Η ζωή του Παρασκευά Άντζα που λύγισε από τη νόσο ALS: Η χαμένη ευκαιρία να στεφτεί πρωταθλητής Ευρώπης, ο Ολυμπιακός και οι προπονητές της καριέρας του

«Βούλη, για μένα ήσουν πρώτα παράδειγμα ταπεινού ανθρώπου και μετά παράδειγμα ποδοσφαιριστή». Αυτά έγραψε μεταξύ άλλων ο Βασίλης Τοροσίδης για τον Παρασκευά Άντζα. Τον Πάρη, τον Παρασκευά, τον Βούλη του ελληνικού ποδοσφαίρου που έφυγε τόσο πρόωρα, στα 49 του χρόνια, από τη ζωή από τη νόσο ALS (πλαγία αμυοτροφική σκλήρυνση ή νόσος του κινητικού νευρώνα).



Οι παλιοί του συμπαίκτες ήξεραν για τη μάχη που δίνει. Υπήρξε κινητοποίηση για να μεταφερθεί σε κλινική του εξωτερικού αλλά η νόσος κάλπαζε. Όλοι ήθελαν να γίνει το θαύμα αλλά ήξεραν ότι ο Βούλης όσο καλά έπαιζε με τη μπάλα στα πόδια αυτή τη φορά δεν θα μπορούσε να νικήσει.

Τα λόγια του Βασίλη Τοροσίδη δείχνουν τι ήταν ο Παρασκευάς Άντζας. Ένα από τα καλύτερα παιδιά στο ελληνικό ποδόσφαιρο και αυτή είναι η αλήθεια και όχι τα τυπικά που λέγονται μετά από απώλειες.

Αυτός ο ψηλός κεντρικός αμυντικός έπαιζε άριστα με τη μπάλα στα πόδια και δεν έσπευδε να βγάζει τη μπάλα άουτ για να γλιτώσει η ομάδα του. Αυτό εκτίμησαν σε εκείνον προπονητές που δούλεψε μαζί του.

Ο Βασίλης Δανιήλ, ο Γιάννης Μαντζουράκης, ο Ντούσαν Μπάγεβιτς, ο Αλμπέρτο Μπιγκόν, ο Τάκης Λεμονής, ο Ερνέστο Βαλβέρδε, ο Ότο Ρεχάγκελ. Όλοι τους ήξεραν ότι έχουν στα χέρια τους ένα ποδοσφαιρικό διαμάντι.

Από μικρός στις εθνικές ομάδες, παρότι η μάνα του διαφωνούσε να κατεβαίνει μόνος στην Αθήνα για να παίξει ποδόσφαιρο, το 1998 έζησε τη μεγαλύτερη στιγμή του με την γαλανόλευκη φανέλα.

Την τελευταία ημέρα του Μάη του 1998 θα παίξει δίπλα μαζί με τον Δέλλα στο κέντρο της άμυνας της Εθνικής Ελπίδων στον τελικό του Euro με την Ισπανία στο Βουκουρέστι. Η Ελλάδα θα χάσει με 1-0 τον τελικό αλλά οι εφημερίδες της εποχής έγραφαν για τους παίκτες που μπορεί να κάνουν τη διαφορά στην Εθνική Ανδρών.

Μέσα σε αυτούς ήταν και ο Παρασκευάς Άντζας. Τότε έπαιζε στην Skoda Ξάνθη και διέπρεπε. Είχε ξεκινήσει από τον Πανδραμαϊκό και γρήγορα βρέθηκε στην σπουδαία ομάδα της Θράκης και από εκεί στον πρωταθλητή Ελλάδας, Ολυμπιακό.

Ως παίκτης του Ολυμπιακού έκανε το ντεμπούτο του και με την Εθνική Ανδρών. Ήταν ένα φιλικό στη Λάρνακα τον Φεβρουάριο του 1999 απέναντι στο Βέλγιο. Προπονητής ήταν ο Άνχελ Ιορντανέσκου και ο Άντζας είχε ξεκινήσει βασικός. Ήταν 22 ετών και 5 μηνών.

Νωρίτερα είχε κάνει ντεμπούτο με τον Ολυμπιακό στο πρωτάθλημα και με προπονητή τον Ντούσαν Μπάγεβιτς έπαιξε και στο Champions League. Έκανε πρεμιέρα σε ένα παιχνίδι με την Κροάσια Ζάγκρεμπ στο ΟΑΚΑ και εκείνη τη χρονιά που ο Ολυμπιακός έφτασε λίγα λεπτά από τα ημιτελικά και αποκλείστηκε από τη Γιουβέντους, είχε αγωνιστεί και στον εντός έδρας αγώνα με τους «Δράκους» της Πόρτο.

Στον Ολυμπιακό όπως είχε δηλώσει ο ίδιος τον είχαν υπό την προστασία τους ο Κούλης Καραταΐδης και ο Βασίλης Καραπιάλης. «Έμαθα πολλά από αυτούς», θα πει και θα συμπληρώσει: «Να πιστεύω στον εαυτό μου και να σέβομαι».

Από την επόμενη χρονιά παίζει περισσότερο σε Ελλάδα και Champions League. Συνολικά έδωσε 25 αγώνες στην κορυφαία διοργάνωση της Ευρώπης και δοκιμάστηκε κόντρα σε ομάδες όπως η Πόρτο, η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, η Ρεάλ Μαδρίτης, η Γιουβέντους, η Τσέλσι.

