Η Ελιάνα Χρυσικοπούλου γράφει το πρώτο της καλοκαίρι ως single μαμά

Το καλοκαίρι που χώρισα, στη λίστα των προτεραιοτήτων μου οι διακοπές βρίσκονταν περίπου στην ίδια θέση με το να ξεκινήσω μαθήματα φινλανδικών. Οι προηγούμενοι μήνες είχαν αφιερωθεί στη διαχείριση μιας οικογενειακής αναδιάρθρωσης πλήρους κλίμακας, που περιελάμβανε μετακόμιση, επίπλωση, ψυχολόγους, παιδοψυχολόγους, συμβολαιογράφους και το τελευταίο πράγμα που με απασχολούσε ήταν το πού θα πλατσουρίσουμε τον Αύγουστο. Όταν όμως κάθισε η σκόνη από την πυρηνική έκρηξη και σταμάτησαν να τιμολογούν οι ειδικοί, συνειδητοποίησα ότι κάποιος πρέπει να ασχοληθεί και με το πού θα απλώσουμε πετσέτα εγώ και τα κορίτσια. Αυτός ο κάποιος, για πρώτη φορά, ήμουν αποκλειστικά εγώ.

 
 
Κάθε μέρα ξυπνούσα με το άγχος αν θα μπορέσω να φέρω εις πέρας το πρακτικό κομμάτι των διακοπών. Πώς κουβαλάς δύο παιδιά, τρεις αποσκευές, τσάντες παραλίας, σακίδια και φουσκωτά φλαμίνγκο και, κυρίως, πώς κουβαλάς το βάρος της ευθύνης για οτιδήποτε μπορεί να πάει στραβά; Την αμέσως προηγούμενη χρονιά, που η μικρή μου κόρη είχε κοπεί άσχημα με ένα γυαλί, την κουβάλησα στα χέρια μέχρι το κέντρο υγείας, ενώ ο μπαμπάς έμεινε με τη μεγάλη. Φέτος, ποιος θα έμενε με τη μεγάλη;

Για να καθησυχάσω αυτούς τους φόβους, πάρθηκε η απόφαση να προσκολληθώ σε μια αγαπημένη φιλική οικογένεια, καθώς και στις δικές τους φιλικές οικογένειες που θα παραθέριζαν μαζί. Ευτυχώς που υπάρχουν και εκείνες οι κολλητές φίλες με μια αγκαλιά τόσο διαχρονικά και διάπλατα ανοιχτή, που όταν χρειαστεί κάπου να τρέξεις, ξέρεις προς ποια κατεύθυνση πρέπει να το κάνεις. Η κινητοποίησή μου ήταν τόσο εκπρόθεσμη που προφανέστατα δεν υπήρχε διαθέσιμο τρίκλινο για δέκα συνεχόμενες μέρες. Εκλεισα τρία διαφορετικά Airbnb από λίγες μέρες στο καθένα και αποφάσισα να προσεγγίσω την κατάσταση σε στυλ «La Vita è Bella», με εμένα σε ρόλο Μπενίνι: όλα είναι μια περιπέτεια, όλα είναι ένα παιχνίδι.

Διαβάστε περισσότερα στο marieclaire.gr