Ο πληγωμένος πρίγκιπας: Το βιβλίο του θείου του ανοίγει ξανά στον Γουίλιαμ τις πληγές της Νταϊάνα

Απότομη επιστροφή σε μια ηλικία κατά την οποία δεν είχε κανένα έλεγχο πάνω στη ζωή του. Ετσι ακριβώς καλείται να βιώσει ο διάδοχος του βρετανικού θρόνου το νέο βιβλίο που κυκλοφόρησε στο τέλος του περασμένου μήνα από τον θείο του, κόμη Τσαρλς Σπένσερ. Η ειρωνεία είναι προφανής: ο άνθρωπος που θα ήθελε περισσότερο απ’ όλους να σταματήσει να μιλά ο κόσμος για τη μητέρα του βρίσκεται και πάλι στο κέντρο μιας ιστορίας που αφορά εκείνη.

Κοντεύουν να περάσουν 30 χρόνια από τον θάνατο της Νταϊάνα, ο ίδιος είναι πλέον 44 ετών, σύζυγος και πατέρας τριών παιδιών, διάδοχος του βρετανικού θρόνου, κι όμως, το νέο βιβλίο του θείου του, κόμη Τσαρλς Σπένσερ, το οποίο κυκλοφόρησε στο τέλος του περασμένου μήνα, τον επιστρέφει απότομα στο 1997. Το «Swan Song: Diana, My Sister» («Κύκνειο Ασμα: Η αδελφή μου, η Νταϊάνα») δεν είναι απλώς ακόμη ένα βιβλίο για την πριγκίπισσα της Ουαλίας.




Κάθε μία από τις 384 σελίδες του αποτελεί την εκδοχή του αδελφού της για μια γυναίκα που, σύμφωνα με τον ίδιο, πληγώθηκε βαθιά από τον γάμο της με τον τότε πρίγκιπα Κάρολο, από την πίεση του Παλατιού και από το ανελέητο κυνήγι του Τύπου. Ο Σπένσερ επιμένει ότι θέλησε να γράψει μια θετική, προσωπική μαρτυρία για την αδελφή του. Το αποτέλεσμα, ωστόσο, έχει μια πολύ λιγότερο αθώα συνέπεια: ξαναφέρνει τον Κάρολο στο προσκήνιο της παιδικής ηλικίας του Γουίλιαμ.

Η πιο ενδιαφέρουσα πλευρά της ιστορίας μόλις ξεκινάει, λοιπόν. Ο Γουίλιαμ μεγάλωσε γνωρίζοντας ότι ο γάμος των γονιών του δεν ήταν ένας συνηθισμένος «δυστυχισμένος γάμος». Ηταν ένα δημόσιο γεγονός. Η κρίση ανάμεσα στον Κάρολο και την Νταϊάνα μεταδιδόταν σχεδόν καθημερινά στις εφημερίδες, η ιδιωτική τους ζωή γινόταν πρωτοσέλιδο και τα δύο παιδιά παρακολουθούσαν, θέλοντας και μη, τη διάλυση της οικογένειάς τους μπροστά σε ένα παγκόσμιο κοινό.




Ο Σπένσερ προσθέτει τώρα μία ακόμη διάσταση: την επίδραση που είχε όλο αυτό πάνω στον ίδιο τον Γουίλιαμ. Σε μια από τις πιο χαρακτηριστικές αναφορές του βιβλίου, μεταφέρει μια ανάμνηση του ανιψιού του από τα παιδικά του χρόνια. Ο Γουίλιαμ θυμάται ότι τις περισσότερες φορές που έβλεπε τη μητέρα του να κλαίει, η αιτία ήταν η εισβολή του Τύπου στη ζωή της. Οι φωτογράφοι, γράφει ο Σπένσερ, δεν περιορίζονταν στο να την ακολουθούν.

Ο συγγραφέας θυμάται ακόμη και περιστατικά στα οποία της φώναζαν ή έφταναν να τη φτύνουν. Κι αυτή είναι μια εικόνα που λέει πολλά χωρίς να χρειάζεται να ειπωθούν περισσότερα. Ενα παιδί βλέπει τη μητέρα του να φοβάται, να πιέζεται και να καταρρέει, ενώ γύρω της υπάρχουν άνθρωποι που καταγράφουν κάθε της στιγμή. Αλλωστε, το πρόβλημα δεν τελείωσε όταν τερματίστηκε ο γάμος των γονιών του.



Αντίθετα, ο χωρισμός ήταν μόνο η αρχή. Ο Κάρολος και η Νταϊάνα είχαν ήδη δημιουργήσει ένα περιβάλλον βαθιάς οικογενειακής έντασης όταν τα δύο αδέλφια έχασαν τη μητέρα τους. Ο ένας ήταν 15 και ο άλλος μόλις 12 ετών. Η τραγωδία του 1997 δεν έπεσε λοιπόν πάνω σε μια ήρεμη παιδική ηλικία. Ηρθε πάνω σε χρόνια σύγχυσης, διαζυγίου, δημόσιων συγκρούσεων και συνεχούς έκθεσης.

