Σε χειρουργείο αποκάλυψε ότι υποβλήθηκε ο Τράβις Μπάρκερ, δημοσιεύοντας μία φωτογραφία με την Κόρτνεϊ Καρντάσιαν και σχολιάζοντας με χιούμορ πως «δεν είναι σίγουρος γιατί η σύζυγός του φαίνεται τόσο χαρούμενη».
Ο 50χρονος ντράμερ των Blink-182 έκανε γνωστό την Πέμπτη 8 Οκτωβρίου με μία ανάρτηση στο Instagram, ότι χρειάστηκε να υποβληθεί σε επέμβαση μετά από επίμονο μούδιασμα στο χέρι και τα δάχτυλά του. Μία ημέρα μετά τα πρώτα στιγμιότυπα που δημοσίευσε από το νοσοκομείο, όπου βρέθηκαν μαζί του η 20χρονη κόρη του, Αλαμπάμα Μπάρκερ, και η 47χρονη σύζυγός του, ο Μπάρκερ εξήγησε μέσω νέου Instagram story τι είχε συμβεί.
Ποζάροντας αγκαλιά με την Καρντάσιαν στο νοσοκομείο, σχολίασε με χιούμορ «δεν είμαι σίγουρος γιατί η σύζυγός μου φαίνεται τόσο χαρούμενη με αυτό» και παράλληλα ανέφερε ότι το «χέρι, η παλάμη και τα δάχτυλά του έχουν μουδιάσει» από τότε που έδωσε μια συναυλία τον περασμένο μήνα. «Έκανα τεστ τη Δευτέρα μετά τη συναυλία μου και αποδείχτηκε ότι χρειαζόταν να αποκατασταθεί το νεύρο» συνέχισε.
Δείτε την ανάρτησή του
Ο ντράμερ εξήγησε επίσης, ότι επέλεξε να προχωρήσει άμεσα στην επέμβαση, ώστε να μπορέσει να συνεχίσει να παίζει ντραμς χωρίς να επηρεαστεί η καριέρα του. «Ήθελα να το προλάβω και να τελειώνω, ώστε να μπορώ να συνεχίσω να παίζω με τον τρόπο που παίζω για πολύ, πολύ καιρό. Θα πρέπει να είμαι καλά σε λίγες εβδομάδες» κατέληξε.
Η πρόσφατη επέμβαση έρχεται περίπου τρία χρόνια μετά τον τραυματισμό του παράμεσου του σε ατύχημα ενώ έπαιζε ντραμς. Στις αρχές Φεβρουαρίου του 2023, ο Μπάρκερ είχε γράψει στο X: «Έπαιζα ντραμς στην πρόβα χθες και χτύπησα το δάχτυλό μου τόσο δυνατά που έπαθα εξάρθρωση και έκοψα τους συνδέσμους».
Με λύσεις που προσαρμόζονται στις ανάγκες κάθε κατοικίας, η προστασία του σπιτιού γίνεται πιο ευέλικτη, πιο ολοκληρωμένη και πιο απλή με τα προγράμματα ασφάλισης κατοικίας της Eurolife FFH.
Νέο ψηφιακό πρόγραμμα επαγγελματικού προσανατολισμού «Τεχνολογία και το αύριο των επαγγελμάτων» powered by Telekom σε στρατηγική συνεργασία με τον οργανισμό The Tipping Point
Για δυόμισι χιλιάδες χρόνια, ο προσωπικός δάσκαλος ήταν προνόμιο λίγων. Σε τριάντα χρόνια ενδέχεται να έχει γίνει κάτι σαν υποδομή, όπως το νερό και το ρεύμα. Κι αυτό θα αλλάξει και τη διαδικασία της μάθησης, που ούτως ή άλλως δεν μπορεί -υπό το πρίσμα της ψηφιακής εξέλιξης- να είναι ίδια.