Η διαδρομή του Kill Bill από τους «πράσινους» στον Ολυμπιακό, το τελευταίο σουτ, η προπονητική και η επιστροφή από τη Μονακό στην Θεσσαλονίκη
Έχουν περάσει 35 χρόνια από την ημέρα που ο πιτσιρικάς τότε Βασίλης Σπανούλης έπαιζε μπάσκετ μαζί με άλλους σε ένα ανοιχτό τσιμεντένιο γήπεδο στην Λάρισα. Χθες το μεσημέρι ο πρώην παίχτης και νυν προπονητής παρουσιάστηκε επίσημα από την ΚΑΕ Άρης ως ο νέος coach της ομάδας, αυτός που θα την οδηγήσει όσο πιο ψηλά γίνεται.
Η φράση του στην συνέντευξη τύπου «γνωρίζω πολύ καλά το μπάσκετ. Είναι η ζωή μου, το μικρόβιό μου» δείχνει αν μη τι άλλο ότι εκείνος ο πάλαι ποτέ πιτσιρικάς που ντρίπλαρε σε μια αλάνα της Λάρισας εκείνο το ζεστό απομεσήμερο του 1996, εξακολουθεί να είναι επίμονος.
Τόσο, ώστε να μην παρατάει τον αγώνα όταν ήταν έφηβος, ακόμη κι αν η ομάδα του «έτρωγε» 20 πόντους στο κεφάλι όπως συνηθίζουν να λένε οι μπασκετικοί ειδήμονες.
Αυτός πίεζε στην άμυνα, έτρεχε σε όλο το γήπεδο και σούταρε ενώ όταν γύρναγε σπίτι κατάκοπος ονειρευόταν ότι ήταν επαγγελματίας παίχτης σε μια μεγάλη ομάδα.
Αυτό που ίσως δεν φανταζόταν ποτέ, ήταν ότι το «μικρόβιο» του μπάσκετ θα τον ακολουθούσε και μετά το τέλος της μυθικής του καριέρας στο παρκέ, που του χάρισε προσωνύμια όπως τα «Kill Bill» και «V-Span».
Ο Βασίλης Σπανούλης αποφάσισε να ρίξει το τελευταίο σουτ μιας μυθικής διαδρομής ως παίχτης το απόγευμα της Δευτέρας 26 Ιουνίου του 2021 σε μια αρκούντως φορτισμένη συνέντευξη τύπου στο ΣΕΦ.
Εκεί ήταν οι Γιώργος και Παναγιώτη Αγγελόπουλος η γυναίκα της ζωής του Ολυμπία Χοψονίδου και τα έξι παιδιά του ζεύγους που άκουσαν τον μπαμπά τους να κάνει τον απολογισμό της καριέρας του.
Μετά ήρθε η προπονητική.
Δεν τα παρατούσε ποτέ
«Προσπάθησα να είμαι ένας σωστός άνθρωπος, να έχω αρχές μέσα και έξω από το γήπεδο και στο τέλος της ημέρας το σημαντικότερο είναι ότι ενέπνευσα πολλά παιδιά, αθλητές, κόσμο, μέσα από αυτή τη σταδιοδρομία για να είναι μαχητές και να μην τα παρατούν ποτέ. Αυτή ήταν η φιλοσοφία μου, δεν τα παρατούσα ποτέ, διεκδικούσα αυτό που είχα στο μυαλό μου».
Τι ήταν όμως αυτό που κυριαρχούσε στο μυαλό του; Μα φυσικά να κερδίζει κάθε παιχνίδι-κάτι που σαφώς δεν είναι εφικτό εξαιρώντας την πρώτη Dream Team των ΗΠΑ-όσο εύκολο ή δύσκολο κι αν ήταν γι’ αυτόν το γεννημένο νικητή με το φονικό ένστικτο.
