντίνα Κλάδη και την Dazzlin’ Gal -κατά κόσμον Δήμητρα Μαρουσάκη- δεν χρειάστηκε να συνεννοηθώ μαζί τους για το πως θα τις αναγνωρίσω.

Ημουν εξαρχής σίγουρος ότι ο «αέρας» που κουβαλάνε και το στιλ τους θα ήταν αρκετά για να καταλάβω ποιες είναι ανάμεσα στον υπόλοιπο κόσμο και πράγματι δικαιώθηκα.

Κομψές και εντυπωσιακές ταυτόχρονα, περπατήσαμε μέχρι την πλατεία Αβησσυνίας για τη συνέντευξη και τη φωτογράφισή τους.



Κωνσταντίνα Κλάδη

Η αγάπη της Κωνσταντίνας για το vintage ξεκίνησε μέσα από τον κινηματογράφο. Ταινίες όπως αυτές του Rodriguez και του Tarantino της τράβηξαν την προσοχή και την έκαναν να ασχοληθεί με τη retro κουλτούρα. Οι Ghastly Gals, μάλιστα, η ομάδα που έχει μαζί με μία φίλη της και μέσα από αυτή παίζουν μουσική σε μαγαζιά ως djs, «είναι σαν να βγήκαν από ταινία του Ταραντίνο. Παίζουμε rock, rockabilly, rock n roll, ενώ είμαστε δύο χαρακτήρες που έχουν να κάνουν με όλα τα κορίτσια που βγαίνουν στα μπαρ και δημιουργούν σαματά. Και πάει καλά μέχρι στιγμής», λέει χαμογελώντας.

Στην αρχή, όπως εξηγεί, της άρεσε μόνο να βλέπει τις b movies, «τα κορίτσια με τα ωραία κουρέματα και τα ωραία φορέματα. Ηταν το rock n roll και η μουσική στις ταινίες πολύ έντονα, ακόμα και στις πιο παλιές. Σιγά σιγά άρχισα να γνωρίζω και άλλες κοπέλες με το ίδιο γούστο, που φορούσαν ρούχα και έφτιαχναν τα μαλλιά τους όπως στο σινεμά, και σταδιακά έγινε η αλλαγή στο στιλ μου».

Αυτό που μου κεντρίζει το ενδιαφέρον είναι πως δηλώνει ότι της αρέσει το τρας και η αισθητική των δεκαετιών του ’50 και του ΄60 αλλά όχι και η ίδια η εποχή «αφού δεν είχε κάτι το τρομερό. Ταυτόχρονα υπήρχε μεγάλη καταπίεση προς τις γυναίκες και βασικές ελευθερίες που σήμερα τις θεωρούμε δεδομένες τότε δεν μπορούσες καν να τις σκεφθείς». Παρόλα αυτά θεωρεί πως σήμερα υπάρχει αρκετή κακογουστιά γύρω μας και ότι έχουμε ανάγκη «για λίγη ποιότητα και γκλαμ στη ζωή μας, για τα μάτια μας και το αυτί μας».

Οσο για την ίδια τη vintage σκηνή, θεωρεί πως έχει πάρει τα πάνω της τα τελευταία 3-4 χρόνια και θα συνεχίσει να ακολουθεί ανοδική πορεία και στο μέλλον. «Βέβαια στην περίπτωσή μας επιβεβαιώνεται η φράση πως “στο χωριό των τυφλών βασιλεύει ο μονόφθαλμος”. Στο εξωτερικό, δηλαδή, είναι πολλοί αυτοί που ασχολούνται με τον χώρο και δεν μπορείς να διακριθείς εύκολα. Αντίθετα, σε εμάς όλο το σκηνικό αρχίζει τώρα και ψήνεται και είναι λίγο πιο εύκολο να γίνεις γνωστός. Σε κάθε περίπτωση πάντως χαίρομαι που κάτι τόσο όμορφο διαδίδεται. Κι ευτυχώς γιατί δεν το περίμενα ότι θα μεγάλωνε τόσο πολύ, νόμιζα ότι θα ήταν πρόσκαιρο».



Δήμητρα Μαρουσάκη

Για τη Δήμητρα «πρώτα από όλα έρχεται η μουσική και μετά όλα τα υπόλοιπα». Assisant art director στο επάγγελμα, διαθέτει περισσότερα από ένα ταλέντα, αφού εδώ και τέσσερα χρόνια ασχολείται ενεργά με το vintage hair styling αλλά και το makeup.

