«Η γιαγιά μου ενώ επέστρεφε σπίτι με το ποδήλατό της απέφυγε με διαφορά τριάντα δευτερολέπτων μια βόμβα»

Η Βανέσα Τσαν ευτύχησε να δει το λογοτεχνικό ντεμπούτο της «Η θύελλα που σπείραμε» να γίνεται αμερικανικό μπεστ σέλερ και να μεταφράζεται σε περισσότερες από είκοσι γλώσσες σε όλο τον κόσμο – ανάμεσα σε αυτές και στα Ελληνικά, από τις εκδόσεις Ψυχογιός. Πέρα από το συγγραφικό της χάρισμα, ωστόσο, η Μαλαισιανή συγγραφέας, η οποία πλέον ζει στη Νέα Υόρκη, είχε στα χέρια της και ένα ιδιαίτερα πλούσιο υλικό, σε μεγάλο βαθμό άγνωστο στον λεγόμενο δυτικό κόσμο: την Ιστορία της χώρας της αλλά και τις οικογενειακές ιστορίες της όπως της τις αφηγήθηκαν οι δικοί της και τις επεξεργάστηκε, κατόπιν, μέσα από την προσωπική έρευνα.

Έτσι προέκυψε η οικογένεια Αλκάνταρα, αποκύημα της φαντασίας της, με κεντρικό χαρακτήρα τη Σέσιλι, την οποία συναντάμε στη Μαλάγια, σημερινή Μαλαισία, το 1945, υπό ιαπωνική Κατοχή. Είναι μια εφιαλτική περίοδος για την ηρωίδα μας, καθώς ο δεκαπεντάχρονος γιος της, Έιμπελ, έχει εξαφανιστεί, και η μικρή κόρη της, Τζασμίν, πρέπει να κρύβεται στο υπόγειο, προκειμένου να μην καταλήξει σε κάποιον «σταθμό ανακούφισης» όπως ονομάζονταν οι οίκοι ανοχής στους οποίους φυλακίζονταν ανήλικα κορίτσια για να «εξυπηρετούν» τους Ιάπωνες στρατιώτες. Η Σέσιλι αισθάνεται ένοχη για ό,τι ζει η οικογένειά της, καθώς το κοντινό παρελθόν της κρύβει ένα μεγάλο μυστικό: θέλοντας απεγνωσμένα να γίνει κάτι παραπάνω από σύζυγος ενός χαμηλόβαθμου υπαλλήλου της βρετανικής διοίκησης της Μαλάγιας, είχε στραφεί στην κατασκοπεία.

Διαβάστε τη συνέχεια στο marieclaire.gr