Πάμελα Οικονομάκη: Θέλω να δουν την Αρκουδότρυπα περισσότερο τα queer άτομα, οι γυναίκες και οι θηλυκότητες, γιατί αυτούς θέλω να αγγίξω

Η Πάμελα Οικονομάκη λατρεύει τις φωτογραφήσεις, τα φώτα, τη λάμψη. Ποζάρει με άνεση επαγγελματία μοντέλου μπροστά στον φακό, ισορροπεί με δωδεκάποντα πάνω σε σκαμπό, είναι πρόθυμη να κάνει ό,τι της ζητήσει ο φωτογράφος για να βγει σωστή η λήψη. Αδιαμαρτύρητα. Εξίσου πρόθυμα και αδιαμαρτύρητα σκαρφάλωνε πριν από δύο χρόνια σε απότομα βράχια και διέσχιζε ποτάμια με ορμητικά νερά για τα γυρίσματα της «Αρκουδότρυπας», της πρώτης ταινίας μεγάλου μήκους του Στέργιου Δημόπουλου και της Χρυσιάννας Παπαδάκη, μια βουκολική ιστορία έρωτα μεταξύ δύο κοριτσιών που διαδραματίζεται στην Ελάτη Τρικάλων.

Η ταινία σάρωσε τα βραβεία σε έγκριτα κινηματογραφικά φεστιβάλ (Βενετίας και Θεσσαλονίκης) και από τις 21 Μαΐου έχει ξεκινήσει το μακρύ -όπως διαφαίνεται- ταξίδι της στις ελληνικές αίθουσες από το Cinobo. Είχε προηγηθεί βέβαια και η ομότιτλη μικρού μήκους που είχε διακριθεί στο Φεστιβάλ της Δράμας. Είναι ωραία να πηγαίνει τόσο καλά η πρώτη σου δουλειά, και δεν αναφέρομαι μόνο στους δημιουργούς της «Αρκουδότρυπας», αλλά και στην Πάμελα, τη μία εκ των δύο πρωταγωνιστριών, που μπήκε κυριολεκτικά με το δεξί στον κόσμο της 7ης Τέχνης και είναι αποφασισμένη να παραμείνει.

GALA: Πώς βρέθηκες στην «Αρκουδότρυπα»;
ΠΑΜΕΛΑ ΟΙΚΟΝΟΜΑΚΗ: Τα παιδιά έκαναν ανοιχτό casting, πράγμα που συμβαίνει σπάνια, οπότε είχαν λάβει πάρα πολλά βιογραφικά, πάνω από 200, επειδή όλες ψάχνουμε δουλειά. Μετά από πολλά δοκιμαστικά, επιλεχτήκαμε η Χαρά Κυριαζή κι εγώ.

G.: Αυτή είναι η πρώτη σου δουλειά ως ηθοποιός, σωστά;
Π.ΟΙ.: Ναι, αυτή ήταν η πρώτη δουλειά και για μένα και για τη Χαρά και τους συνσκηνοθέτες, αλλά και για τους περισσότερους που συμμετείχαμε στην ταινία, αν εξαιρέσουμε κάποιους από τους ανθρώπους του συνεργείου που ως τεχνικοί συνήθως δουλεύουν συχνότερα. Τα παιδιά όμως είχαν κάνει τεράστια προετοιμασία πριν ξεκινήσουν τα γυρίσματα. Είχαν πάει στο χωριό πολλές φορές, είχαν κάνει scouting σε όλα τα μέρη που θα κάναμε γύρισμα, είχαν κόψει πολλή τσουκνίδα για να μπορούμε να περάσουμε στο δάσος.

G.: Η ταινία μεγάλου μήκους έγινε λόγω της επιτυχίας της μικρού ή το είχαν από την αρχή στο μυαλό τους;
Π.ΟΙ.: Κάπως το είχαν πλανάρει έτσι εξαρχής, βλέποντάς το και να ζωντανεύει με τη Χαρά κι εμένα. Τα γυρίσματα της μεγάλου μήκους είχαν ολοκληρωθεί έναν μήνα πριν πάμε στο Φεστιβάλ Δράμας με τη μικρού το 2023, όπου κερδίσαμε και τα βραβεία.

