Αδελαΐδα Κατσίδε: Δεν είμαστε φτιαγμένοι για να είμαστε μόνοι

Εξαιρετική στους ρόλους της, φέτος ενσαρκώνει την Ανθούλα στο «Παιδί» της ΕΡΤ. «Με τον Στέφανο Μπλάτσο έχουμε συνεργαστεί και στην “Παραλία”. Mε εντυπωσιάζουν τόσο η ματιά του όσο και ο τρόπος που χειρίζεται τους συνεργάτες του», λέει. Από την άλλη, η σκηνοθετική λιτότητα του Νίκου Κορνήλιου παρέδωσε τη βαθιά συγκινητική ταινία «Η θάλασσα τον χειμώνα» με την Αδελαΐδα πρωταγωνίστρια.

«Μαζί του νιώθεις ότι μιλάς με έναν συνομήλικό σου, παρόλο που δεν είναι. Βλέπει τον κινηματογράφο με έναν πολύ ρομαντικό τρόπο, σαν ποιητής της εικόνας, και ο τρόπος που γράφει και μιλάει είναι εξίσου ποιητικός. Εχουμε ανάγκη τους ποιητές γιατί μέσα από αυτούς αναρωτιέσαι ποιος είσαι και ποιος μπορεί να είσαι, σου δίνουν ένα όραμα». Σχολιάζω το ότι την ακολουθεί η θάλασσα, και προσθέτει πως την αγαπά πολύ. «Κάποιες φορές νιώθω, ειδικά τα καλοκαίρια, ότι όλη μου η ζωή είναι μια θάλασσα. Με καθόρισαν τα παιδικά μου χρόνια στα Χανιά, το σπίτι μας δίπλα στην παραλία. Είναι πολύ διαφορετική η θάλασσα το καλοκαίρι από τον χειμώνα. Τον χειμώνα νιώθω ότι καθρεφτίζει τις πιο βαθιές ανάγκες και ανησυχίες μας, ενώ το καλοκαίρι έχει κάτι ανέμελο. Σου δίνει την αίσθηση ότι μπορείς να την περπατήσεις και να μη χαθείς, να βρεις τον δρόμο σου και τον εαυτό σου».

Νιώθει των άκρων: άλλοτε μελαγχολική και άλλοτε χαρούμενη. «Πάντα με συναντώ στον ρόλο που υποδύομαι στο “Παιδί", αλλά και όταν δεν παίζω. Ημουν ένα ιδιαίτερα χαρούμενο παιδί. Ισως είναι και φυσική εξέλιξη να συναντάς τη μελαγχολία όσο μεγαλώνεις. Ισως έχει να κάνει και με το ότι ψάχνω πράγματα στα οποία δεν έχω εύκολη πρόσβαση: τη συνδημιουργία, την κοινότητα, το “μαζί”, ειδικά στην Τέχνη. Δεν είμαστε φτιαγμένοι για να είμαστε μόνοι».

Τελειώνοντας το Εθνικό δεν έτυχε να δουλέψει εκεί. «Ημουν όμως τυχερή, γνώρισα τον Δημήτρη Τάρλοου και με πήρε στο “Δόξα Κοινή”. Ενιωσα μεγάλη ασφάλεια μαζί του, ήταν μια ομαλή μετάβαση από τη σπουδή στο επάγγελμα. Μετά συνεργάστηκα με τη Ζωή Σγουρού. Δεν έγινα από μαθήτρια επαγγελματίας ξαφνικά, πέρασα από ένα ενδιάμεσο στάδιο όπου με έβλεπαν ως ένα κορίτσι με δυνατότητες». Κατάγεται από την Αλβανία. «Ολοι εκεί γνωριζόμαστε μεταξύ μας. Οι πιο έντονες αναμνήσεις που έχω είναι να τρέχουμε με τα αδέρφια μου ξυπόλυτοι στους αγρούς, να κόβουμε ντομάτες, φρούτα από τα δέντρα και να τα τρώμε επιτόπου.

