Ο Άγγελος Γεωργουδάκης έδωσε συνέντευξη λίγες μέρες μετά την αναγκαστική αποχώρησή του από το Survivor, λόγω προβλημάτων υγείας.
Ο πρώην παίκτης μίλησε στην εκπομπή «Fay's Time» κι αρχικά, αναφέρθηκε στους λόγους που τον έκαναν να αποχωρήσει από το ριάλιτι επιβίωσης.
«Ήμουν με το ψαροντούφεκο αρκετά βαθιά κι όπως προσπαθούσα να στοχεύσω ένα ψάρι, έκανε το ρεύμα το χέρι μου να πάει να ακουμπήσει πάνω σε ένα κοράλλι και τότε, ένιωσα σαν να με πέτυχε μια πύρινη ράβδος, σαν να με τίναξε ηλεκτροσόκ εκείνη την ώρα. Μου παρέλυσε το χέρι. Φαντάσου πως όταν βγαίνω από το νερό, έχω τη συνήθεια να κρατάω το ψαροντούφεκο με το αριστερό μου χέρι κι ούτε αυτό δεν μπορούσα να κάνω», είπε χαρακτηριστικά.
Glomex Player(40599w16ki4e70hs, v-cz0i38ez4su9)
Στη συνέχεια, πρόσθεσε: «Εκείνη τη στιγμή, κατάλαβα ότι έπαθα ζημιά. Ο πόνος ήταν πολύ έντονος. Δεν έδωσα όμως, σημασία και συνέχισα, γιατί είχα και το βάρος να τηρήσω αυτό που είχα πει στα παιδιά, τα οποία πεινούσαν, ότι έπρεπε να βγάλω φαγητό. Οπότε έσφιξα τα δόντια και πήγα κι έπιασα πάνω από 10 ψάρια. Δεν το σκέφτηκα καθόλου να σταματήσω. Εφόσον είχα πει ότι θα βγάλω ψάρια, θα έβγαζα ψάρια και θα τάιζα τα παιδιά εκείνη τη μέρα».
Τέλος, αναφέρθηκε στη στιγμή που έχασε τις αισθήσεις του. «Μετά από το συμβούλιο εκείνο το βράδυ, ένιωσα πως πάω να πέσω κάτω. Τους είπα "παιδιά δεν γίνεται, πρέπει να απευθυνθώ στον γιατρό, γιατί δεν με κρατούν τα πόδια μου". κανα τις απαραίτητες εξετάσεις, έφαγα αρκετές μέρες στο νοσοκομείο και αυτή ήταν η πραγματική περιπέτεια του Survivor. Πέρασε το δηλητήριο στο αίμα μου, η ζάλη που ένιωθα με έκανε να μην μπορώ να περπατήσω ούτε και να σκεφτώ μετά από κάποιο σημείο. Είχε παραλύσει ο εγκέφαλος μου, ήμουν κατάκοιτος», αποκάλυψε κλείνοντας.
Με λύσεις που προσαρμόζονται στις ανάγκες κάθε κατοικίας, η προστασία του σπιτιού γίνεται πιο ευέλικτη, πιο ολοκληρωμένη και πιο απλή με τα προγράμματα ασφάλισης κατοικίας της Eurolife FFH.
Νέο ψηφιακό πρόγραμμα επαγγελματικού προσανατολισμού «Τεχνολογία και το αύριο των επαγγελμάτων» powered by Telekom σε στρατηγική συνεργασία με τον οργανισμό The Tipping Point
Για δυόμισι χιλιάδες χρόνια, ο προσωπικός δάσκαλος ήταν προνόμιο λίγων. Σε τριάντα χρόνια ενδέχεται να έχει γίνει κάτι σαν υποδομή, όπως το νερό και το ρεύμα. Κι αυτό θα αλλάξει και τη διαδικασία της μάθησης, που ούτως ή άλλως δεν μπορεί -υπό το πρίσμα της ψηφιακής εξέλιξης- να είναι ίδια.