Τη συνεργασία του με την Άννα Παναγιωτοπούλου στις «Τρεις Χάριτες» θυμήθηκε ο Μιχάλης Ρέππας σε πρόσφατη συνέντευξή του. Ο σεναριογράφος της δημοφιλούς τηλεοπτικής σειράς εξήγησε ότι παρά τον θαυμασμό και την εκτίμηση που ένιωθε για την αείμνηστη ηθοποιό, δεν την κατάλαβε ποτέ πραγματικά. Από τις τρεις πρωταγωνίστριες του σίριαλ, τη Νένα Μεντη, τη Μίνα Αδαμάκη και την Άννα Παναγιωτοπούλου, την πιο στενή σχέση την είχε με την πρώτη.
Πιο αναλυτικά, ο ηθοποιός και σεναριογράφος είπε στο «secret podcast»: «Πιο έντονη διαπροσωπική σχέση είχαμε με τη Νένα Μεντή μάλλον. Με τη Μεντή έχω νιώσει στη ζωή μου πιο κοντά. Έχουμε πάει και διακοπές στο σπίτι της στη Σύρο.Τόσο με τη Μίνα Αδαμάκη όσο και με την Άννα Παναγιωτοπούλου, τις οποίες απλώς τις λάτρευα -και ο Θανάσης και εγώ με θρησκευτική λατρεία- δεν ήμασταν κοντά σαν άνθρωποι. Τώρα πρόσφατα το συζητούσα αυτό και έλεγα ''Δεν ξέρω αν η Άννα με κατάλαβε ποτέ ή αν εγώ την κατάλαβα''. Είναι περίεργο αυτό. Αυτό που αγάπησα ήταν η σκηνική Άννα, τον άνθρωπο Άννα -όχι ότι την αντιπαθούσα προς Θεού- αλλά σαν να μην τη γνώρισα καλά, έτσι νιώθω. Απλώς είναι οριακή για εμένα καλλιτεχνικά, θεωρώ ότι είμαι προσδιόρισε».
Δείτε το σχετικό απόσπασμα μετά το 26:40
Ο Μιχάλης Ρέππας στάθηκε ιδιαίτερα στην επιρροή που άσκησε πάνω του η Άννα Παναγιωτοπούλου, την οποία δεν θαύμαζε απλώς, αλλά θεωρεί τη συνεργασία τους καθοριστική για την προσωπική του αισθητική και την καλλιτεχνική του πορεία.
«Τη Μίνα μπορεί με να τη λάτρευα, όπως και την Ντίνα Κώνστα, να λάτρευα την μανιέρα τους, αλλά η Άννα ήταν για εμένα και σφραγίδα. Σαν να προσδιόρισε με την παρουσία της και τα όρια των αντιλήψεων της καριέρας μου, του γούστου μου, του χιούμορ, δεν ξέρω πώς να το πω. Το έκανε μαζί με το Σταμάτη (σ.σ. Φασουλή) -κακά τα ψέματα- γιατί εγώ αυτό τους δύο τους έχω μαζί στο μυαλό μου», σημείωσε.
Από την τεχνητή νοημοσύνη και τα ηλεκτρικά αυτοκίνητα έως τα δίκτυα ενέργειας, ο χαλκός αποκτά πρωταγωνιστικό ρόλο στη νέα οικονομία. Η αναγνώριση των Σκουριών ως Στρατηγικού Έργου από την Ευρωπαϊκή Ένωση αναδεικνύει τη δυνατότητα της Ελλάδας να συμμετέχει ουσιαστικά στην ευρωπαϊκή προσπάθεια εξασφάλισης κρίσιμων πρώτων υλών.
Το πιο ενδιαφέρον ερώτημα για τη μόδα του μέλλοντος ίσως να μην είναι τι θα φοράμε, όσο τι θα θεωρούμε τότε ως αυτονόητο. Οι αλλαγές που ξεκινούν σήμερα δείχνουν ότι οδεύουμε προς έναν κόσμο όπου η αξία, η διάρκεια και η τεχνολογία θα επαναπροσδιορίσουν τη σχέση μας με τα ρούχα.