Είχαμε εκτάσεις με κερασιές που άνθιζαν λίγο πριν την άνοιξη, σκαρφάλωνα στα δέντρα, έκοβα κεράσια και μούρα από τους θάμνους. Είχαμε προβατάκια, τα λέγαμε όλα “Ασπρούληδες” ακόμα κι αν ήταν κατάμαυρα. Ξυπνούσα πολύ νωρίς για να βοηθήσω στη βοσκή τους. Αυτή η αγάπη για τα ζώα συνεχίζεται με τις γάτες μου». Επιστρέφει συχνά στην Αλβανία όπου μένει η γιαγιά της. «Είμαστε 25 πρώτα ξαδέρφια. Υπάρχει ένας άτυπος κανόνας ότι αν κάποιος χρειαστεί βοήθεια, θα τρέξουν αμέσως όλοι. Είναι κάτι δεδομένο - και αυτό μου δημιουργεί μεγάλη ασφάλεια. Στον δικό μου κόσμο δεν υπάρχει το “δεν μιλάω με τον αδερφό ή την ξαδέρφη μου”. Ακόμα κι αν τσακωθούμε, θα τα βρούμε».

Εχει σπουδάσει και Αρχιτεκτονική Τοπίου. «Πήγα στη Βαλένθια για Erasmus. Δοκίμασα να ασχοληθώ με τη σκηνογραφία, δούλεψα σε αρχιτεκτονικό γραφείο με set design και art direction, όμως τα έχω αφήσει πίσω, θέλω να επικεντρωθώ στην υποκριτική. Μου αρέσουν πολύ και τα site-specific performances, όπου ο χώρος παίζει πρωταγωνιστικό ρόλο. Γενικά, οι χώροι και η αισθητική τους μπορούν να επηρεάσουν την ψυχολογία μου. Θα ήθελα ιδανικά στον προσωπικό μου χώρο έναν θόλο, να διαχέεται το φως, το λατρεύω. Εχω ανάγκη και τα στοιχεία της φύσης: το χώμα, το νερό, τη θάλασσα. Το χώμα με γειώνει, με κάνει να νιώθω ότι τα προβλήματά μου μικραίνουν, ειδικά όταν περπατάω ξυπόλυτη. Η μυρωδιά της βροχής στη γη μού ξυπνά έντονες αναμνήσεις. Ισως με αποσυντονίζει ο αέρας επειδή νιώθω ότι ήδη είμαι λίγο σαν φτερό στον άνεμο». Πολλά πράγματα στη ζωή της δεν ήταν συνειδητές αποφάσεις αλλά συγκυρίες. «Πέρα από την απόφαση να δώσω στο Εθνικό που ήταν ξεκάθαρη επιλογή, τα υπόλοιπα ήρθαν κάπως από μόνα τους. Είχα πάει στην Κίνα, δουλεύοντας παράλληλα στην αρχιτεκτονική. Το είδα ως ευκαιρία να ταξιδέψω. Αγαπώ πολύ τα ταξίδια, χωρίς αυτά νιώθω ότι πνίγομαι. Η εμπειρία στην Κίνα ήταν φοβερή και όταν γύρισα σκεφτόμουν να συνεχίσω να ταξιδεύω, ίσως στην Ιαπωνία, αλλά τότε έδωσα δεύτερη φορά εξετάσεις στο Εθνικό και πέρασα, οπότε κι αυτό το σχέδιο μπήκε στον πάγο».

Εχει συμμετάσχει σε δουλειές εποχής, όπως στο «Μία Νύχτα του Αυγούστου», που διαδραματίζεται στο 1950, και στη «Μάγισσα», που πηγαίνει πιο πίσω, στον 18ο και 19ο αιώνα. «Μου αρέσει πολύ η ατμόσφαιρα εκείνων των εποχών, αλλά δεν ξέρω αν θα μπορούσα να υπάρξω πραγματικά τότε. Νιώθω ότι σήμερα έχουμε αναπτύξει σύνθετες πλευρές που τότε περίσσευαν. Ομως, μέσα από τέτοιους ρόλους μαθαίνεις, γίνεσαι πιο πλούσιος εσωτερικά. Με συναρπάζει τόσο το παρελθόν όσο και το άπιαστο “τώρα”».

Γεννήθηκε 11 Οκτωβρίου και φέτος κλείνει τα 30. «Από τα 25 μέχρι τα 28 ήμουν σε μια φάση έντονου άγχους γιατί ένιωθα ότι μεγαλώνω, αλλά τώρα νιώθω σαν να ξεκινάει η ζωή μου από την αρχή. Θέλω να γιορτάσω τα 30 μου όλο τον Οκτώβριο, να κάνω κάτι μεγάλο. Η γιαγιά μου είναι 82 χρόνων, έχει κάνει έξι παιδιά και είναι μια πολύ δυναμική γυναίκα. Τη γιορτάσαμε όλοι μαζί στα 80 της. Μαζευτήκαμε περίπου τριάντα συγγενείς από όλο τον κόσμο. Ηταν υπέροχο!» ◆