Αντεπίθεση Τσίπρα για το... 2015, αλυσιδωτές αντιδράσεις για το «Μανιφέστο»

Στην προάσπιση του κυβερνητικού του παρελθόντος σε υψηλούς τόνους και με κατηγορηματικό τρόπο προχώρησε χθες ο πρώην Πρωθυπουργός, Αλέξης Τσίπρας με αφορμή το ντοκιμαντέρ του τηλεοπτικού σταθμού ΣΚΑΪ για τα δραματικά γεγονότα του 2015, επιχειρώντας να προβάλει τόσο τις πολιτικές του διαθέσεις στο εξής, αλλά και τις διαχωριστικές γραμμές του απέναντι σε πρώην συντρόφους του.

Δημοσιοποιώντας την απαντητική επιστολή του αναφορικά με την πρόσκληση που δέχτηκε να τοποθετηθεί για τις ανάγκες του ντοκιμαντέρ, ο Αλέξης Τσίπρας γνωστοποίησε χθες δημόσια την άρνησή του, αν και το σενάριο βασίζεται στο βιβλίο «Η Τελευταία Μπλόφα» που επιμελήθηκαν από κοινού οι δημοσιογράφοι Ελένη Βαρβιτσιώτη και Βικτώρια Δενδρινού και κυκλοφόρησε το 2019. Το συγκεκριμένο βιβλίο επιχειρεί να φωτίσει αθέατες πτυχές, αλλά και να αναδείξει διαδρομές και παρασκήνια των ιστορικών στιγμών της διαπραγμάτευσης με τους Θεσμούς και της ελληνικής κρίσης, την ώρα που ο πρώην πρωθυπουργός φέρεται να επιθυμεί την επάνοδό του στην εγχώρια πολιτική σκηνή, υπερασπιζόμενος κάθε λεπτό των επιλογών του το 2015.

Σε αυτή τη λογική κινήθηκε αφενός με την συγγραφή της «Ιθάκης», στις σελίδες της οποίας επιχειρεί μια αυτοκριτική για τα πεπραγμένα του, αλλά και αναφορικά με την σύσκεψη των πολιτικών αρχηγών τον Ιούλιο του 2015 και τα Πρακτικά που κρατήθηκαν, όταν το «Ναι» στο δημοψήφισμα έθεσε εκείνο το βράδυ τη χώρα στην γκρίζα ζώνη και οριακά εκτός ευρώ. Την ίδια στιγμή, όμως, ο πρώην Πρωθυπουργός λαμβάνει καθαρά αποστάσεις από τους κυβερνητικούς συνοδοιπόρους του χωρίς να λείπουν και οι αιχμές, αφού «δεν θα βάλουμε φόρους στην μεσαία τάξη, αυτή τη φορά» ξεκαθάρισε με νόημα στην τελευταία ομιλία του, στο Ηράκλειο, δείχνοντας εμμέσως πλην σαφώς προς την πλευρά Τσακαλώτου.

Ως προς τα επιχειρήματα που χρησιμοποίησε ο Αλέξης Τσίπρας στην επιστολή - άρνηση συμμετοχής του στο ντοκιμαντέρ του ΣΚΑΙ, ο ίδιος αντιτάχθηκε στην απόπειρα δολοφονίας χαρακτήρα του, όπως είπε, εκτιμώντας ότι το βιβλίο των δύο δημοσιογράφων αποτέλεσε την αφετηρία για την εδραίωση της εντύπωσης πως η διακυβέρνησή του αντάλλαξε τη μη περικοπή των συντάξεων με την «Συμφωνία των Πρεσπών». Με δεδομένο ότι τόσο ο τότε Πρόεδρος της Κομισιόν, Ζαν Κλωντ Γιούνκερ, όσο και η πρώην Γερμανίδα Καγκελάριος, Άνγκελα Μέρκελ έχουν τοποθετηθεί αναλυτικά για τα γεγονότα εκείνης της περιόδου, ο κατηγορηματικός τρόπος που τοποθετήθηκε χθες ο πρώην Πρωθυπουργός βλέπει μάλλον προς το εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ ΠΣ, τώρα που οι αντιδράσεις για την επόμενη μέρα του κόμματος έχουν κορυφωθεί. Η διπλή κριτική του Παύλου Πολάκη απέναντι στο "Μανιφέστο" Τσίπρα, η εκτίμηση του Νίκου Παππά ότι πως είναι "ώρα να τηλεφωνηθούν Φάμελλος και Τσίπρας" και να συνεδριάσουν άμεσα τα κομματικά όργανα, όπως και η αποστροφή της Ρένας Δούρου ότι ο αγώνας για αλλαγή κυβέρνησης πρέπει να δοθεί "χωρίς προσωπικές στρατηγικές" είναι ενδεικτικά της ατμόσφαιρας στο εσωτερικό της Κουμουνδούρου, αφού η πλειοψηφία των στελεχών της αισθάνεται μετέωρη.

