Ο Good Job Nicky αποκαλύπτεται: Η Eurovision δεν είναι ρόδινη, ο ελληνικός στίχος μου είναι ξένος, γιατί αλλάζω τα μαλλιά μου

Τον συνάντησα σε οικείο για εκείνον έδαφος: τα γραφεία της Minos EMI. Πριν ξεκινήσουμε να μιλάμε, έπαιξε μια μελωδία στο πιάνο. Τόσο χρόνο χρειαζόταν για να μπει στο κλίμα της επερχόμενης συνέντευξης. Δεν αισθανόταν άβολα σε καμία περίπτωση. Αντιθέτως, επιδόθηκε πρόθυμα μαζί μου σε ένα λεκτικό πινγκ πονγκ μέχρι να σταματήσει να μου απαντάει ο Good Job Nicky και να αναλάβει τη σκυτάλη ο Νικόλας Βαρθακούρης.

Το ίδιο πρόσωπο είναι άλλωστε. Απλώς ο ένας είναι η καλλιτεχνική περσόνα, συνήθως εκκεντρικός, συχνά λάτρης της μόδας, με περίεργα κουρέματα και κατά καιρούς διάφορα χρώματα στα μαλλιά.

Ο άλλος είναι ο Νικόλας, μια ευαίσθητη ψυχή που επηρεάζεται από τα πάντα για να δημιουργήσει το δικό του μοναδικό μουσικό σύμπαν. Γι’ αυτό και για πολλά άλλα μιλήσαμε, εκτός βέβαια από τους γονείς του και τα αδέρφια του. Πόσες φορές χρειάζεται αλήθεια να αναφέρουμε ότι είναι ο γιος του Γιάννη Πάριου και της Σοφίας Αλιμπέρτη; Εντάξει, το αναφέραμε τώρα άλλη μία. Μόνο που ο Νικόλας δεν βασίστηκε ποτέ στο οικογενειακό όνομα. Δεν του χρειάζεται. Του αρκεί το ταλέντο του.

GALA: Τι απέγιναν τα πολύχρωμα μαλλιά;
ΝΙΚΟΛΑΣ ΒΑΡΘΑΚΟΥΡΗΣ: Οταν ολοκληρώνω έναν καλλιτεχνικό κύκλο, τα ξυρίζω για να φύγει η ενέργεια από πάνω μου.

G.: Και τώρα που ξεκινάς έναν καινούριο, θα τα βάψεις σε άλλα χρώματα;
Ν.Β.: Θα δούμε. Εξαρτάται από το τι εικόνα θέλω να παρουσιάσω αυτή τη φορά. Δεν έχω κατασταλάξει ακόμα. Προς το παρόν είμαι στη διαδικασία της κουβέντας με τον εαυτό μου.

G.: Η βάρκα πρωταγωνιστεί τόσο στο επερχόμενο άλμπουμ σου όσο και στη φωτογράφηση που έκανες για το «Gala». Ποια είναι η σημειολογία της;
Ν.Β.: Ο τίτλος του άλμπουμ θα είναι «Gone Missing» επειδή είχα εξαφανιστεί εδώ και πολλά χρόνια λόγω κάποιων καταστάσεων που δεν θα ήθελα να συζητήσω και το «Gone Missing» για μένα ακούγεται και λίγο σαν «Gone Fishing». Είμαι Παριανός, έβλεπα τον πατέρα μου να ψαρεύει μια ζωή και για μένα αυτό έγινε κι ένας τρόπος για να βρίσκω την ησυχία μου, δηλαδή κατεβαίναμε με τα αδέρφια μου στα βράχια και ρίχναμε και κάνα καλάμι για να δούμε τι θα πιάσουμε.

G.: Μήπως η βάρκα συμβολίζει και μια απλότητα, μια ηρεμία και μια σιγουριά ότι θα σε πάει αργά και σταθερά;
Ν.Β.: Ναι, βέβαια, και δεν έχει πολύ χώρο για πολλούς ανθρώπους με πολλές διαφορετικές απόψεις. Εχει και την απομόνωσή της.

