Περήφανος που υπηρετεί το δημοτικό τραγούδι δήλωσε ο Γιάννης Καψάλης, τονίζοντας ότι η ενασχόλησή του με το συγκεκριμένο μουσικό είδος τον έχει διαμορφώσει καθοριστικά. Παράλληλα, εξέφρασε την πρόθεσή του να συνεχίσει να το υπηρετεί με τον καλύτερο τρόπο.
«Γενικά είμαι υπερήφανος που εκπροσωπώ αυτό το είδος του τραγουδιού. Το δημοτικό τραγούδι με έκανε να γίνω αυτός που είμαι και πάντα θα το εκπροσωπώ με τον καλύτερο τρόπο», είπε χαρακτηριστικά.
Σε άλλο σημείο της συνέντευξής του στην εφημερίδα Espresso ξεκαθάρισε πως ποτέ δεν ένιωσε μειονεκτικά ή υποτιμημένος, ούτε από συναδέλφους τραγουδιστές ούτε από το γεγονός ότι τραγουδά δημοτικά. Αντιθέτως, νιώθει ιδιαίτερα τυχερός που συνεργάστηκε με μεγάλα ονόματα του λαϊκού τραγουδιού, όπως ο Βασίλης Καρράς, ο Στέλιος Ρόκκος, ο Θέμης Αδαμαντίδης, ο Μάκης Χριστοδουλόπουλος και η Κατερίνα Στανίση, με αρκετούς από τους οποίους τον συνδέει και προσωπική φιλία.
Συγκεκριμένα, ανέφερε: «Το να υπάρχει κάποιος άνθρωπος να με κάνει να νιώσω άσχημα, για παράδειγμα ένας τραγουδιστής ή κάποιος άλλος, ουδέποτε έχει γίνει αυτό, γιατί ήμουν πάρα πολύ τυχερός που δούλεψα με πάρα πολλούς τραγουδιστές και λαϊκούς μεγάλους, όπως ο Βασίλης Καρράς, ο Στέλιος Ρόκκος, ο Θέμης Αδαμαντίδης, ο Μάκης Χριστοδουλόπουλος, η Κατερίνα Στανίση και πόσοι ακόμα. Πολλοί από αυτούς είναι και φίλοι μου. Ευτυχώς, ήμουν πολύ τυχερός στο κομμάτι αυτό. Πραγματικά, δεν έχω νιώσει ποτέ κατώτερος ότι επειδή τραγουδάω δημοτικά είμαι σε χειρότερη μοίρα».
Με λύσεις που προσαρμόζονται στις ανάγκες κάθε κατοικίας, η προστασία του σπιτιού γίνεται πιο ευέλικτη, πιο ολοκληρωμένη και πιο απλή με τα προγράμματα ασφάλισης κατοικίας της Eurolife FFH.
Νέο ψηφιακό πρόγραμμα επαγγελματικού προσανατολισμού «Τεχνολογία και το αύριο των επαγγελμάτων» powered by Telekom σε στρατηγική συνεργασία με τον οργανισμό The Tipping Point
Για δυόμισι χιλιάδες χρόνια, ο προσωπικός δάσκαλος ήταν προνόμιο λίγων. Σε τριάντα χρόνια ενδέχεται να έχει γίνει κάτι σαν υποδομή, όπως το νερό και το ρεύμα. Κι αυτό θα αλλάξει και τη διαδικασία της μάθησης, που ούτως ή άλλως δεν μπορεί -υπό το πρίσμα της ψηφιακής εξέλιξης- να είναι ίδια.