Αναλυτικά, η επιστολή Τσίπρα:

«Με αφορμή την προαναγγελία ενός ντοκιμαντέρ από τον τηλεοπτικό σταθμό ΣΚΑΙ για το 2015, ρωτάνε πολλοί αν κλήθηκα και αν θα συμμετάσχω.

Προφανώς και κλήθηκα και προφανώς αρνήθηκα…

Δίνω σήμερα στη δημοσιότητα την απαντητική μου επιστολή στην ευγενική τους πρόσκληση, για να καταστήσω και δημόσια σαφείς τους λόγους της άρνησής μου.

————————————————————

————————————————————

Αγαπητή κυρία Βαρβιτσιώτη,

Σας ευχαριστώ για την πρόσκληση που μου αποστείλατε μαζί με τη συνεργάτιδά σας κυρία Δενδρινού, να συμμετάσχω στο ντοκιμαντέρ που ετοιμάζετε για την τηλεόραση του ΣΚΑΙ, με θέμα τα γεγονότα του 2015, βασισμένο στο βιβλίο σας «Η τελευταία μπλόφα».

Εντούτοις θα ήθελα να σας ενημερώσω ότι δεν θα ανταποκριθώ στο αίτημά σας. Κι αυτό γιατί δεν επιθυμώ με τη συμμετοχή μου να νομιμοποιήσω την πρωτοφανή απόπειρα δολοφονίας χαρακτήρα εις βάρος μου μέσα από το βιβλίο σας. Στο οποίο, χωρίς καμιά απόδειξη, κανένα αληθινό στοιχείο, με κατηγορήσατε ψευδώς, ότι ως πρωθυπουργός της χώρας «αντάλλαξα» σε μια άθλια συναλλαγή με τον τότε πρόεδρο της Κομισιόν Ζαν Κλοντ Γιούνκερ, την επίλυση ενός κρίσιμου εθνικού θέματος, του Μακεδονικού, με τη μη περικοπή των συντάξεων.

Και δεν σας κρύβω την πεποίθησή μου ότι προβήκατε σε αυτή τη πρωτοφανή διαστρέβλωση, τόσο εσείς όσο και η κυρία Δενδρινού, με πλήρη συνείδηση. Απόδειξη ότι έκτοτε, τόσο στη Βουλή, όσο και σε πολλές συνεντεύξεις του, ο Κυριάκος Μητσοτάκης βασίστηκε στη δική σας ψευδή και ανήθικη κατασκευή, για να πλήξει το πρόσωπο και το ήθος μου, αλλά εσείς δεν προβήκατε στην παραμικρή κίνηση αποκατάστασης της αλήθειας. Επί δέκα χρόνια επιτρέπετε να διακινείται το ψεύδος και η αθλιότητα που φέρουν την υπογραφή σας.