G.: Είναι μια ταινία queer ή μια ταινία που μιλάει για τον έρωτα ανεξαρτήτως του φύλου των εραστών;
Π.ΟΙ.: Είναι queer ταινία από τη στιγμή που μιλάει για δύο κορίτσια που είναι ερωτευμένα. Αλλά είναι και μια ιστορία έρωτα και μια ταινία που δίνει βάση στη γυναίκα - όχι μόνο στην Αργυρώ και την Αννέτα, αλλά και στη Βαγγελίτσα, τη γιαγιά της Αννέτας, και την πεθερά της, τη Μάρω. Βλέπεις ιστορίες διαφορετικών γυναικών. Εγώ θα το χαρακτήριζα ως ένα queer love story με βάση τη γυναίκα.

G.: Σε ποιο κοινό θεωρείς ότι απευθύνεται; Σε εκείνο που παρακολουθεί τα φεστιβάλ, στους queer ή σε όλους;
Π.ΟΙ.: Στην επίσημη πρεμιέρα πριν από λίγες μέρες είχε έρθει ένα queer άτομο να μου πει ότι ήταν η πρώτη φορά που είχε νιώσει τέτοια εκπροσώπηση και ούτε είχε δει να κλαίνε, να πεθαίνουν και να ασχολούνται όλοι με το ότι είναι queer τα παιδιά. Εχω δει, επίσης, κυρίες μεγαλύτερης ηλικίας να κλαίνε στο τέλος της ταινίας γιατί έχουν νιώσει ότι ταυτίστηκαν ως γυναίκες. Γενικά θεωρώ ότι αυτή η ταινία είναι για όλους επειδή είναι φρέσκια, αστεία, θα σε κάνει να γελάσεις και να συγκινηθείς. Προσωπικά ως Πάμελα, όμως, θα ήθελα να τη δουν περισσότερο τα queer άτομα, οι γυναίκες και οι θηλυκότητες, γιατί από αυτούς χρειάζομαι την αποδοχή, αυτούς θέλω να αγγίξω περισσότερο.

G.: Είσαι απόφοιτη δραματικής σχολής;
Π.ΟΙ.: Πρώτα πέρασα με Πανελλήνιες στο Τμήμα Θεατρικών Σπουδών στο Ναύπλιο και αφού αποφοίτησα πήγα σε δραματική σχολή. Συμπτωματικά κι εγώ και η Χαρά, επειδή είμαστε της ίδιας χρονιάς, κάναμε το δεύτερο εξάμηνο του δεύτερου έτους και όλο το τρίτο έτος επί COVID, δηλαδή ζήσαμε την αδιανόητη εμπειρία να κάνουμε online μαθήματα Υποκριτικής. Πώς να κάνεις μέσω Internet κάτι στο οποίο το πρώτο που απαιτείται είναι η επαφή; Ηταν αστείο. Φαντάσου ότι προετοιμασία διά ζώσης για να δώσουμε τις τελικές εξετάσεις κάναμε οριακά δύο μήνες.

G.: Ηθοποιός γιατί έγινες;
Π.ΟΙ.: Ελα ντε. Πάντα αυτό έλεγα ότι θέλω να κάνω. Από μικρή έδινα σόου - χόρευα, τραγούδαγα, έπαιζα, έκανα την ντίβα. Οσο με θυμάμαι ήμουν showgirl. (γέλια)

G.: Είσαι καλή και στο τραγούδι;
Π.ΟΙ.: Οχι επαγγελματικά. Οταν χρειάστηκε να τραγουδήσω στην ταινία με ζωντανή ορχήστρα είχα φτάσει στα όρια του πανικού. Το έχω περισσότερο με τον χορό, είμαι πιο πολύ του σώματος. Από μικρή, τέλος πάντων, ήμουν ερωτευμένη με την υποκριτική και δεν άλλαξα ποτέ γνώμη. Μου αρέσει να κάνω σόου και να υποδύομαι άλλους ανθρώπους, να γίνομαι κάτι άλλο.

G.: Εχεις κάνει κάτι άλλο μετά την «Αρκουδότρυπα»;
Π.ΟΙ.: Εχω κάνει μια ταινία μικρού μήκους με τη Χρυσιάννα που δεν έχει προβληθεί ακόμα.

