Ταμίλλα Κουλίεβα: «Όσο μεγάλωνε ο γιος μου δεν είχε όση επαφή θα ήθελα με τη ρώσικη κουλτούρα»

Με την Ταμίλλα Κουλίεβα βρισκόμαστε σε ένα συμπαθητικό, ήσυχο café του Καρέα, της γειτονιάς της δηλαδή. Με πλησιάζει χαμογελαστή, καθόμαστε, παραγγέλνουμε και μου λέει ότι βλέπει αυτή τη συνέντευξη ως αφορμή για ένα ανακουφιστικό διάλειμμα από το τρέξιμο της απαιτητικής καθημερινότητας. Σχολιάζουμε και οι δύο ότι οι ρυθμοί της ζωής είναι καταιγιστικοί πια και πως οι εναλλαγές ανάμεσα στις διαφορετικές υποχρεώσεις της ημέρας δεν αφήνουν περιθώριο ούτε για μια στιγμή ανάπαυλας. Μου λέει «πάτησε το κουμπί να μαγνητοφωνήσεις, πρέπει να τα λέμε αυτά, μας αφορούν όλους» και κάπως έτσι αρχίζει η συζήτησή μας.

 
Νιώθεις ότι οι 24 ώρες μιας ημέρας δεν φτάνουν;
Νιώθω ότι δεν υπάρχει χρόνος προετοιμασίας για την οποιαδήποτε πράξη. Είναι όλα γρήγορα και «εύκολα». Αυτό που με στεναχωρεί είναι ότι τείνουμε να βλέπουμε τα πράγματα επιδερμικά, δεν εμβαθύνει κανείς κι έτσι βυθιζόμαστε στην ευκολία. Ανήκω σε μια γενιά που πρόλαβε και τον αναλογικό κόσμο κι αυτό μας δίνει άλλες αναφορές. Αλλα πράγματα είδαμε, ακούσαμε, διαβάσαμε, κι αυτό είναι λογικό. Οι νεότερες γενιές έχουν μεγαλώσει αλλιώς και οι αναφορές τους είναι διαφορετικές. Συνεχώς προσπαθώ να είμαι σε επαφή μαζί τους και να καταλαβαίνω τον τρόπο που βλέπουν τα πράγματα, τη δική τους νοοτροπία, τη δική τους γλώσσα.

Ανέκαθεν υπήρχε ένα χάσμα ανάμεσα στις γενιές, αλλά ίσως τώρα λόγω της ταχύτητας με την οποία αλλάζουν τα πράγματα φαντάζει πιο μεγάλο;
Ακριβώς! Νιώθω ότι δεν προφταίνω να παρακολουθήσω τις εξελίξεις, αλλά τουλάχιστον προσπαθώ. Η ζωή φεύγει, το τρένο φεύγει κι εγώ δεν θέλω να τρέχω από πίσω του, θέλω να είμαι μέσα στο βαγόνι.

 
Κινείσαι όμως μέσα στα πράγματα, είσαι 100% ενεργή, και μάλιστα σε πολλούς διαφορετικούς τομείς της τέχνης σου.
Ναι, γιατί την αγαπάω πολύ τη δουλειά μου, βρίσκω χαρά σε αυτήν. Επιπλέον, συνειδητά επιδιώκω να συμβαδίζω με την εποχή και τους ρυθμούς της, φέροντας πάντα τις δικές μου αναφορές και την προσωπική εμπειρία μου.

Πώς επέλεξες όμως να κάνεις αυτή τη δουλειά;
Μου άρεσε να διαβάζω θέατρο από μικρή. Ξεκίνησα με τη σύγχρονη δραματουργία και σιγά-σιγά προχώρησα. Στην εφηβεία μου διάβασα τους «Παίκτες» του Γκόγκολ κι αυτό το έργο υπήρξε η αιτία που πήρα στα 18 μου χρόνια την απόφαση να σπουδάσω σκηνοθεσία.

Είναι ενδιαφέρον ότι σε εκείνη την ηλικία προσανατολίστηκες στη σκηνοθεσία, καθώς φαντάζομαι ότι το να σε τραβάει η «ενορχήστρωση» μιας παράστασης -και όχι τόσο το να είσαι πρωταγωνίστρια στη σκηνή- δείχνει μια άλλη ωριμότητα για τα πράγματα.
Σωστή παρατήρηση. Εγώ αποφάσισα να σπουδάσω σκηνοθεσία ενώ δεν διέθετα καμία εμπειρία ζωής. Το ότι με δέχτηκαν στη σχολή ήταν ανέλπιστο, γιατί στις σπουδές σκηνοθεσίας θεωρούσαν ότι ακριβώς αυτή η εμπειρία είναι απαραίτητη και έτσι ελάχιστοι ήταν οι σπουδαστές κάτω των τριάντα. Ήμουν τυχερή γιατί είχα εξαιρετικούς καθηγητές. Μετά όμως όλοι μού έλεγαν ότι είναι καλύτερο να είσαι μπροστά παρά στα παρασκήνια κι έτσι έδωσα εξετάσεις για να σπουδάσω ηθοποιός στην παλαιότερη, παγκοσμίως, σχολή κινηματογράφου. Ετσι βρέθηκα στο Gerasimov Institute of Cinematography, απ’ όπου έχουν περάσει όλοι οι σπουδαίοι Ρώσοι κινηματογραφιστές και ακόμη αποφοιτούν άνθρωποι που κάνουν τη χώρα περήφανη.

Διαβάστε περισσότερα στο marieclaire.gr