G.: Πάντα ήσουν έτσι μοναχικός;
Ν.Β.: Οχι. Με απογοήτευσαν κάποια πράγματα.

G.: Θέλεις να μιλήσεις γι’ αυτό;
Ν.Β.: Οχι και τόσο. Είναι πράγματα που θα απογοήτευαν τον καθέναν, σε ανθρώπινο επίπεδο, επιφανειακά.


G.: Δεν θεωρείς ότι είσαι αρκετά μικρός για να νιώθεις απογοήτευση;
Ν.Β.: Οχι, είμαι στη σωστή ηλικία για να νιώθω και να ζω τα πάντα. Είμαι 30 χρόνων πλέον.

G.: Τώρα, λοιπόν, επέστρεψες;
Ν.Β.: Θα δούμε. Μπορεί να ξαναφύγω για ψάρεμα. Δεν είμαι της αναλωσιμότητας, δεν συμφωνώ πάρα πολύ με αυτό. Αν θέλεις να σου κρατήσω παρέα, μπορείς να με βρεις αν πατήσεις το play. Τι άλλη παρουσία χρειάζεσαι από μένα;

G.: Κι όταν εξαφανίζεσαι, πού πηγαίνεις;
Ν.Β.: Στον κόσμο μου, όπου και να ’ναι αυτός. Είτε στην Πάρο, είτε στην Αίγινα, είτε στο μυαλό μου, είτε σε κάποιο ταξίδι.

G.: Η τελευταία φορά που σε ακούσαμε ήταν στον ελληνικό τελικό της Eurovision. Γιατί πήγες; Για την εμπειρία; Για τη δυνατότητα διεθνούς καριέρας; Ή επειδή ήθελες να εκπροσωπήσεις τη χώρα σου;
Ν.Β.: Λίγο απ’ όλα αυτά, συν την επιθυμία ενός φίλου μου, του Θανάση, που έχει τεράστια εμμονή με τη Eurovision και μου έλεγε από τότε που ξεκίνησα την καριέρα μου να το προσπαθήσω. Είπα λοιπόν φέτος να κάνω το ταξίδι 50% για όσα περιγράφεις και 50% για να τον πάρω μαζί μου.



G.: Θα το ξαναδοκίμαζες;
Ν.Β.: Μπα, ακόμα και ο Θανάσης μού λέει να μην το ξανακάνω.

G.: Γιατί όμως όχι;
Ν.Β.: Δεν είναι τόσο ρόδινο όσο φαίνεται, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να είναι κιόλας. Ο απώτερος σκοπός είναι όντως το εξωτερικό και η Eurovision λειτουργεί σαν εκτοξευτήρας. Είναι όμως και περιοριστική. Ο,τι και να κάνεις μετά θα σε ακολουθεί η υστεροφημία της. Αυτό για μένα είναι απαγορευτικό, γιατί δεν αντέχω να με κλειδώνει κάτι. Θα ήθελα να δημιουργώ ελεύθερα, γυμνά, αναπολογητικά και να μη χρειάζεται επειδή έβγαλα το «Dark Side of The Moon» να κάνω έπειτα κάτι παρόμοιο. Δεν θέλω να υπάρχει απόλυτη γεφύρωση μεταξύ των τραγουδιών μου, θέλω να είμαι freelancer στη μουσική. Και νιώθω ότι μια κίνηση όπως ο δίσκος που θέλω να βγάλω τώρα, μετά το «Dark Side of The Moon», δεν θεωρείται και απόλυτα συνοχική. Είναι όμως απόλυτα συνοχική με το τι είμαι ως άνθρωπος. Πιστεύω ότι αυτός ο δίσκος με τις οχτώ μπαλάντες και τα τέσσερα R’n’B τραγούδια θα αιφνιδιάσει όσους δεν με ήξεραν και με γνώρισαν από το «Dark Side of The Moon» και τη σουηδική ποπ.

G.: Ποια πράγματα σε επηρεάζουν για να γράψεις μουσική;
Ν.Β.: Τα πάντα. Οφείλω να με επηρεάζουν τα πάντα.