Με την επιλογή σας αυτή, λοιπόν, δε μου δίνετε κανένα λόγο να εμπιστευτώ, ούτε στο ελάχιστο, ότι θα έχετε μια αντικειμενική προσέγγιση στα γεγονότα του 2015 και ότι σκοπός σας δεν θα είναι και σήμερα, να επιμείνετε στη συκοφαντία και τη διαστρέβλωση γεγονότων που αποτελούν μέρος της σύγχρονης ιστορίας του τόπου μας.

Σας εύχομαι να με διαψεύσετε.

Σε κάθε περίπτωση να γνωρίζετε ότι η ιστορία, ακόμη και όταν γράφεται από τους νικητές ή κάτ’ εντολήν τους, είναι πεισματάρα. Γιατί καμιά νίκη δεν είναι παντοτινή, σε αντίθεση με τη δύναμη της αλήθειας.

Αλέξης Τσίπρας»

Η απάντηση των δημοσιογράφων:

«Αγαπητέ κ. Τσίπρα,

Η επιλογή σας να μην μετέχετε στο ντοκιμαντέρ του ΣΚΑΪ “Στο Χιλιοστό” που στηρίζεται αποκλειστικά στις μαρτυρίες των πρωταγωνιστών των γεγονότων του 2015 -Ελλήνων και ξένων πολιτικών και τεχνοκρατών-, δημοσιογραφικά μας θλίβει, ενώ μας εκπλήσσει και ο λόγος που επικαλείστε.

Δεν γνωρίζουμε αν έχετε διαβάσει το βιβλίο μας “Η Τελευταία Μπλόφα” το οποίο αποτέλεσε την αφορμή της δημιουργίας του ντοκιμαντέρ, αλλά σε καμία από τις 399 σελίδες του δεν υπάρχει οποιαδήποτε συσχέτιση -είτε άμεση είτε έμμεση- της υπογραφής της Συμφωνίας των Πρεσπών με τη μη περικοπή των συντάξεων. Η άρνηση σας επομένως στηρίζεται σε έναν ισχυρισμό ο οποίος υπήρχε στην δημόσια πολιτική αντιπαράθεση πολύ πριν την συγγραφή του βιβλίου αλλά ουδέποτε υιοθετήθηκε από εμάς, ούτε και προέκυψε από την δική μας δημοσιογραφική έρευνα.

Σε κάθε περίπτωση θα θέλαμε να σας ενημερώσουμε ότι το ντοκιμαντέρ μας βασίζεται αποκλειστικά σε επώνυμες πλέον μαρτυρίες των πρωταγωνιστών της εποχής -μεταξύ των οποίων και πολλών υπουργών της πρώτης κυβέρνησής σας. Και με αυτό το δεδομένο ο ΣΚΑΪ εξυπακούεται ότι είναι πάντα ανοιχτός να σας φιλοξενήσει, οποτεδήποτε εσείς το επιλέξετε, είτε στη διάρκεια προβολής του ντοκιμαντέρ, είτε μετά την ολοκλήρωσή του.

Ελένη Βαρβιτσιώτη - Βικτώρια Δενδρινού».

Οι αναγνώσεις

Την ίδια στιγμή, θετική απέναντι στα γραφόμενα του Αλέξη Τσίπρα εμφανίστηκε η Αθηνά Λινού, ανεξάρτητη βουλευτής, να αρχίσει "ένας ειλικρινής διάλογος" με φόντο το "Μανιφέστο" προέτρεψε ο βουλευτής, Γιώργος Καραμέρος, ενώ πολιτική κριτική στο περιεχόμενό του άσκησε ο Αντώνης Λιάκος, επισημαίνοντας πως "το ζήτημα δεν είναι να διατυπώσεις προγραμματικά αιτήματα και δεσμεύσεις. Είναι η λογική του προγράμματος που θέλεις να προτείνεις. Ο φέρων οργανισμός".

