Γυναίκα κτηνοτρόφος από τον Έβρο: «Έχουμε πρόβλημα επιβίωσης»

Περήφανες και δυναμικές, οι γυναίκες του Εβρου γεμίζουν τη ζωή ομορφιά, με τα χέρια τους, την τέχνη τους, τις ιδέες τους, τη θέλησή τους. Ανοίγουν το σύνορο της συνεργασίας, κάνουν την πυξίδα να δείχνει από το δύσκολο χθες στο αισιόδοξο αύριο. Μερικές από αυτές φωτογραφίζονται για το Marie Claire και μοιράζονται τις ιστορίες τους και τα όνειρά τους.
 
Κική Χατζησάββα – Παραγωγός, οινοποιός

Το Μαυρούδι και το Παμίδι ή Παμίτι είναι ποικιλίες μοναδικές στη Θράκη. Η Κική Χατζησάββα καλλιεργεί αμπέλια, παράγει κρασί, το διαθέτει στην Ελλάδα και, μέσω Διαδικτύου, στο εξωτερικό, και γνωρίζει καλά τα μυστικά του θρακιώτικου οίνου.

 
«Η γαστρονομία είναι σημαντικό κομμάτι της κουλτούρας του Εβρου. Σε κάθε τραπέζι υπάρχει το κρασί μαζί με τα εδέσματα», σχολιάζει και προσθέτει: «Οι Θρακιώτες μαγειρεύουν πολύ, κάνουν ωραία πράγματα, με καβουρμά, μερακλήδικα».

Η επιχείρησή της είναι «one woman show», όπως λέει, γιατί η ίδια καλλιεργεί «70 στρέμματα από το τρακτέρ μέχρι την οινοποίηση και την εμφιάλωση». Είναι επίσης μαμά δύο κοριτσιών.

Η μέρα της ξεκινάει γύρω στις 6.30 π.μ. και τελειώνει «αργά, πολύ αργά». Στις εγκαταστάσεις της δέχεται επισκέπτες κάθε εβδομάδα, από την Αγγλία, την Ολλανδία, την Αμερική, την Τουρκία.

 
Πιο σπάνια από Ελληνες γιατί «ουδείς προφήτης στον τόπο του». Φέτος οι πυρκαγιές τη χτύπησαν αλύπητα, όπως και πολλούς άλλους μικρούς παραγωγούς της περιφέρειας. «Αν δοθούν οι αποζημιώσεις, θα μπορέσω να ξαναφυτέψω. Αλλά, ακόμα κι έτσι, ακόμα και χωρίς αυτές, έστω σιγά-σιγά, εγώ θα προσπαθήσω. Δεν εγκαταλείπω ακόμα», ακούγεται η φωνή της σίγουρη, θαρραλέα.

«Στηρίξτε τους τοπικούς παραγωγούς της Ελλάδας, ειδικά τους πληγέντες, τις τοπικές ποικιλίες, τους ανθρώπους που δουλεύουν στη γη. Γιατί αν φύγουμε εμείς που καλλιεργούμε, θα ερημώσει ο τόπος», καταλήγει.

Λαμπρινή-Νεκταρία Παπανικολάου – Κτηνοτρόφος
https://www.marieclaire.gr/in-this-issue/ginekes-stin-korifi-tis-elladas-8-xechoristes-prosopikotites-apo-ton-evro-mirazonte-tis-istories-tous-me-to-marie-claire-meros-a/ 

«Πολύ δύσκολο. 365 μέρες το χρόνο είσαι εκεί, από το πρωί μέχρι το βράδυ. Είναι η φύση της δουλειάς τέτοια που πρέπει να γνωρίζεις ό,τι έχει σχέση με τα ζώα και τη σωστή διαβίωσή τους», λέει η Λαμπρινή-Νεκταρία Παπανικολάου, κτηνοτρόφος με κοπάδι κατσίκες που πέρασαν σε εκείνη από τον πατέρα της, «τα κορίτσια» όπως τις λέει.