G.: Τώρα, ας πούμε, τι σε επηρέασε για να πάρεις αυτή την κατεύθυνση;
Ν.Β.: Εχω καιρό να πω κάτι το οποίο είναι πιο προσωπικό. Οι κινήσεις μου μετά το «The Chase», το έβδομο τραγούδι που κυκλοφόρησα (σ.σ.: το 2021), ήταν πιο στοχευμένες, πράγμα που δεν μου ταιριάζει πάρα πολύ, γιατί προέρχονταν από εξωτερικές απόψεις που δεν είχαν καμία σχέση με το πώς σκεφτόμουν εγώ. Μου έλεγαν δηλαδή «κάνε αυτό γιατί πιστεύουμε ότι θα πάει καλά». Ομως συνήθως δεν πηγαίνει καλά αυτό που δεν είναι ειλικρινές. Είχα καιρό λοιπόν να με κοιτάξω έτσι εσωτερικά και να κάνω αυτό που με αντιπροσωπεύει. Αυτός ο δίσκος είναι ένας εσωτερικός διάλογος που είχα καιρό να κάνω.

G.: Γιατί μόνο ξένο στίχο;
Ν.Β.: Για μένα δεν είναι ξένος. Τα ελληνικά, ας πούμε, θα μου ήταν ξένα. Αν πιω ένα-δυο κρασάκια και τραγουδήσω το «Ολη η ζωή μου» του πατέρα μου, η χροιά είναι εκεί, τα γυρίσματα είναι εκεί, αλλά έχω ξενική προφορά.

G.: Μόνο γι’ αυτόν τον λόγο όμως;
Ν.Β.: Οχι, είναι και τέτοιες οι επιρροές μου από μικρή ηλικία, με αυτό μεγάλωσα, αυτό ξέρω. Δεν με ιντριγκάρουν τα ελληνικά και νομίζω ότι ως οικογένεια και ως DNA τα έχουμε υπερκαλύψει.


G.: Ωστόσο, θεωρείς ότι η μουσική που δημιουργείς απευθύνεται στο ελληνικό κοινό;
Ν.Β.: Οχι, δεν το νομίζω. Ειδικά πλέον. Στην αρχή που δεν ξέρεις πού πατάς απευθύνεσαι όπου υπάρχει απήχηση, από κάπου πρέπει να ξεκινήσεις. Τώρα νιώθω ότι είμαι αρκετά niche για την Ελλάδα, αλλά όχι για το εξωτερικό. Εκεί υπάρχει ένα καλούπι στο οποίο ανήκω, εδώ όμως νιώθω μόνος μου, δεν έχει συντροφιά η μουσική μου.

G.: Ναι, αλλά αυτό σε κάνει μοναδικό.
Ν.Β.: Και τι να το κάνω; Δεν θέλω να είμαι ο πρώτος στο χωριό. Θέλω να έχει απήχηση αυτό που κάνω. Ο ανταγωνισμός για το ποιος είναι πρώτος και ποιος δεύτερος είναι για μένα αντιπαραγωγικό όσον αφορά τη μουσική. Δεν κάνεις μουσική γι’ αυτό.

G.: Πάντα ήθελες να κάνεις μουσική;
Ν.Β.: Πάντα, ακόμα κι όταν δεν ήθελα.

G.: Λόγω του μουσικού γονιδίου;
Ν.Β.: Λόγω της ανάγκης μου να εκφραστώ. Με τον οποιονδήποτε τρόπο. Δεν ξεκινάει και σταματάει στη μουσική αυτό. Αλλα τόσα πράγματα κάνω που με εκφράζουν και άλλα τόσα κάνω για να εκφραστώ. Απλά, η μουσική έχει γνωρίσει τη μεγαλύτερη απήχηση, θα έλεγα.

G.: Τη μουσική την αντιμετωπίζεις ως επάγγελμα ή ως χόμπι;
Ν.Β.: Δεν τη βλέπω ως χόμπι. Ολη μου η ψυχή εκεί πέρα είναι. Δηλαδή το δεξί ημισφαίριο του εγκεφάλου μου είναι αφοσιωμένο στη μουσική. Το αριστερό είναι αφοσιωμένο στη λογική και τις επιχειρηματικές μου δραστηριότητες.