Πάντως, σε ανακοίνωσή τους με τίτλο "Όταν η Πολιτική Οικολογία εμφανίζεται στον τίτλο και χάνεται στις προτάσεις" σημείωσαν πως "Μια Αριστερά που θέλει να γίνει «κυβερνώσα», δεν μπορεί να ρίχνει όλες τις ευθύνες στη διακυβέρνηση Μητσοτάκη και στην κλιματική αλλαγή. Για να είναι σύγχρονη και επίκαιρη πρέπει να αναγνωρίσει τα συνολικά αδιέξοδα του παραγωγικού, αναπτυξιακού και καταναλωτικού μοντέλου, να απαντήσει στο αν θέλει και να αποδείξει ότι μπορεί να το ανατρέψει", καταλήγοντας πως "το Μανιφέστο δείχνει να μην αντιλαμβάνεται ότι δεν είναι σημαντικό μόνο ένα καλύτερο μοίρασμα της πίτας από τους έχοντες στους μη έχοντες αλλά και η ποιότητά της όπως και το αν θα υπάρχει αύριο".

Αναλυτικά, η ανακοίνωση των Οικολόγων Πράσινων:

Η απουσία κρίσιμων εννοιών της Πολιτικής Οικολογίας και η a priori ένταξή της ως «ρεύμα της Αριστεράς» αποκλείουν τη δυνατότητα συνεργασίας, σημειώνουν οι ΠΡΑΣΙΝΟΙ -Οικολογία με αφορμή το «Μανιφέστο για τη Συμπαράταξη της Σοσιαλδημοκρατίας, της Ριζοσπαστικής Αριστεράς και της Πολιτικής Οικολογίας» του Ινστιτούτου Α. Τσίπρα (ΙΝΑΤ).

Πιο αναλυτικά η τοποθέτηση:

Είναι προφανές ότι δεν μπορεί ένα Μανιφέστο ή μια Διακήρυξη να έχει τις λεπτομέρειες ενός αναλυτικού πολιτικού προγράμματος. Οφείλει όμως -ιδιαίτερα αν είναι μακροσκελέστατο- να περιέχει εξ αρχής ορισμένους κρίσιμους πολιτικούς προσανατολισμούς.

Διαβάσαμε στο Μανιφέστο ότι η κρίσιμη πολιτική συγκυρία απαιτεί τη συγκρότηση μιας ενιαίας πολιτικής δύναμης με ικανότητα να εμπνεύσει, να ανοίξει δρόμους για ουσιαστικούς κοινωνικούς μετασχηματισμούς, αλλά και με ικανότητα διακυβέρνησης, με επιλεκτική «συμπαράταξη των ιστορικών ρευμάτων του 20ου αιώνα», της Σοσιαλδημοκρατίας, της ριζοσπαστικής και ανανεωτικής Αριστεράς και της Πολιτικής Οικολογίας. Παρότι, όμως, φαινομενικά αναγνωρίζεται η πολιτική αυτονομία του οικολογικού χώρου, μέσα από το κείμενο προκύπτει η αναφορά του σε αυτόν ως ρεύμα της Αριστεράς, η απαιτούμενη συμβολή του στη δημιουργία του «νέου κόμματος» και η ανάγκη «ενσωμάτωσης της πολιτικής οικολογίας στον πυρήνα ενός νέου μοντέλου ανάπτυξης που θα συνδυάζει βιωσιμότητα, ενεργειακή ασφάλεια και κοινωνική δικαιοσύνη». Έτσι, ο πολιτικός προσανατολισμός που θέτει το Μανιφέστο φαίνεται να είναι η δημιουργία μιας «Κυβερνώσας Αριστεράς» μπολιασμένης με λίγη πράσινη πολιτική, κάτι που έχει επιχειρηθεί ξανά χωρίς τα αναμενόμενα αποτελέσματα.

