Η αβάσταχτη ελαφρότητα του summer read

Κάθε χρόνο στο ξεκίνημα του καλοκαιριού ένα μελίσσι από φίλους και συναδέλφους βουίζει ασταμάτητα γύρω από το κεφάλι μου. «Ποια βιβλία να πάρω μαζί μου στις διακοπές, τι μου προτείνεις;», με δεύτερη φωνή την απαραίτητη διευκρίνιση: «Θέλω κάτι ελαφρύ, να ξεσκάσω». Το ελαφρύ είναι κυριολεκτικό και μεταφορικό -λίγοι θα βάλουν στην τσάντα της παραλίας το Φλεγόμενο Αγόρι του Πολ Όστερ που απλώνεται σε 1.184 σελίδες ή το Δεν μου ανήκω του Μαχμούτ Νταρουίς («μα ποιος διαβάζει ποίηση στους 40 υπό σκιάν;», θα διαμαρτυρηθούν και μόνο που το πρότεινα). Όμως γιατί τα βιβλία που θα συνοδέψουν τις αποδράσεις μας να ορίζονται ως κάτι ανάλαφρο και όχι, για παράδειγμα, φιλοσοφικό ή πολιτικό; Μήπως τελικά αυτό που αποζητάμε δεν είναι τόσο η ξεκούραση όσο ένας ευχάριστος αν όχι ιδανικός καθρέφτης του εαυτού μας;

Διαβάστε περισσότερα στο marieclaire.gr