Ο Σπένσερ δεν επιχειρεί να παρουσιάσει τον Κάρολο ως τον άνθρωπο που ευθύνεται αποκλειστικά για όλα. Η αφήγησή του, όμως, είναι ξεκάθαρα επικριτική.
Ο γάμος της αδελφής του παρουσιάζεται ως μια σχέση που από νωρίς κουβαλούσε μια σχεδόν ανυπέρβλητη ανισορροπία.

Ας κάνουμε μια μικρή παρένθεση, με μια παλαιότερη δήλωση του Γουίλιαμ όταν το 2017, στην εικοστή επέτειο του θανάτου της μητέρας του, εκείνος και ο Χάρι μίλησαν για την Νταϊάνα, κάνοντας σαφές ότι είναι ίσως η τελευταία φορά που μιλούν για τη σκοτεινή εκείνη περίοδο. Με άλλα λόγια, ζήτησε λιγότερη δημόσια συζήτηση και περισσότερη απόσταση από την τραγωδία.



Ο θείος του, όμως, κάνει ακριβώς το αντίθετο, αφού δεν περιορίζεται στις αναμνήσεις της παιδικής ηλικίας, αλλά περιγράφει με λεπτομέρεια τις ημέρες μετά τον θάνατο της Νταϊάνα. Ο Σπένσερ ισχυρίζεται ότι σε μια τηλεφωνική επικοινωνία με τον Κάρολο, λίγο μετά την είδηση του δυστυχήματος, ο τότε πρίγκιπας του είπε, κατά τη δική του ανάμνηση, «θα την ξεχάσουμε σύντομα». Ο Κάρολος φέρεται επίσης, σύμφωνα με τον Σπένσερ, να αντιμετώπισε με διαφορετικό τρόπο από εκείνον την απόφαση για τη συμμετοχή των δύο αγοριών στην πομπή της κηδείας.


Η αντίδραση του βασιλιά ήταν άμεση: το Παλάτι απάντησε ότι η θλίψη μπορεί, ακόμη και ύστερα από πολλά χρόνια, να επηρεάσει τη μνήμη, την κρίση και τον τρόπο με τον οποίο κάποιος ανακαλεί τα γεγονότα.



Ο αδελφός της Νταϊάνα, από την πλευρά του, επιμένει ότι θυμάται τα πράγματα όπως ακριβώς τα περιγράφει. Φυσικά, έχει κάθε δικαίωμα να καταγράψει τη δική του μνήμη της αδελφής του, δηλώνοντας μάλιστα ότι όχι μόνο ενημέρωσε και τους δύο ανιψιούς του για το βιβλίο, αλλά και ότι υπήρχαν πολλά περισσότερα πράγματα που θα μπορούσε να είχε γράψει για τον Κάρολο, αλλά επέλεξε να μην το κάνει. Αυτό, βέβαια, κάνει το βιβλίο του Σπένσερ ακόμη πιο περίπλοκο. Δεν πρόκειται απλώς για την επιστροφή μιας παλιάς οικογενειακής ιστορίας. Είναι η επιστροφή ενός παρελθόντος που ο Γουίλιαμ έχει περάσει σχεδόν τρεις δεκαετίες προσπαθώντας να μετατρέψει σε οικογένεια, σε δουλειά, σε μέλλον.


Η Νταϊάνα παραμένει, βέβαια, παντού. Στα κοσμήματα που φορά η Κέιτ, στις φωτογραφίες, στη δημόσια εικόνα του γιου της, ακόμη και στον τρόπο με τον οποίο ο πρίγκιπας μιλάει για τα δικά του παιδιά. Αλλά ίσως η μεγαλύτερη αλλαγή βρίσκεται στο γεγονός ότι δεν χρειάζεται πλέον να είναι το παιδί της Νταϊάνα. Μπορεί, απλώς, να είναι πατέρας και σύζυγος στη δική του οικογένεια. Γι’ αυτό και έχει κάθε λόγο να μη θέλει οι μνήμες του παρελθόντος να γίνουν ξανά η αφορμή για δημόσιο οικογενειακό δικαστήριο. Ετσι, προτιμάει τη σιωπή: δεν συμμετέχει στη δημόσια αναμέτρηση του θείου του με το Παλάτι, δεν υπερασπίζεται τον πατέρα του με δηλώσεις, ούτε επιχειρεί να διορθώσει κάθε λεπτομέρεια της αφήγησης.

Το μόνο που τον ενδιαφέρει είναι να αφήσει το παρελθόν εκεί όπου ανήκει, να προστατεύσει τα δικά του παιδιά από τη δημόσια έκθεση των οικογενειακών τραυμάτων και να προσπαθήσει να μην κληροδοτήσει την ίδια ιστορία στην επόμενη γενιά. Ισως αυτή να είναι και η πιο ουσιαστική απάντηση ενός παιδιού που μεγάλωσε μέσα σε έναν γάμο τον οποίο παρακολουθούσε ολόκληρος ο κόσμος. Να αποφασίσει πως, όταν έρθει η σειρά του, η δική του οικογένεια -η Κέιτ, ο Τζορτζ, η Σάρλοτ και ο Λούις-, δεν θα γίνει το επόμενο κεφάλαιο του βιβλίου και ο ίδιος δεν θα γίνει ξανά ο δεκαπεντάχρονος που περπατούσε πίσω από ένα φέρετρο ◆




Φωτογραφίες: Getty Images/ideal image