Λουσί Ρικό: Ας κοιτάξουμε κατάματα τις αντιφάσεις μας

Ανάμεσα στα βιβλία της χρονιάς, κάποιοι τίτλοι ξεχωρίζουν μεμιάς εξαιτίας του χιούμορ ή και του παραλογισμού τους. Αυτή είναι και η περίπτωση του Όταν τα κοτόπουλα τραγουδούν (εκδ. Στίλβη) της γεννημένης το 1988 στο Περπινιάν Λουσί Ρικό. Στο πολυμεταφρασμένο μυθιστόρημά της με κεντρική ηρωίδα μια γυναίκα που γράφει τις βιογραφίες των κοτόπουλων μιας φάρμας, η Γαλλίδα συγγραφέας, σεναριογράφος και σκηνοθέτρια, μιλάει για την ενοχή, τη μνήμη, την οικογένεια και την εμπορευματοποίηση των πάντων στην εποχή της αλόγιστης κατανάλωσης. Γοητευμένες από τη ματιά της για τον κόσμο μας, την αναζητήσαμε για να συζητήσουμε μαζί της για τη λογοτεχνία και τον τρόπο που οι γυναίκες συγγραφείς συνεχίζουν να βρίσκουν το χώρο τους εκεί και να ανοίγουν νέους δρόμους μέσα από αυτήν.

 
 
Είναι η μυθοπλασία ένας τρόπος να βάζουμε τάξη στο χάος;
Ναι! Νομίζω μάλιστα ότι αυτός είναι ένας από τους αγαπημένους μου ορισμούς για τη λογοτεχνία. Για μένα, μυθοπλασία είναι η διαδικασία κατά την οποία παίρνουμε από την αληθινή ζωή κάτι που μας ενοχλεί, μια ανησυχία, μια αντίφαση, μια εμπειρία που αδυνατούμε να κατανοήσουμε, και του δίνουμε μορφή. Όχι για να το εξηγήσουμε ή να το επιλύσουμε, αλλά για να μπορέσουμε να δούμε διαφορετικά αυτό που μας προβληματίζει, να το αντιμετωπίσουμε και, κάποιες φορές, ακόμη και να γελάσουμε μαζί του.

Πώς μια εικόνα ή ένα αντικείμενο μπορεί να κουβαλά μέσα του ένα ολόκληρο μυθιστόρημα;
Με τον ίδιο τρόπο που και στη ζωή δεν είναι απαραίτητα τα σημαντικότερα γεγονότα εκείνα που χαράζουν τις βαθύτερες διαδρομές, αλλά μερικές φορές μια εικόνα, μια φράση που ακούσαμε τυχαία, ένα αντικείμενο που μοιάζει ασήμαντο κάνει τη διαφορά. Μια λεπτομέρεια γίνεται η πύλη εισόδου. Ένα αντικείμενο μπορεί να κουβαλά μια οικογενειακή ιστορία, μια ολόκληρη εποχή, μια αόρατη βία, μια επιθυμία. Αυτό που με ενδιαφέρει είναι η στιγμή κατά την οποία κάτι πολύ συγκεκριμένο αρχίζει να μετατρέπεται σε σύμβολο, χωρίς όμως να χάνει την υλικότητά του. Η λογοτεχνία συχνά ξεκινά από κάτι που θα μπορούσαμε σχεδόν να αγγίξουμε για να οδηγηθεί σε εκείνο που δεν μπορούμε να συλλάβουμε.

Διαβάστε περισσότερα στο marieclaire.gr