Η ενασχόλησή της με τον χώρο ξεκίνησε, όπως λέει, από την εσωτερική της ανάγκη να κάνει χτενίσματα και μακιγιάζ. «Πάντα μου άρεσε αυτό το στιλ και το έψαχνα σε βάθος. Ετσι μια μέρα μου λέει μία φίλη μου ενόψει ενός σχετικού φεστιβάλ, “αφού το ‘χεις με τα μαλλιά, μήπως να κάνουμε ένα μπαζάρ και να κάνεις και κάποιο χτένισμα;”». Η κίνησή της είχε μεγάλη απήχηση και αποφάσισε να ασχοληθεί διεξοδικότερα. «Στη συνέχεια έκανα ένα vintage fashion show, έχοντας την ευθύνη για τα μαλλιά και το μακιγιάζ των κοριτσιών. Μου άρεσε και άρχισα να το ψάχνω ακόμα περισσότερο. Τελικά καταλήξαμε να κάνουμε το πρώτο Pin up workshop στο οποίο διδάσκαμε σε κοπέλες πως να βάφονται μόνες τους, πως να φτιάχουν τα μαλλιά τους κλπ». Πλέον συνεργάζεται με δύο κομμωτήρια σαν vintage hair specialist, ενώ έχει κάνει φωτογραφήσεις και έχει πάρει μέρος σε ταινίες εποχής.

Φύσει αισιόδοξος άνθρωπος, τονίζει ότι αντιμετωπίζει τη ζωή σαν ένα μουσικό ταξίδι. Το vintage εξάλλου για αυτήν είναι κάτι περισσότερο από ένα στιλ, είναι ο τρόπος ζωής της. «Εγω έτσι όπως με βλέπεις ντύνομαι, βγαίνω, κυκλοφορώ στον δρόμο. Αυτή είναι η καθημερινότητά μου, ένα μουσικό ταξίδι όπως μου αρέσει να λέω. Η καλή μουσική μας οδηγεί».

Στις σημερινές κοπέλες θα ήθελε να δώσει λίγη από τη λάμψη των προηγούμενων δεκαετιών γι αυτό και με ότι καταπιάνεται φροντίζει να το κάνει με πολυ μεράκι. «Γενικά η μόδα είναι κάτι που με συναρπάζει, τη θαυμάζω σαν τέχνη. Μια λοιπόν που τυχαίνει σε αυτό το εξιδικευμένο κομμάτι της να τα καταφέρνω, ελπίζω να το εξελίξω και να πάει παραπέρα».



Σοφία Τριανταφύλλου

Η συζήτηση με τη Σοφία έγινε αναγκαστικά εξ αποστάσεως μια και αυτή την περίοδο βρίσκεται στην Ανδρο. Φιλόλογος - γλωσσολόγος στο επάγγελμα, ετοιμάζει την πρώτη της ποιητική συλλογή ενώ παράλληλα χορεύει σε rock n roll πάρτι πολύ απλά «επειδή μου αρέσει».
Δηλώνει φανατική της δεκαετίας του ’50 «αφού τότε τελείωνε ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος και υπήρχε στον αέρα διάχυτη αισιοδοξία και ταυτόχρονα ανεμελιά και αγνότητα στον κόσμο». Ολα τα ρούχα που φορά στις φωτογραφίσεις τις οποίες κάνει κατά καιρούς είναι δικά της και τα αγαπά ιδιαίτερα καθώς, όπως λέει, αναδεικνύουν τη θηλυκότητα με τρόπο όμορφο και ξεχωριστό.

Το όλο στιλ της το διατηρεί και στην καθημερινότητά της. «Σίγουρα υπάρχει κόσμος που με κοιτά στον δρόμο αλλά οι περισσότεροι το κάνουν με θαυμασμό και κάποιοι άλλοι από περιέργεια. Ελάχιστοι είναι αυτοί που θα σε δουν στον δρόμο με επικριτικό βλέμμα. Ετσι κι αλλιώς δεν υπήρχε περίπτωση να ακολουθήσω μία νόρμα μόνο και μόνο για να είμαι αποδεκτή από το κοινωνικό σύνολο». Ακόμα και στη δουλειά της δεν έχει αντιμετωπίσει κανένα πρόβλημα με την εμφάνισή της, με τις στιλιστικές της επιλογές να αρέσουν τόσο στους μαθητές της όσο και στους γονείς τους.



Οσον αφορά τον τρόπο με τον οποίο βλέπει τον υπόλοιπο κόσμο, η Σοφία εξηγεί πως προσπαθεί να αποβάλλει τα στερεότυπα και τις προκαταλήψεις από τον τρόπο σκέψη της. «Γενικώς προσπαθώ να μη δίνω μεγάλη βαρύτητα στην πρώτη εικόνα. Ακόμα όμως και αν δεν μου αρέσει κάτι στην εμφάνιση του άλλου δεν θα το κατακρίνω». Πιστεύει βέβαια πως στις μέρες μας υπάρχει γενικότερη έλλειψη γούστου, με τον περισσότερο κόσμο να ακολουθεί αυτό που είναι σύνηθες γύρω του γιατί δεν τολμάει να είναι ο εαυτός του. Οσο για το ποιο ρούχο θα απαγόρευε αν είχε τη δυνατότητα; «Θα ήταν σίγουρα το λαμέ ύφασμα που δεν μου αρέσει καθόλου. Αντιθέτως θα μοίραζα πολλές τιράντες και φουστάνια ψηλόμεσα και φουσκωτά».