Εύα Σαμιώτη: Η ηθοποιός που μεγάλωσε στα κινηματογραφικά παρασκήνια, μόλις 23 ετών με τρία βραβεία

Η Εύα Σαμιώτη μεγάλωσε στα θεατρικά παρασκήνια και τα κινηματογραφικά σετ. Μητέρα της είναι η ηθοποιός Μαρίσσα Τριανταφυλλίδου, πατέρας της ο σκηνογράφος και σχεδιαστής παραγωγής Μιχάλης Σαμιώτης και αδελφή της η βοηθός σκηνογράφου Σαββίνα Σαμιώτη.

Παραδόξως, η υποκριτική δεν ήταν ποτέ η πρώτη επιλογή της. Απλώς της προέκυψε και είδε ότι της ταιριάζει. Στα 23 της έχει ήδη προλάβει να παίξει σε τρεις ταινίες («Αμυγδαλή», «Ριβιέρα» και «Οι άγριες μέρες μας»), μια θεατρική παράσταση («Κυανούχο Κάλλιο») και μια τηλεοπτική σειρά («Μαύροι Πίνακες») και να κερδίσει τρία φεστιβαλικά βραβεία.

Εκείνη όμως δεν το παίρνει πάνω της. Ισα-ίσα που μονίμως ανησυχεί αν θα έρθει η επόμενη δουλειά, αν θα έχει μέλλον ως ηθοποιός. Η επόμενη δουλειά έχει ήδη έρθει και είναι ο ρόλος της Εύας, της κόρης του Οδυσσέα Παπασπηλιόπουλου, στη νέα σειρά του MEGA «Κάμπινγκ». Οσο για το μέλλον; Μαντεύουμε ότι θα είναι φωτεινό. Κι ας μην το πιστεύει η ίδια ακόμα.

GALA: Στη ζωή είσαι η κόρη της Μαρίσσας Τριανταφυλλίδου. Πώς είναι να κάνεις την κόρη του Οδυσσέα Παπασπηλιόπουλου;
ΕΥΑ ΣΑΜΙΩΤΗ: Υπέροχο. Οποτε κοιτάζω τον Οδυσσέα μού γεμίζει η ψυχή. Το βλέμμα του, το ταλέντο του, η ενέργειά του είναι απίστευτα.

G.: Πώς βρέθηκες στην παρέα του «Κάμπινγκ»;
ΕΥ.Σ.: Με είχε πάρει τηλέφωνο ο Μανώλης Δούνιας τον περασμένο Μάιο και μου το πρότεινε πάνω στην ώρα που αναρωτιόμουν πότε θα ξαναδουλέψω. Το αστείο είναι ότι λίγες μέρες πριν, η γιαγιά μιας φίλης μου είχε διαβάσει το φλιτζάνι μου και είχε δει ότι θα έχω νέα από ένα Δ. (γέλια) Η παρέα είναι όντως πολύ ωραία, νιώθω πολύ χαρούμενη με όλους τους συνεργάτες. Στην ιστορία υπάρχουν πάρα πολλοί διαφορετικοί χαρακτήρες που συνδέονται και αλληλεπιδρούν. Το πολύ ενδιαφέρον σε αυτή τη σειρά είναι ότι δεν δείχνει μονοκόμματα και μεμονωμένα την ιστορία του καθενός, αλλά με κάποιον τρόπο τις μπλέκει όλες μεταξύ τους. Για μένα όλοι οι ήρωες είναι εξίσου σημαντικοί.

G.: Είναι κωμωδία;
ΕΥ.Σ.: Μαύρη κωμωδία. Είναι αδιανόητο το πώς έχει διαμορφωθεί το σενάριο και πόσο συναρπαστική είναι η ροή. Οι διάλογοι επίσης είναι καλοδουλεμένοι και μας εμπνέουν για αυτοσχεδιασμούς. Ευτυχώς, ο σκηνοθέτης μάς δείχνει εμπιστοσύνη, μας ακούει και πολλές φορές μάς αφήνει να κάνουμε εκείνο που μας βγαίνει.

G.: Εσένα πώς σου βγήκε να γίνεις ηθοποιός; Επαιξε ρόλο σε αυτό και το οικογενειακό σου περιβάλλον;
ΕΥ.Σ.: Και ναι και όχι. Οταν ήμουν μικρή, ήμουν πολύ κλειστή. Θυμάμαι ότι στη Γ’ Γυμνασίου προσπαθούσα να βρω τι θα ήταν αυτό που θα μπορούσα να κάνω στη ζωή μου - που, μεταξύ μας, το θεωρώ και λίγο γελοίο να πρέπει να πάρεις τέτοιες αποφάσεις στα 14 και στα 15 σου. Εκείνη την περίοδο η μαμά μου δούλευε με τον Νίκο Καραθάνο ως βοηθός σκηνοθέτη σε μια παράσταση και πήγαινα πολύ συχνά. Πάντα μου άρεσε πάρα πολύ το κλίμα στις παραστάσεις, με συγκινούσε, με άγγιζε, με έκανε να ανατριχιάζω, χωρίς να κατανοώ τον λόγο. Κι επειδή μιλούσα με πολύ κόσμο στα παρασκήνια, με ρωτούσαν «Εύα, κι εσύ θα γίνεις ηθοποιός;». Ετσι άρχισα να σκέφτομαι την ιδέα, αλλά την ίδια στιγμή φοβόμουν ότι επειδή ήμουν πολύ εσωστρεφής δεν θα τα κατάφερνα. Και μετά σκέφτηκα: μήπως όμως τελικά αυτός είναι ο τρόπος να ξεκλειδωθώ, να εκφραστώ, να εισπνεύσω οξυγόνο; Και το τελευταίο δεν το λέω έτσι. Μέχρι πρόσφατα δεν ανέπνεα σωστά. Οταν πια ήμουν στην Α’ Λυκείου, είχε τηλεφωνήσει στη μαμά μου η Μαρία Χατζάκου, για να τη ρωτήσει αν γνώριζε κάποιο κορίτσι που θα ήθελε να παίξει στην πρώτη της ταινία μικρού μήκους. Μου το πρότειναν, έκανα κάποια δοκιμαστικά και βρέθηκα να παίζω στην «Αμυγδαλή». Στα γυρίσματα ένιωθα πολύ ωραία και ταυτόχρονα, επειδή δεν ήμουν καθόλου σίγουρη για τον εαυτό μου, ένιωθα και μπερδεμένη. Το κλίμα βέβαια ήταν τέλειο, όλοι ήταν καταπληκτικοί, ήταν κάτι πρωτόγνωρο για μένα, γιατί, παρόλο που μεγάλωσα σε αυτόν τον χώρο λόγω των γονιών μου, πριν ήμουν απλή παρατηρήτρια, ενώ τώρα έπαιρνα μέρος στη δράση, είχα ευθύνες.

