Αντίο, προσωπικό στυλ: Όταν όλοι ντυνόμαστε ωραία, αλλά κανείς δεν ξεχωρίζει

Έχω περάσει δύσκολα με το προσωπικό στυλ. Στο κατώφλι της εφηβείας, μου είχε φανεί τρομερή ιδέα να πάω σε ένα πάρτι ντυμένη με denim απ’ την κορφή ως τα νύχια. Τα υπόλοιπα κορίτσια -ντυμένα όλα με ίδια μαύρα φορέματα από πολυεστέρα- όχι μόνο αποφάνθηκαν ότι το outfit μου ήταν απαράδεκτο, αλλά φρόντισαν να με ενημερώσουν με τον επώδυνο τρόπο, που πάντα οι έφηβοι έχουν.
Στο σπίτι τα πράγματα δεν ήταν πολύ καλύτερα. Οι δύο μεγαλύτερες αδελφές μου μιλούσαν τη γλώσσα της μόδας με μεγαλύτερη επάρκεια, διάβαζαν περιοδικά, χάζευαν στα μαγαζιά, επένδυαν χρήματα. Εγώ ήμουν το παιδί που μπορούσε να εμφανιστεί μέσα στο καταχείμωνο με λινό πουκάμισο χωρίς να αντιλαμβάνομαι καν γιατί αυτό είναι λάθος. Το χαϊδευτικό μου ήταν, συχνά – πυκνά, «βλαχάκι».
Διαβάστε περισσότερα στο marieclaire.gr