Η δουλειά είναι εξαιρετικά απαιτητική, σωματικά και ψυχολογικά. «Συνεχίζουμε παρά τις αντιξοότητες. Πρέπει οπωσδήποτε το κράτος να μεριμνά για τους κτηνοτρόφους και γενικά για τους αγρότες. Εμείς δεν μπορούμε ούτε να αρρωστήσουμε γιατί τι θα γίνουν τα ζώα;».

Τα κορίτσια έχουν ονόματα. Η Κλεοπάτρα είναι «ολόμαυρη, με μάτι γαλανό και είναι ομορφούλα», τον τράγο τον λένε Δία, η Μαγλυκάτη έχει «γλυκά μάτια» και όταν τα κορίτσια γεννάνε, κανονικά μένουν στο μαντρί για να μην ταλαιπωρούνται. Οι φωτιές του φετινού καλοκαιριού, όμως, το κατέστρεψαν.

Η Λαμπρινή-Νεκταρία επιμένει ότι η κτηνοτροφία είναι σημαντική για την περιφέρεια του Εβρου, που είναι κατά κύριο λόγο αγροτική, και χρειάζεται τη φροντίδα της Πολιτείας. «Πλέον οι κτηνοτρόφοι του Εβρου έχουν πρόβλημα επιβίωσης», υπογραμμίζει. Πάντως, το μήνυμά της είναι να μη διστάσουμε να επισκεφτούμε τον νομό Έβρου γιατί «έχουμε θάλασσα, από όλα τα καλά του Θεού έχουμε. Και όλα θα ξαναγίνουν».

Ζωγραφούλα Βασιλοπούλου – Υφάντρα στο πρόγραμμα «Ρίζα» του Εθνολογικού Μουσείου Θράκης

Η Ζωγραφούλα δεν ήξερε αργαλειό, ούτε είχε. Στα χέρια της έφτασε ένας πριν από χρόνια, όχι από τους καινούριους, γιατί του άνδρα της «του αρέσει να μαζεύει παλιά αντικείμενα, δηλαδή παραδοσιακά πράγματα».

«Τον φύλαγα εγώ καλά και τον πρόσεχα. Στο σεμινάριο που κάναμε, πάνω στον δικό μου αργαλειό μάθαμε όλες, μαζί με τις άλλες γυναίκες». Το πρόγραμμα «Ρίζα» του Εθνολογικού Μουσείου Θράκης, έμπνευση και υλοποίηση της Αγγέλας Γιαννακίδου, εκπαίδευσε γυναίκες του Εβρου στην παλιά τέχνη, την ύφανση.

«Φτιάχνω πετσέτες, κουρελούδες, φτιάχνω και κόντρα, φτιάχνω και ψιλά, ό,τι μου παραγγείλει η Αγγέλα. Αν έχεις μεράκι και θέληση, κάνεις πολλά», λέει η Ζωγραφούλα. Εκείνη έχει και από τα δύο. Νιώθει ότι κρατάει την παράδοση ζωντανή. «Μου αρέσει. Ο αργαλειός είναι αυτό που το κάνει ξεχωριστό. Κάθε φορά δηλαδή κάνω κάτι διαφορετικό. Βάζω τη δική μου πινελιά και γι’ αυτό μαθαίνω γρήγορα κιόλας».

Σε κάθε βήμα έχει δίπλα της την Αγγέλα και σε κάθε κουβέντα τη μελετάει με το «ευχαριστώ». Στη ζωή της η Ζωγραφούλα είναι αγρότισσα. Φτιάχνει καβουρμά, τυριά, ψωμί παραδοσιακό, όλα περνάνε μέσα από τα χέρια της, όπως η κλωστή, όπως το ύφασμα. «Μέχρι πότε θα υφαίνετε στον αργαλειό;». «Μέχρι να μην μπορώ να υφάνω πια».

Διαβάστε περισσότερα στο marieclaire.gr