G.: Σε μια χώρα όπως η Ελλάδα, που δεν έχει τη δυνατότητα πολλών κινηματογραφικών παραγωγών, είναι εντυπωσιακό που ξεκίνησες από τον κινηματογράφο…
Π.ΟΙ.: Εχω δουλέψει και δύο χρόνια στο θέατρο ως βοηθός σκηνοθέτη. Αλλά, ναι, ως ηθοποιός έχω κάνει μόνο κινηματογράφο και αυτό είναι εντυπωσιακό από όλες τις απόψεις: το ότι πέρασα από ανοιχτή οντισιόν και μας διάλεξαν μέσα από τόσα ταλαντούχα άτομα. Το ότι αυτή η ταινία ήταν ανεξάρτητη παραγωγή γιατί δεν υπήρχε καμία χρηματοδότηση. Τη μικρού μήκους την έκαναν με crowdfunding από γονείς και φίλους, ενώ η μεγάλου έγινε με micro budget του Ελληνικού Κέντρου Κινηματογράφου. Ολο το εγχείρημα ήταν πολύ δύσκολο. Και το ότι η ταινία μικρού μήκους πήγε τόσο καλά είναι πολύ σημαντικό, γιατί δουλειές γίνονται, αλλά δεν είναι πάντα εύκολο να βγουν στις αίθουσες ή να πάνε σε φεστιβάλ.

G.: Αντιμετώπισες δυσκολίες σε αυτά τα γυρίσματα;
Π.ΟΙ.: Το 90% των γυρισμάτων ήταν εξωτερικά, στη φύση που είναι απρόβλεπτη. Δεν κοιτάς μόνο να βγάλεις καλά τη σκηνή, αλλά κι αν είναι σωστό το φως εκείνη την ώρα. Μπορεί να έπεφτε το φως ενώ κάναμε μια σκηνή και τρέχαμε να βρούμε άλλο πιο φωτεινό σημείο. Επρεπε να σκαρφαλώνουμε σε βράχια, να περνάμε ποτάμια κάνοντας ανθρώπινη αλυσίδα. Η τσουκνίδα με έφαγε εμένα προσωπικά, επειδή είναι και το στοιχείο της Αννέτας. Οπότε υπήρχαν δυσκολίες, οι οποίες παράλληλα σου έδιναν και κάτι άλλο που δεν θα το έπαιρνες αν ήσουν σε στούντιο ή σε κλειστούς χώρους. Σου έδιναν αδρεναλίνη, που κι αυτό είναι εργαλείο.

G.: Με τον ρόλο σου τι σχέση έχεις;
Π.ΟΙ.: Την καλύτερη. Αγαπάω την Αννέτα, είναι δυναμική γυναίκα, επαναστατική και ευάλωτη, τσαούσα και baddie.

G.: Εχεις κοινά μαζί της;
Π.ΟΙ.: Εχω αρκετά, δεν ήταν κόντρα ρόλος, και της έδωσα και πολλά δικά μου, γιατί το κείμενο ζωντανεύει όταν το πιάνουν στα χέρια τους οι ηθοποιοί. Η Χρυσιάννα και ο Στέργιος ήταν πολύ ανοιχτοί με τη Χαρά κι εμένα, μας έδωσαν πάρα πολλή ελευθερία και εμπιστοσύνη στο να δοκιμάζουμε πράγματα - κι αυτό είναι υπέροχο για έναν ηθοποιό.

G.: Περιμένατε να γνωρίσει αυτή την επιτυχία;
Π.ΟΙ.: Οι υπόλοιποι το ήλπιζαν, εγώ το είχα σίγουρο. Μόλις διάβασα το σενάριο είχα πει «παιδιά, θα γίνει, ακούστε με» και οι άλλοι γέλαγαν κι έλεγαν «ναι, καλά». Εγώ όμως το πίστευα. Εκείνη την εποχή είχα έναν Ιταλό γκόμενο, είχαμε πάει στη Βενετία και του είχα πει: «Σε δύο χρόνια, να ξέρεις, θα κάνουμε πρεμιέρα εδώ». Ητανε μάγισσα στιγμή αυτό, γιατί όντως η ταινία έκανε πρεμιέρα στο Φεστιβάλ της Βενετίας - όχι στο διαγωνιστικό της Μπιενάλε, αλλά στo Giornate degli Autori, που είναι παράλληλο τμήμα. Δεν περπατήσαμε ακριβώς στο κόκκινο χαλί, ζήσαμε όμως όλη την εμπειρία και ήταν και πολύ θερμή η αποδοχή και από το κοινό και από τους διοργανωτές. Αρεσε πολύ η ταινία.