G.: Ναι, αλλά η επιχειρηματική λογική δεν είναι λίγο κόντρα με τη μουσική και την καλλιτεχνία;
Ν.Β.: Δεν θα το έλεγα. Και τα δύο έχουν τον οραματισμό τους - και η μουσική βιομηχανία είναι πολύ aggressive. Οταν κάνεις ξεκάθαρα μουσική, είναι ένα από τα πιο ελεύθερα πράγματα που υπάρχουν. Οταν όμως κάνεις μια άλφα επιτυχία στη μουσική, σιγά-σιγά αντιλαμβάνεσαι ότι τα πράγματα αλλοιώνονται. Νιώθεις μια πίεση. Εχω νιώσει κι εγώ πιεσμένος, ακόμα και τώρα που μιλάμε, απλώς όχι στον έντονο βαθμό που ένιωθα παλιά. Τώρα προσπαθώ να βρω τα πατήματά μου όσον αφορά τον λόγο που ξεκίνησα να κάνω έτσι κι αλλιώς μουσική.

G.: Και σε τι δρόμο είσαι;
Ν.Β.: Στον σωστό.

G.: Υπάρχουν τραγούδια σου που αγαπάς περισσότερο από άλλα;
Ν.Β.: Ολα τα τραγούδια μου τα αγαπάω, είναι παιδιά μου, τα καινούρια όμως πάντα, θα σου πω.

G.: Η διαδικασία δημιουργίας ενός άλμπουμ είναι κάτι που σε συναρπάζει;
Ν.Β.: Ο,τι καλύτερο είναι. Δεν νομίζω ότι το ανταγωνίζεται τίποτε απ’ όσα έχει να προσφέρει αυτή η ζωή για εμένα. Η δημιουργία είναι το άλφα και το ωμέγα, αυτό που σε φέρνει πιο κοντά στον Θεό.

G.: Και όταν πια το άλμπουμ φεύγει από τα χέρια σου, σε αφορά η αποδοχή του από τον κόσμο;
Ν.Β.: Δυστυχώς, ναι. Και αυτό είναι που είτε αλλοιώνει είτε κονφιρμάρει με έναν τρόπο το πόσο δημιουργικός ήσουν, κάτι για το οποίο δεν θα έπρεπε ποτέ να είναι γνώμονας η επιτυχία.

G.: Ομως, ούτως ή άλλως στον κόσμο δεν θέλεις να απευθυνθείς;
Ν.Β.: Ναι, αλλά γιατί να πλαισιώνεται με αριθμό αυτό; Αν απευθύνομαι μόνο σε έναν άνθρωπο ο οποίος το έχει ανάγκη, γιατί δεν θεωρείται επιτυχία αν έστω και μόνο γι’ αυτόν τον άνθρωπο αλλάξει κάτι με τη μουσική μου;

G.: Αυτό θέλεις να κάνεις με τη μουσική σου;
Ν.Β.: Δεν ξέρω τι θέλω να κάνω, ξέρω τι προσφέρει σε μένα: τα πάντα. Γι’ αυτό δυσκολεύομαι να σου απαντήσω, γιατί τα έχω όλα απλόχερα όταν δημιουργώ.

G.: Το look σου πώς το επιλέγεις κάθε φορά;
Ν.Β.: Με επιλέγει. (γέλια) Εντάξει, ας μην είμαι τόσο μυστήριος. Μου αρέσει η αντιπαράθεση αρκετά. Και ρούχα με τα οποία δεν θα με δεις σε μια βόλτα ή στο σούπερ μάρκετ, τα φοράω όταν φοράω και την περσόνα. Ετσι, για να υπάρχει μια αντίθεση.

G.: Η περσόνα είναι ο Good Job Nicky; Δεν είναι όμως και πάλι ο Νικόλας;
Ν.Β.: Βέβαια. Είναι method acting.

G.: Ηθοποιός θα γινόσουν;
Ν.Β.: Και τώρα είμαι. Το εξασκώ κάθε μέρα - μιλάω με πολλούς ανθρώπους που δεν θέλω. (γέλια) Δεν είσαι μία από αυτούς◆