Η Πολιτική Οικολογία είναι αδύνατο να ανταποκριθεί σε ένα δεύτερο κάλεσμα τέτοιας προοπτικής, και μάλιστα από τον ίδιο άνθρωπο. Η πραγματικότητα έχει δείξει ότι η χώρα δεν έχει ανάγκη από μια οικολογία που εμφανίζεται στον τίτλο και χάνεται στις προτάσεις. Επομένως, δεν έχουν νόημα γενικόλογες προσκλήσεις για συγκλίσεις που δεν έχουν υποστεί ζυμώσεις, τέτοιες που να οδηγήσουν σε αναγνώριση των ευθυνών και των αιτίων για τη σημερινή κατάσταση που βιώνουν οι καθημαγμένοι πολίτες και να γεννήσουν το νέο που πολλοί/ες προσδοκούν.

Μια Αριστερά που θέλει να γίνει «κυβερνώσα», δεν μπορεί να ρίχνει όλες τις ευθύνες στη διακυβέρνηση Μητσοτάκη και στην κλιματική αλλαγή. Για να είναι σύγχρονη και επίκαιρη πρέπει να αναγνωρίσει τα συνολικά αδιέξοδα του παραγωγικού, αναπτυξιακού και καταναλωτικού μοντέλου, να απαντήσει στο αν θέλει και να αποδείξει ότι μπορεί να το ανατρέψει. Η Πολιτική Οικολογία δεν δείχνει απλώς τα όρια του πλανήτη, όπως περιγράφεται στο Μανιφέστο. Είναι εδώ για να κρούσει δυνατά το κουδούνι του κινδύνου και να βάλει στην κεντρική και τοπική πολιτική την πρόταση για μια βιώσιμη αντίληψη της Οικονομίας και της Κοινωνίας άμεσα και δραστικά. Σε μια συγκυρία που θέτει ως επείγουσες προτεραιότητες την επίτευξη της Ειρήνης, την προστασία των δικαιωμάτων και την αναχαίτιση της κλιματικής κρίσης και της κατάρρευσης των οικοσυστημάτων, η Πολιτική Οικολογία δεν μπορεί απλά να εξωραΐσει καμιά πολιτική που δεν φαίνεται να θέλει τη ρήξη με τις αντιλήψεις και τις επιλογές που οδήγησαν στη σημερινή πολυεπίπεδη κρίση.
Η σημερινή πραγματικότητα, πιο δύσκολη από ποτέ, με νέες προκλήσεις λόγω της πολυδιάστατης φθοράς σε όλους τους τομείς, απαιτεί αξιοπιστία και ειλικρίνεια μεταξύ των υποψήφιων χώρων μιας σύγκλισης και αναγνώριση του μεγέθους των προκλήσεων. Αν ούτε και τώρα, σε μια τόσο κακή ιστορική στιγμή της χώρας δεν εξασφαλίζονται τα παραπάνω, μια απλή πολυσυλλεκτική «συμπαράταξη» δεν θα πείσει. Απλά θα εκθέσει τις συνεργαζόμενες πλευρές και θα οδηγήσει την κοινωνία σε μεγαλύτερη απαξίωση της πολιτικής και εν τέλει σε μεγαλύτερα αδιέξοδα.

Οι «ΠΡΑΣΙΝΟΙ Οικολογία», ως κόμμα αφοσιωμένο στην ανασύνταξη ενός ενιαίου φορέα της Πολιτικής Οικολογίας στην Ελλάδα, θεωρούμε ότι η σοσιαλδημοκρατία και η αριστερά θα πρέπει να δείξουν έμπρακτα ότι ενσωματώνουν τις αρχές της πολιτικής οικολογίας στον πυρήνα ενός μοντέλου βιώσιμης ανάπτυξης και όχι ως «greenwashing».

Συμφωνούμε ότι το νέο σύγχρονο πολιτικό υποκείμενο, που θα μπορέσει να προβάλλει πειστικές θέσεις, απαιτεί συνεκτικές προοδευτικές πλειοψηφίες, που να στηρίζονται σε βιώσιμες βάσεις αλλά με την οικολογική σκέψη ως οριζόντιο άξονα πολιτικής. Και αυτό δεν επιτυγχάνεται μόνο με τη γενικόλογη αναδιανομή ή την αναγνώριση της προστασίας του περιβάλλοντος ως το «υλικό όριο» της οικονομίας αλλά με αμφισβήτηση του παραγωγισμού και της αναπτυξιολαγνείας.

