Είδαμε το À Paris tous les deux: Η Εθνική Λυρική Σκηνή μας καλεί να (ξανα) ερωτευτούμε την όπερα

Ο πρώτος ήχος είναι τα τακούνια της στο παρισινό πλακόστρωτο. Ύστερα, καθώς από την οθόνη ξεχύνεται η νοσταλγική μελωδία από τους Αλιείς Μαργαριταριών του Μπιζέ, η φιγούρα της Φανί Αρντάν, με τη στενή φούστα με μικρό σκίσιμο πίσω, ίσα για να διευκολύνει τα βήματά της, με την απίστευτη σιλουέτα, τα χαρακτηριστικά μαλλιά να γεμίζουν το πλάνο και με αυτά τα υπέροχα πόδια της, αιχμαλωτίζει το βλέμμα καθώς ανεβαίνει σκάλες, διασχίζει δρόμους, περνά μπροστά από προσόψεις καφέ και κάτω από μπαλκόνια με λουλούδια, ενώ κάπου ψηλότερα απλώνονται οι στέγες του Παρισιού.

Έχουν περάσει τρία λεπτά και οι θεατές είμαστε ήδη πιασμένοι στα δίχτυα της γοητείας του À Paris tous les deux, της νέας παραγωγής της Εθνικής Λυρικής Σκηνής σε συμπαραγωγή με το Théâtre du Châtelet: ένα υβριδικό θέαμα που παντρεύει όπερα και σινεμά, ένα ερωτικό γράμμα στο οπερατικό Παρίσι των (συχνά φτωχών) ερωτευμένων νέων. Ο Βασίλης Λούρας, που υπογράφει το σενάριο και την καλλιτεχνική επιμέλεια της ταινίας και τη σκηνοθετεί μαζί με τον Μιχάλη Ασθενίδη, παίρνει μερικές από τις ωραιότερες μουσικές που γράφτηκαν για ιστορίες με φόντο το Παρίσι και τις επιστρέφει στην πόλη. Οι σκηνοθέτες, μαζί με την παραγωγό Στέλλα Αγγελέτου μας χάρισαν το αριστουργηματικό ντοκιμαντέρ «Μαίρη, Μαριάννα, Μαρία: Tα άγνωστα ελληνικά χρόνια της Κάλλας» (2023).

Διαβάστε περισσότερα στο marieclaire.gr