Έναν χαμηλών τόνων τύπο που έγινε κυριολεκτικά κόκκινο πανί για τους οπαδούς του τριφυλλιού, όταν αποφάσισε να πάρει μεταγραφή στον Ολυμπιακό και άκουσε πάρα πολλές φορές υβριστικά συνθήματα στο ΟΑΚΑ, χωρίς να αντιδράει.
Ήταν μέσα σε αυτό το «φλεγόμενο» γήπεδο που έσπευσε να αγκαλιάσει τον Θανάση Γιαννακόπουλο, τον οποίο πάντοτε εκτιμούσε προκειμένου να τον συλλυπηθεί για την απώλεια του αδερφού του Παύλου.
Δεν απέφυγε τα «πυρωμένα» βλέμματα κάποιων που ήταν δίπλα στην σκηνή, οι οποίοι δεν τον συγχώρεσαν ποτέ για την μεταγραφή του στον Ολυμπιακό, αλλά δεν τον ένοιαξε.
Όταν λίγους μήνες μετά «έφυγε» και ο Θανάσης πήγε μόνος του στην κηδεία και οι συγκεντρωμένοι οπαδοί του τριφυλλιού τον χειροκρότησαν ενώ λίγο αργότερα απέτισε τον δικό του φόρο τιμής λέγοντας: «Υπήρχε μια ιδιαίτερη αγάπη προς το πρόσωπο μου από εκείνον και ένας τεράστιος σεβασμός και εκτίμηση από εμένα προς εκείνον. Πιστεύω ότι αυτό έμεινε για πάντα μεταξύ μας και δεν θα αλλάξει ποτέ».
Όταν αποχώρησε φορτωμένος τίτλους και διακρίσεις στα 39 του χρόνια ήταν σίγουρο ότι θα νιώσει σίγουρα «κάπως» στο πρώτο παιχνίδι του Ολυμπιακού χωρίς αυτόν στη σύνθεση.
Οι οπαδοί του Θρύλου τον αποθέωσαν φτάνοντας έξω από το σπίτι του αφού τους είχε χαρίσει μοναδικές στιγμές, κάποιες από τις οποίες δεν θα ξεχαστούν ποτέ όπως και η εν γένει διαδρομή του.
Μιλώντας γι’ αυτήν τον ευχαρίστησε με ένα βίντεο ο Γιάννης Αντετοκούμπο που επισήμανε τελειώνοντας: «Χωρίς τον Νίκο (Γκάλη) δεν θα υπήρχε Βασίλης και χωρίς τον Βασίλη δεν θα υπήρχε Γιάννης».
Οι μεγάλες στιγμές
Το βράδυ της 30ης Μαΐου του 2016 μέσα σε ένα κατάμεστο από φιλάθλους του Παναθηναϊκού ΟΑΚΑ, διεξάγεται ο πέμπτος τελικός για το πρωτάθλημα του μπάσκετ ανάμεσα στον ΠΑΟ και τον Ολυμπιακό.
Είναι το τελευταίο παιχνίδι στην καριέρα του «τεράστιου» Δημήτρη Διαμαντίδη με τους «πράσινους» που προηγούνται 81-79 δεκαοχτώ δευτερόλεπτα πριν από το τέλος του αγώνα.
Ο Ολυμπιακός ξεκινάει την επίθεση με την μπάλα στα χέρια του Βασίλη Σπανούλη. Δεν θα την δώσει σε κανέναν, επιλέγοντας για πολλοστή φορά να κάνει αυτός το τελευταίο σουτ, με τον Διαμαντίδη να τον ακολουθεί.
Στα τρία δευτερόλεπτα, κάνει μια προσποίηση στον πρώην συμπαίκτη του σηκώνεται και «εκτοξεύει» μια τρίποντη βόμβα, η οποία καταλήγει στο καλάθι, ένα δευτερόλεπτο πριν τη λήξη.
Ο Διαμαντίδης προσπάθησε να τον μαρκάρει αλλά ο άνθρωπος του τελευταίου σουτ είχε κάνει πάλι το θαύμα του απέναντι στην ομάδα που ανδρώθηκε, οι οπαδοί της οποίας δεν τον συγχώρεσαν ποτέ για την μεταγραφή του στον αιώνιο αντίπαλο.