Διαπιστώνουμε ότι σε αυτό το Μανιφέστο:

Λείπουν κρίσιμες έννοιες της πολιτικής οικολογίας, όπως η ανασυγκρότηση του μοντέλου παραγωγής και κατανάλωσης και η ενσωμάτωση της λογικής των οικολογικών ορίων.

Απουσιάζει το μοντέλο της κυκλικής οικονομίας (εξοικονόμηση, ελαχιστοποίηση πόρων, επαναχρησιμοποίηση, μηδενικά απόβλητα), ως η καλύτερη διασφάλιση των εργαζομένων για αξιοβίωτη κοινωνία, φθηνή ενέργεια, σωστούς κοινωνικούς μισθούς.

Δεν θίγεται πουθενά η ανάγκη για αλλαγή συμπεριφοράς, διαγεννεακή δικαιοσύνη και μη καταναλωτισμό.

Δεν υπερασπίζεται τα συλλογικά αγαθά με δημόσια ανάκτηση στρατηγικών τομέων και κοινωνική συμμετοχή.

Δεν προσεγγίζονται οι περιφερειακές ανισότητες και η ερήμωση της υπαίθρου ούτε οι πολιτισμικές ταυτότητες και η καλλιτεχνική δημιουργία.

Δεν γίνεται αναφορά για έξοδο από τα ορυκτά καύσιμα με γρήγορο, δίκαιο και προσιτό τρόπο, για σταμάτημα των σχεδίων για εξορύξεις, αγωγούς, υποδομές κτλ, για εξοικονόμηση, αναβάθμιση των δικτύων και των μονάδων αποθήκευσης, για κλιματική ουδετερότητα της χώρας ως το 2040, ενίσχυση των πόλεων για να πετύχουν την πράσινη μετάβαση και μείωση εκπομπών κατά 80% μέχρι το 2030.

Δεν αναφέρεται στον Πρωτογενή Τομέα παρά με γενικόλογες αναφορές στο αγροτικό εισόδημα, χωρίς κριτική στην εντατική γεωργία/κτηνοτροφία και στήριξη των βιολογικών/βιώσιμων πρακτικών.

Δεν θίγει το τεράστιο στεγαστικό ζήτημα και τον ρόλο των funds και Servicers, που αγοράζουν από τις τράπεζες τα δάνεια σε εξευτελιστικές τιμές και κατάσχουν τα σπίτια των αδύναμων.

Δεν γίνεται σαφής αναφορά στους διεθνείς προσανατολισμούς της χώρας στη νέα παγκοσμιοποιημένη και ανταγωνιστική πραγματικότητα, με παράλειψη όχι μόνο της ανάγκης αποδέσμευσης από τη συμμαχία με το Ισραήλ αλλά και της απλής αναφοράς στο κράτος αυτό.

Το Μανιφέστο δείχνει να μην αντιλαμβάνεται ότι δεν είναι σημαντικό μόνο ένα καλύτερο μοίρασμα της πίτας από τους έχοντες στους μη έχοντες αλλά και η ποιότητά της όπως και το αν θα υπάρχει αύριο.

Για την Πολιτική Οικολογία η διεύρυνση των ορίων του εφικτού σε πλανητικές, εθνικές και τοπικές πολιτικές στη βιώσιμη μετακίνηση, την ενέργεια, την εργασία, την παραγωγή, την κατανάλωση, τη γεωργία κ.α.

που αναιρούν την κυρίαρχη αντίληψη «πρώτα η ανάπτυξη και ύστερα το περιβάλλον»,
που υιοθετούν κατάλληλες τεχνολογικές προσαρμογές και κοινωνικές συμπεριφορές,

που προωθούν τη «Μία Υγεία» στον άνθρωπο και στο Περιβάλλον του,

που αφήνουν στο παρελθόν τις εξορύξεις υδρογονανθράκων και λιγνίτη, αλλά και την πυρηνική ενέργεια.

