Στον δρόμο για την οικογένεια του μέλλοντος

Tην πρώτη φορά που είδα μπαμπάδες με καροτσάκια ήταν στη Νορβηγία. Η εικόνα δεν μου φάνηκε άξια λόγου, αλλά η φίλη μου που είχε έρθει επίσκεψη τσίριξε. «Αχ κοίτα, τι γλυκό που βοηθάνε»! Λες και ήταν κάποια πράξη ανιδιοτέλειας που άξιζε βραβείο και όχι ένα φυσιολογικό κομμάτι του να είσαι γονιός. Δεν το είχα σκεφτεί έως εκείνη τη στιγμή, αλλά αυτή η εικόνα μου φάνηκε φυσιολογική γιατί έτσι μεγάλωσα: σε μία οικογένεια όπου η μητέρα πήγαινε στη δουλειά και έφερνε τα λεφτά στο σπίτι και ο πατέρας μου μαγείρευε, με πήγαινε στις κούνιες, μιλούσε με τις δασκάλες μου στο σχολείο και γενικώς με κρατούσε ζωντανή. Ομως η οικογένειά μου ήταν η μειοψηφία. Στην Ελλάδα, μέχρι πρόσφατα, τέτοιες εικόνες με μπαμπάδες να φροντίζουν τα μωρά τους χωρίς τη μητέρα παρούσα ήταν εξαιρετικά σπάνιες, αν όχι αόρατες.

Διαβάστε περισσότερα στο marieclaire.gr