Όμως αυτό λίγη σημασία είχε για τον Βασίλη, που με τη λήξη του αγώνα έφυγε τρέχοντας προς τα αποδυτήρια, περνώντας μπροστά από τον εμβρόντητο Θανάση Γιαννακόπουλο, ο οποίος δεν είχε συνειδητοποιήσει ακόμη ότι ο Kill Bill τον πλήγωσε ξανά.
Λίγη ώρα αργότερα στην συνέντευξη τύπου ο Δημήτρης Διαμαντίδης ρωτήθηκε πως ένοιωσε όταν είδε τον Σπανούλη να σηκώνεται για το σουτ που χάρισε το πρωτάθλημα στον Ολυμπιακό.
«Σκέφτηκα, δεν το χάνεις ρε Βασιλάρα; Τόσα έχεις βάλει, μας έχεις στείλει δυο-τρεις φορές, δεν το χάνεις; Αλλά το έβαλε...»
Το έβαλε όπως έβαλε και κάποιους καθοριστικούς πόντους στον συγκλονιστικό ημιτελικό με την CCKA Μόσχας, ενώ είχε μείνει άσφαιρος, σχεδόν τρεις περιόδους.
«Πιστεύω ότι το τερμάτισα»
Ο Σπανούλης είναι μια πολύ ιδιαίτερη περίπτωση αθλητή, ο οποίος λατρεύει να χτυπάει ενίοτε απρόβλεπτα, εκεί που δεν το περιμένεις από τα εννιά η τα δέκα μέτρα, συνήθως όταν η μπάλα καίει.
Το γιατί έφυγε από τον Παναθηναϊκό, είναι ένα θέμα που χωράει πολύ συζήτηση και έχουν ακουστεί πολλά κατά καιρούς, ειδικά από τον Ζέλικο Ομπράντοβιτς και τον τότε βοηθό του Δημήτρη Ιτούδη.
Σε ένα ντοκιμαντέρ αφιερωμένο στην καριέρα του ο Σπανούλης είπε ότι του άρεσε να είναι σε ομάδες που από την δεύτερη θέση κυνηγάνε την πρώτη.
Πάρα πολλοί ειδήμονες του χώρου πιστεύουν ότι έφυγε επειδή δεν ήθελε να είναι άλλο στην «σκιά» του Διαμαντίδη, ο οποίος ήταν μέχρι να πάρει την απόφαση να σταματήσει το μπάσκετ, ο ηγέτης του Παναθηναϊκού. Στον Ολυμπιακό ο Kill Bill έγινε ο άνθρωπος της τελευταίας στιγμής.
Ήταν αυτός που στην πόλη σε εκείνο τον ανεπανάληπτο τελικό με την πελάτισσα πλέον CCKA Μόσχας, πήρε πάνω του την τελευταία επίθεση αλλά, αντί να σουτάρει έδωσε την πάσα στον Γιώργο Πρίντεζη για εκείνο το αξέχαστο «πεταχτάρι», που έδωσε στον Ολυμπιακό τον τίτλο του πρωταθλητή Ευρώπης και έστειλε τους Αγγελόπουλους και όλη την Ελλάδα στον έβδομο ουρανό.
Ο τελευταίος τραυματισμός του, τον οδήγησε στην απόφαση να αφήσει το παρκέ στα 39 του χρόνια, ίσως επειδή ο χρόνος δεν κάνει διακρίσεις σε κανέναν.
«Όταν τελειώνουν οι αθλητές» είπε «έχω ακούσει για κατάθλιψη, αλλά εγώ νιώθω όμορφα, πολύ γεμάτος. Πιστεύω ότι το τερμάτισα, δεν είχα κάτι άλλο να κάνω. Έδωσα και την ψυχή μου».