G.: Είχες ποτέ την αίσθηση ότι σε παίρνουν στις δουλειές λόγω των γονιών σου;
ΕΥ.Σ.: Το ότι δεν έχουν υπερβεί ποτέ τα όρια ή δεν μου έχουν συμπεριφερθεί άσχημα και κακοποιητικά σε αυτόν τον χώρο θεωρώ ότι συμβαίνει επειδή γνωρίζουν ποιοι είναι οι γονείς μου. Αλλά να με πάρουν σε μια δουλειά λόγω αυτής της συγγένειας, όχι. Και ίσα-ίσα που μου αρέσει αυτό, αλλιώς δεν θα ήμουν εντάξει με εμένα. Δεν νομίζω όμως ότι πάει κι έτσι. Ο άλλος βλέπει κάποια πράγματα σε σένα για να σε πάρει σε μια δουλειά. Για να παίξω στη «Ριβιέρα», την πρώτη μεγάλου μήκους που έκανα, πέρασα από πέντε δοκιμαστικά.

G.: Γι’ αυτή την ταινία κέρδισες και βραβείο πρωτοεμφανιζόμενης στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης. Αυτή η βράβευση σε έκανε να νιώσεις ότι πήρες τη σωστή απόφαση να γίνεις ηθοποιός;
ΕΥ.Σ.: Ακόμα δεν ξέρω αν πήρα τη σωστή απόφαση. (γέλια) Οταν κέρδισα το βραβείο ένιωσα αμηχανία. Ευγνωμοσύνη και χαρά είχα νιώσει όταν τελείωσε η ταινία, πριν καν προβληθεί, πριν καν πάει στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης. Είχαν προηγηθεί και τα βραβεία σε άλλα φεστιβάλ, στο FilmFestival Cottbus στη Γερμανία και στο Los Angeles Greek Film Festival. Από τη μία, αυτό ήταν μια επιβεβαίωση ότι κάτι έκανα καλά, ένας λόγος για να πω στον εαυτό μου: «Εύα, νιώσε και λίγο εντάξει με εσένα». Από την άλλη, τα βραβεία δεν αφορούν μόνο εσένα, αλλά όλη την ομάδα, γιατί σε αυτές τις δουλειές συνδημιουργούμε. Ούτε σημαίνουν τίποτα αν δεν έχεις επόμενη δουλειά. Είναι όλα πολύ ρευστά.

G.: Γιατί δεν έχεις πάει σε δραματική σχολή;
ΕΥ.Σ.: Εχω παρατηρήσει ότι βασίζομαι στην τύχη κι αυτό δεν θεωρώ ότι είναι απαραίτητα καλό. Δεν έχει συμβεί ακόμα να κυνηγήσω κάτι που με ενδιαφέρει, κάνω πιο πολύ manifesting, σκέψεις που μέχρι στιγμής γίνονται πραγματικότητα. Το 2022, ας πούμε, όταν με πήραν τηλέφωνο για τη «Ριβιέρα», το είχα δει στο όνειρό μου μία βδομάδα πριν. Συμπτωματικά, σε εκείνη την ταινία διεύθυνση φωτογραφίας έκανε ο Γιώργος Βαλσαμής, για τον οποίο τρέφω απίστευτο σεβασμό και εκτίμηση και ως επαγγελματία και ως άνθρωπο. Εκεί έμαθα ότι δουλεύει και με τον Βασίλη Κεκάτο, του οποίου το όνομα άκουγα συνέχεια. Θυμάμαι ότι είχα σκεφτεί: «Φαντάζεσαι να παίξω σε ταινία του;». Μετά από έξι μήνες ο Βασίλης με πήρε τηλέφωνο και έπαιξα στις «Αγριες μέρες μας». Αυτό εννοώ ότι τα πράγματα συμβαίνουν με την τύχη. Για να επιστρέψω στην ερώτησή σου, για τη δραματική το συζητούσα και με τον Κεκάτο, ο οποίος μου έλεγε ότι δεν το θεωρεί απαραίτητο. «Εχεις κάτι ιδιαίτερο», μου είπε, «και θεωρώ ότι η σχολή θα σε πνίξει, θα σε περιορίσει». Και μάλλον έχει δίκιο. Δεν θα ήθελα να με περιορίζει τίποτα ◆