Ντέβα Κασέλ: Άρχισα να δουλεύω από τόσο μικρή γιατί είχα την ανάγκη να δημιουργήσω τον δικό μου κόσμο

Την ανάγκη να αποκτήσει αυτονομία και να δημιουργήσει «τον δικό της κόσμο» από μικρή ηλικία περιγράφει η Ντέβα Κασέλ, εξηγώντας ότι αυτή η επιθυμία ήταν ένας από τους βασικούς λόγους που ξεκίνησε να εργάζεται νωρίς και να αναζητά τη δική της επαγγελματική ταυτότητα.

Αναφερόμενη στην απόφασή της να μπει από νεαρή ηλικία στον χώρο του μόντελινγκ, είπε ότι οι γονείς της «δεν ήταν απαραίτητα υπέρ του να αρχίσω να δουλεύω τόσο μικρή, αλλά κατάλαβαν γρήγορα αυτή την ανάγκη μου για αυτονομία, για να δημιουργήσω τον δικό μου κόσμο».

Η ίδια εξήγησε ότι το μόντελινγκ τη βοήθησε να αποκτήσει μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση. «Μου έμαθε ότι το σώμα μου μπορεί να είναι εργαλείο δουλειάς και ότι κάτι που μπορεί να μην αρέσει σε εμάς μπορεί να αρέσει σε άλλους».

Ερωτηθείσα αν το γεγονός ότι άρχισε να εργάζεται από τόσο μικρή ηλικία την έκανε να μεγαλώσει πιο γρήγορα, απάντησε: «Νομίζω ότι υπάρχουν πολλά πράγματα, όχι μόνο η δουλειά, που με έκαναν να μεγαλώσω πολύ γρήγορα. Είναι δουλειά μιας ολόκληρης ζωής να καταφέρεις να το μετατρέψεις αυτό σε δύναμη».

Η Κασέλ αναφέρθηκε επίσης στη σχέση της με τον κινηματογράφο, τον οποίο, όπως παραδέχθηκε, αρχικά απέρριπτε. «Για πολύ καιρό τον απέρριπτα, γιατί είχα την αίσθηση ότι αυτό περίμεναν από εμένα, παρόλο που οι γονείς μου δεν μου το επέβαλαν ποτέ. Μέσα από τη μόδα συνειδητοποίησα τι μπορούσα να δώσω σε μια κάμερα, αλλά εξακολουθούσα να έχω μια κάποια δυσαρέσκεια απέναντι σε αυτόν τον χώρο», πρόσθεσε.

Ανατρέχοντας στα παιδικά της χρόνια, η Ντέβα Κασέλ είπε: «Μετακινούμουν πάρα πολύ, ταξίδευα πολύ. Το μείγμα πολιτισμών και τοπίων καθορίζει την παιδική μου ηλικία».

Η ίδια εξήγησε ότι αυτή η συνεχής μετακίνηση την έκανε να συνηθίσει στην αλλαγή. «Κατέληξα να βρίσκω σταθερότητα μέσα στην κίνηση. Είχα τόσα πολλά εφηβικά δωμάτια… Η πρόκληση κάθε φορά ήταν να καταφέρνω να νιώθω σαν στο σπίτι μου σε καινούργια μέρη. Σήμερα δυσκολεύομαι να μείνω για πολύ καιρό στην ίδια πόλη ή να ακούω συνεχώς την ίδια γλώσσα».

Μίλησε ακόμη για το άγχος που νιώθει σε περιόδους έντονης έκθεσης, λέγοντας ότι τα τελευταία δύο χρόνια κάνει διαλογισμό. «Μου συμβαίνει να έχω πολύ άγχος πριν από συνεντεύξεις, σε περιόδους έντονης δουλειάς, όταν ξέρω ότι θα χρειαστεί να εκτεθώ».

Η σχέση της με την υποκριτική άλλαξε όταν διάβασε το σενάριο της ταινίας «La bella estate». «Είχα την αίσθηση ότι διάβαζα ένα πολύ μεγάλο ποίημα. Και βρήκα τόσες πολλές πλευρές στον χαρακτήρα που έπρεπε να παίξω, την Αμέλια, που δυσκολευόμουν να τον κάνω δικό μου, γιατί ήταν αρκετά μακριά από εμένα».

Μιλώντας για το πώς φανταζόταν το μέλλον της πριν από δέκα χρόνια, είπε: «Σίγουρα όχι ηθοποιός! Στα χρόνια του λυκείου με γοήτευε πολύ η ανθρώπινη ψυχή: η ψυχολογία, η νευρολογία, η φιλοσοφία με ενδιέφεραν πολύ».

Όσο για το πού βλέπει τον εαυτό της σε δέκα χρόνια, απάντησε: «Δεν έχω ιδέα! Πριν από δέκα χρόνια δεν θα μπορούσα ποτέ να φανταστώ ότι θα βρισκόμουν εδώ, οπότε σε δέκα χρόνια… Το μόνο που εύχομαι για τον εαυτό μου είναι να είμαι ευτυχισμένη και να συνεχίσω να ζω από τα πάθη μου».