«Εθνική κλαψιάρα» χαρακτήρισε η Ευρυδίκη Βαλαβάνη τον εαυτό της, αναφερόμενη στη συναισθηματική φόρτιση που της προκάλεσε η αποχώρησή της από τον εκπομπή στην οποία συμμετείχε. Λίγο καιρό πριν φέρει στον κόσμο το πρώτο της παιδί με τον σύζυγό της, Γρηγόρη Μόργκαν, η αθλητικογράφος αποχαιρέτησε το τηλεοπτικό κοινό, ξεσπώντας σε κλάματα, και ετοιμάζεται πλέον να υποδεχτεί τον γιο τους. Όπως εξήγησε, τη φοβίζει περισσότερο ο θηλασμός παρά ο τοκετός, αλλά διατηρεί θετική σκέψη και εμπιστεύεται τη φυσική ροή των πραγμάτων. Ο σύζυγός της, όπως πρόσθεσε, είναι πιο ψύχραιμος από εκείνη, ενώ σκοπεύει να είναι παρών στη γέννα.
Πιο αναλυτικά, η Ευρυδίκη Βαλαβάνη είπε στην κάμερα της εκπομπής «Breakfast@Star», τη Δευτέρα 2 Ιουνίου για την αποχώρησή της από το «Ακόμα δεν είδες τίποτα»: «Από το πρωί κλαίω… Έχω γίνει η εθνική κλαψιάρα. Αυτά τα δύο χρόνια έφτασαν στο τέλος τους αλλά όλο αυτό γίνεται για καλό λόγο, για έναν λόγο που εγώ ήθελα εδώ και πολύ καιρό. Οπότε είμαι καλά».
Η αθλητικογράφος εξομολογήθηκε επίσης ότι έχει περισσότερο άγχος για τον θηλασμό παρά για τον τοκετό. «Με αγχώνει περισσότερο ο θηλασμός από τον τοκετό. Νομίζω η φύση τα έχει προνοήσει όλα, όλα θα έρθουν ωραία και ομαλά. Έχω μόνο θετικές σκέψεις στο μυαλό μου. Ο σύζυγός μου είναι πιο ψύχραιμος από μένα. Θα έχει ολοκληρωθεί η σεζόν και μετά θα γεννήσω. Ελπίζω ότι ο άντρας μου θα είναι στην αίθουσα τοκετού. Η νονά του παιδιού θα είναι καλή μου φίλη», τόνισε.
Μια πρωτοβουλία του καφέ NESCAFÉ® φέρνει παιδιά της ΚΥΔΩΝ Special Team και παιδιά εργαζομένων της Nestlé στο ίδιο γήπεδο, δείχνοντας στην πράξη ότι ο αθλητισμός μπορεί να δημιουργεί χώρο για όλους.
Υπάρχουν μέρες που μοιάζουν μικρές στα μάτια των μεγάλων αλλά είναι τεράστιες για ένα παιδί. Η πρώτη μέρα στο σχολείο μετά τις διακοπές. Η σχολική εκδρομή που περιμένει εδώ και εβδομάδες. Η απαγγελία ενός ποιήματος μπροστά στην τάξη. Η πρώτη προπόνηση, ένας αγώνας, μια νέα γνωριμία.
Σε μια εποχή όπου η γεωπολιτική αβεβαιότητα, οι διαταραχές στις εφοδιαστικές αλυσίδες και ο διεθνής ανταγωνισμός επαναπροσδιορίζουν τις προτεραιότητες των κρατών, η παραγωγική βάση μιας χώρας αποκτά ξανά στρατηγική σημασία.