G.: Εχεις όνειρα, στόχους, ρόλους που θα ήθελες να παίξεις;
Π.ΟΙ.: Ιδανικά θα ήθελα να ασχοληθώ με κινηματογράφο και με θέατρο, που το λατρεύω. Και τηλεόραση θα έκανα αν θεωρούσα ότι αξίζει το project. Είμαι ανοιχτή σε οποιαδήποτε πρόταση, αρκεί να πληροί κάποια κριτήρια. Δηλαδή δεν θα έλεγα «ναι» στα πάντα απλά για να πω ότι παίζω κάπου.

G.: Ποια είναι αυτά τα κριτήρια;
Π.ΟΙ.: Να δίνει κάτι σε μένα και συνολικά ως δουλειά να μην είναι αντίθετη ως προς τις δικές μου αρχές και την ηθική. Δεν θα ήθελα, για παράδειγμα, να παίξω σε μια ταινία ή σε μια παράσταση με έντονο male gaze (σ.σ.: σε ελεύθερη μετάφραση, αντρική σοβινιστική ματιά) γιατί είναι ενάντια στα δικά μου πιστεύω και είναι και κάτι που ούτως ή άλλως βλέπουμε από την αρχή του κόσμου. Οπότε, ας δούμε και κάτι άλλο.

G.: Πώς βιοπορίζεσαι αυτόν το καιρό μέχρι να έρθει ο επόμενος ρόλος;
Π.ΟΙ.: Εργάζομαι στις πωλήσεις σε ένα μαγαζί με άνθη και φυτά. Είναι κάπως ευτυχής συγκυρία γιατί αγαπώ πολύ τα φυτά. Μόνο αυτή τη δουλειά θα μπορούσα να κάνω πέραν της υποκριτικής, όπως και το να δουλεύω με ρούχα επειδή μου αρέσει πολύ η μόδα ή με ζώα που τα λατρεύω.

G.: Εχεις δικό σου pet;
Π.ΟΙ.: Είχα, αλλά τώρα δεν μπορώ να το στηρίξω οικονομικά. Οριακά μπορώ να στηρίξω εμένα. Είμαι όμως «θεία» σε πολλά. Υπάρχουν άτομα που τα συναναστρέφομαι κυρίως επειδή θέλω να βλέπω τα σκυλιά τους. Είχα δει πριν από λίγους μήνες σε πάρκο ένα κουκλί κουτάβι πιτ μπουλ με το οποίο ξετρελάθηκα τόσο που ζήτησα το τηλέφωνο της κηδεμόνα του για να το βλέπω. Τώρα το βλέπω κάθε βδομάδα. (γελάει)

G.: Με την απόρριψη πώς τα πας;
Π.ΟΙ.: Σε προσωπικό επίπεδο το δουλεύω χρόνια. Σε επαγγελματικό, προσπαθώ να συμφιλιωθώ με την ιδέα, γιατί παρόλο που είμαι φρέσκια στον χώρο έχω ήδη βιώσει απόρριψη. Οταν, για παράδειγμα, η ταινία μικρού μήκους βραβεύτηκε στη Βενετία (σ.σ.: με το Label Europa Cinemas Award) και ήρθαν όλοι να μας δώσουν συγχαρητήρια, δεν περιμέναμε μεν να χτυπήσει την επόμενη μέρα το τηλέφωνο, αλλά ελπίζαμε, μπορεί και βλακωδώς, ότι θα υπήρχε κάποιο ενδιαφέρον, ότι θα ζητούσαν να μας δουν σε κάποιο καστιγνκ. Και όντως υπήρξε κάποιο ενδιαφέρον, αλλά πολύ μικρό και για τις δυο μας. Ελπίζω σε κάτι μεγαλύτερο τώρα που βγήκε η μεγάλου μήκους στους κινηματογράφους.