Ευχόμαστε σε όσοι/ες επιλέξουν να ενταχθούν στο νέο αυτό προσωποκεντρικό εγχείρημα να καταφέρουν να συμβάλουν σε μια μεταστροφή του προς σύγχρονες οικολογικές/βιώσιμες θέσεις. Το αίτημα για μια ευρεία συνεργασία των δημοκρατικών πολιτικών δυνάμεων, που θα αντιπαλέψει αποτελεσματικά τις καταστροφικές για τη χώρα μας και τον πλανήτη πολιτικές είναι ελκυστικό για πολλούς/ες. Για να συγκροτηθεί, όμως, μια ευρεία πολιτική - εκλογική - κυβερνητική συμμαχία, όχι απλώς ως εναλλαγή στην κυβερνητική εξουσία αλλά ως εναλλακτικό σχέδιο πραγματικών αλλαγών, απαιτούνται αλλαγές βαθιές αλλαγές σε επίπεδο αξιών στην κοινωνική συνείδηση, προγραμματική εμβάθυνση με προώθηση ριζικών, δομικών αλλαγών στους κοινωνικούς και πολιτικούς θεσμούς και σοβαρός διάλογος, που θα σέβεται την ιστορία, την προσφορά και την αυτονομία των ιστορικών πολιτικών χώρων.

Οι ΠΡΑΣΙΝΟΙ -Οικολογία ανήκουν στη μεγάλη ευρωπαϊκή οικογένεια των Πράσινων, που έχει αποδείξει ότι επιθυμεί και πετυχαίνει ευρείες πολιτικές συμμαχίες. Αποτελούν μέρος της ιστορίας της πολιτικής οικολογίας στην Ελλάδα, η οποία πρωτοεμφανίστηκε σε Εθνικές Εκλογές ήδη από το 1989 και εκφράζει οριζόντια ένα ευρύ φάσμα της κοινωνίας. Η Πράσινη αντίληψη σέβεται και ενσωματώνει τρεις γενιές δικαιωμάτων: την πρώτη, που προήλθε από τη γαλλική επανάσταση και τον διαφωτισμό, τη δεύτερη, που εκφράστηκε από το κίνημα της ανθρώπινης απελευθέρωσης και τους αγώνες για κοινωνική δικαιοσύνη της Αριστεράς και την τρίτη, που έθεσαν τα κινήματα αμφισβήτησης της νεολαίας μετά τη δεκαετία του 1960. Οι Πράσινοι, όμως, αποτελούν έναν διακριτό πολιτικό πόλο, που δίνει έμφαση σε μια 4η γενιά δικαιωμάτων και διεκδικήσεων απέναντι στην υποβάθμιση της φύσης, την οικοκτονία, την τεχνοκρατία, τη ρύπανση, την πυρηνική απειλή, τον μιλιταρισμό, τον καταναλωτισμό, την πείνα στον Τρίτο κόσμο, την καταπίεση της διαφορετικότητας λόγω καταγωγής, γλώσσας, θρησκείας, φύλου ή σεξουαλικής επιλογής, τον εθνικισμό, την ξενοφοβία, την κακοποίηση των ζώων κ.α. Και αναζητούν παντού συμμάχους για τις πολιτικές αντιπαραθέσεις του 21ου αιώνα.

Σε κάθε περίπτωση, η αναφορά και μόνον στον χώρο της Πολιτικής Οικολογίας από το Ινστιτούτο Τσίπρα, όπως και η προηγούμενη ταυτόσημη αναφορά του ΠΑΣΟΚ -Κινήματος Αλλαγής, αποδεικνύει ότι επείγει η ανασυγκρότηση του αυτόνομου οικολογικού-Πράσινου πόλου στην Ελλάδα. Και αυτός είναι ο ιδρυτικός στόχος των ΠΡΑΣΙΝΩΝ -Οικολογία.