Ήταν βασικός στα πρώτα διπλά του Ολυμπιακού στο Champions League στα ιστορικά διπλά σε Ρώμη και Βρέμη. Το 2000 είχε ρίξει τη φανέλα του στον διαιτητή Γκίντερ Μπένκο μετά την «σφαγή» στο ματς με τη Λυόν και είχε φάει 4 αγωνιστικές.

Ο Βούλης ήταν αγαπητός σε συμπαίκτες και αντιπάλους. Αγαπητός και στους οπαδούς του Ολυμπιακού. Τον λάτρεψαν όταν μπήκε πάνω από τον Σωτήρη Κυργιάκο και ο φωτογραφικός φακός απαθανάτισε μια στιγμή που έδειχνε τι ήταν εκείνα τα χρόνια τα παιχνίδια του Ολυμπιακού με τον Παναθηναϊκό.

«Ήταν σε μια φάση, σ' ένα κόρνερ και έπρεπε να με μαρκάρει ο Κυριάκος, με τον οποίο ήμασταν συμπαίκτες και στην Εθνική. Πάνω στη φάση, λοιπόν, πριν γίνει το κόρνερ, υπήρξαν κάποια κοντραρίσματα και πάνω στην αναμπουμπούλα βρέθηκα από πάνω του. Ήταν και λίγο εριστικός πιο πριν με τον Ζιοβάνι» θα πει στο gazzetta.gr για εκείνη την στιγμή.

Ήταν παθιασμένος μέσα στο χορτάρι και ήρεμος εκτός. Του άρεσε η ήρεμη οικογενειακή ζωή. Είχε αρχοντικό στυλ στο παιχνίδι του που θα μπορούσε να ήταν σούπερ σταρ. Ήταν τόσο ταπεινός εκτός γηπέδου όμως.

Πολλοί υποστήριζαν και δεν είχαν άδικο πως θα μπορούσε να έχει παίξει σε μια ομάδα της La Liga, της Premier League. Εκείνος όμως το 2003 τα παράτησε ξαφνικά όλα και γύρισε στο χωριό του.

Τα λεφτά του Ολυμπιακού. Την δόξα της Ευρώπης, μια μεταγραφή που έφτανε... Άφησε την Εθνική Ανδρών ένα χρόνο πριν από το Euro 2004 με τον Ότο Ρεχάγκελ να τον υπολογίζει για τα γήπεδα της Πορτογαλίας. Θα έπαιρνε το Euro.

Αυτός όμως πήρε τα βουνά. Επέστρεψε στη Δράμα και έπαιξε ως δανεικός από τον Ολυμπιακό στη Δόξα Δράμας. Στη συνέχεια και στην Skoda Ξάνθη. Την εποχή που τα παράτησε και αποχώρησε από το ποδόσφαιρο (2003) είχαν γραφτεί πολλά στον Τύπο αλλά εκείνος μετά από χρόνια εξήγησε την απόφασή του στο gazzetta.gr: «Εκείνο το διάστημα είχε πεθάνει ο πατέρας μου, ήμουν σε μικρή ηλικία 22 ετών. Την ίδια χρονιά πέθανε κι ο παππούς μου. Περνώντας ο καιρός με πήρε από κάτω. Ε, καταλαβαίνεις ότι σ' αυτήν την ηλικία ήταν δύσκολο να το διαχειριστώ αυτό. Εγώ τον λάτρευα τον πατέρα μου και περνώντας ο χρόνος με πήρε λίγο από κάτω. Καλώς ή κακώς έτσι το διαχειρίστηκα. Αυτό ήθελα να κάνω κι αυτό έκανα. Αυτός ήταν ο λόγος».

Η απόφασή του για απόσυρση στα 26 του ήταν προσωρινή. Επέστρεψε και μετά την Δόξα και την Ξάνθη πήγε το 2007 στον Ολυμπιακό ενώ το 2008 ήταν στους εκλεκτούς του Ότο Ρεχάγκελ για το Euro 2008.

Έπαιξε κόντρα στην Σουηδία και στην Ισπανία και τελείωσε από την Εθνική Ανδρών εκείνο το καλοκαίρι του 2008. Στις 5 Μαΐου 2009, τρεις μέρες μετά τον τελικό κυπέλλου με την ΑΕΚ, ανακοίνωσε την οριστική αποχώρησή του από το άθλημα μέσω της επίσημης ιστοσελίδας του Ολυμπιακού.

Στο παλμαρέ του είχε 7 πρωταθλήματα και 3 Κύπελλα Ελλάδας.

Ασχολήθηκε με τις Ακαδημίες αλλά πάντα μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας. Έζησε και πέθανε στην Δράμα, βιώνοντας για καιρό το προσωπικό του δράμα. Κανείς δεν ξέρει που θα έφτανε εάν δεν είχε αποσυρθεί το 2003 από το ποδόσφαιρο και εάν είχε κατακτήσει το Euro.

Πάντως ο συμπαίκτης του στον Ολυμπιακό και στην Εθνική Ελπίδων, ο Δημήτρης Μαυρογενίδης, έλεγε για εκείνον: «Είχε τα προσόντα να παίξει και στην Μπαρτσελόνα».