Βρήκε όμως τρόπο να μείνει στο μπάσκετ, ξεκινώντας την επόμενη σεζόν την καριέρα του ως προπονητής από το Περιστέρι, με μια βουτιά σε αχαρτογράφητα ως τότε νερά.
Αποδείχτηκε ξανά δεινός κολυμβητής.
Από το Περιστέρι στην Εθνική και τον χαμένο τελικό
Ο Ιούνιος αποδεικνύεται καθοριστικός ως μήνας στην διαδρομή του Βασίλη Σπανούλη, αφού ακριβώς ένα χρόνο μετά το τέλος της καριέρας του ως παίχτης αναλαμβάνει ως προπονητής την ομάδα του Περιστερίου.
Ουσιαστικά είναι το βάπτισμα του πυρός για τον Kill Bill που θα δείξει ότι είναι διαβασμένος στην πρώτη σεζόν του στο πάγκο, ενώ από την επόμενη χρονιά αναλαμβάνει παράλληλα και την Εθνική ομάδα.
Η Ολυμπία και τα παιδιά τους είναι πάντα δίπλα του, οι υποχρεώσεις είναι πολλές αλλά ο Σπανούλης μπορεί και ισορροπεί αρμονικά, ενώ ξέρει να διαχειρίζεται-ειδικά στην Εθνική-σταρ σαν τον Γιάννη Αντετοκούμπο. Ο τελευταίος έχει δηλώσει ότι όσο ο V Span είναι προπονητής της Εθνικής αυτός θα είναι πάντα παρόν στις υποχρεώσεις της, δείγμα και αυτό του σεβασμού που του έχει.
Το Περιστέρι τελικά ήταν απλά η αρχή, αφού τον Νοέμβριο του 2024 έρχεται η πρόταση της Μονακό στο Ελληνα προπονητή να αναλάβει την ομάδα του Πριγκιπάτου.
Ο ιδιοκτήτης της ομάδας Αλεξέι Φεντόροβιτς-εκατομμυριούχος Ρώσος ολογάρχης-αναλαμβάνει προσωπικά να κλείσει το deal και πείθει τον Σπανούλη να μετακομίσει στο Μονακό.
Η σύζυγός του και τα παιδιά μένουν στην Αθήνα, αφού έχουν ήδη ξεκινήσει τα σχολεία, ενώ ο ίδιος πηγαίνει όσο πιο συχνά μπορεί να τους δει και να περάσει μια-δυο μέρες μαζί τους.
Στην πρώτη του κιόλας σεζόν θα οδηγήσει την ομάδα στο Final Four του Άμπου Ντάμπι και σε ένα από αυτά τα παιχνίδια που παίζει συχνά η ζωή ο Σπανούλης έρχεται αντιμέτωπος στον ημιτελικό με τον Ολυμπιακό του Γιώργου Μπαρτζώκα.
Η Μονακό θα νικήσει αλλά αυτό που θυμούνται όλοι, είναι η κίνηση του Σπανούλη να πάει στον Εβάν Φουρνιέ που έκλαιγε απαρηγόρητος μετά τον αγώνα και να του μιλήσει στο αυτί, προσπαθώντας να τον ηρεμήσει.
Στον τελικό θα χάσει από την Φενέρμπαχτσε, αλλά το επίτευγμα είναι πολύ μεγάλο για έναν rookie ουσιαστικά προπονητή, που δείχνει ότι ανεβαίνει συνέχεια.
Λίγους μήνες μετά, τον Νοέμβριο του 2025, η Μονακό αντιμετωπίζει την Παρτιζάν του Ζέλικο Ομπράντοβιτς στο Βελιγράδι και μετά την λήξη του αγώνα οι δυο προπονητές βαδίζουν για την καθιερωμένη χειραψία.
Ο Ομπράντοβιτς όμως ξαφνιάζει τους πάντες όταν αγκαλιάζει τον Σπανούλη για πρώτη φορά μετά από τα όσα είχαν συμβεί όταν ο Kill Bill υπέγραψε το 2010 στον Ολυμπιακό.