Henri-Edmond Cross: Αναρχικά όνειρα, αισθησιακό γυμνό και ένα ειδύλλιο ενάντια στις κοινωνικές συμβάσεις

«Λόφοι με πεύκα και φελλοβελανιδιές κατηφορίζουν μαλακά μέχρι τη θάλασσα. […] Από ένα σωρό απομονωμένες και πανέμορφες γωνιές ατενίζεις πλατιές παραμυθένιες όψεις. Ναι, αυτά τα δύο επίθετα περιγράφουν με τον καλύτερο τρόπο τις αισθήσεις που βίωσα». Έτσι περιγράφει ο Henri-Edmond Cross στον στενό φίλο και συνάδελφό του Paul Signac το Λαβαντού, στη νότια Γαλλία, που όχι αναπάντεχα γίνεται ο μόνιμος τόπος κατοικίας του – πρώτα στο λεγόμενο «χαμένο σπίτι» στο Καμπασόν, που είναι αυτό ακριβώς που περιγράφει το όνομά του, και από το 1893 στο Σαιν Κλαιρ.

Από το πλήθος ζωγράφων που κατευθύνονται στον γαλλικό νότο γύρω στο 1890 «σαν σμάρι αποδημητικών πουλιών» σύμφωνα με τον κριτικό Louis Vauxcelles και δημιουργούν «μια μικρή γενναία αποικία», κάθε ένας έχει τους δικούς του λόγους αλλά ο Cross ενδεχομένως να έχει τους περισσότερους από όλους.

Διαβάστε τη συνέχεια στο marieclaire.gr