Ο Σπύρος Παπαδόπουλος μίλησε στην εκπομπή «Καλύτερα αργά» για τα χρόνια που παρουσίαζε το «Στην υγειά μας ρε παιδιά», το οποίο παρά την μεγάλη επιτυχία του, σε εκείνον έκανε κακό, όσον αφορά την καριέρα του στην υποκριτική.
Ο ηθοποιός είπε στην Αθηναΐδα Νέγκα σχετικά με τα σχόλια που εισέπραττε σε παραστάσεις του: «Έρχονταν στο καμαρίνι μου στο θέατρο και μου έλεγαν “ρε συ είσαι πάρα πολύ καλός, δεν σου το χα”. Με νοιάζει πια εγώ τι θέλω. Μέσα μου θέλω να παίξω ρόλους στο σινεμά και στην τηλεόραση που να είναι πιο απαιτητικοί και να περνάω καλά. Ωραίο είναι να βάζεις τον πήχη λίγο πιο ψηλά και στην τηλεόραση και στο θέατρο».
Δείτε το βίντεο
Glomex Player(eexbs1jkdkewvzn, v-cxzjqi2e2361)
Συνέχισε, λέγοντας: «Για την Ελλάδα είναι λογικό που υπάρχουν μιμητές του "Στην υγειά σου". Δεν φταίνε οι μιμητές, φταίνε συνήθως οι άνθρωποι των καναλιών, πάντα έτσι λειτουργούσαν. Όταν κάναμε τους "Απαράδεκτους", μας έλεγαν οι παραγωγοί “Απαράδεκτους, τίποτα γείτονες γράψτε, 2-3 φίλους”. Δεν είναι σωστό. Έξω δεν θα γινόταν εύκολα. Ένα πράγμα που είναι πετυχημένο δεν το ξανακάνεις» και πρόσθεσε: «Δεν έχω δει κανένα "Στην υγειά μας". Έχω δει κάμποσες εκπομπές του Πορτοκάλογλου και μου αρέσει πάρα πολύ».
Τέλος, ο Σπύρος Παπαδόπουλος αποκάλυψε, ότι: «Ο βασικός λόγος που το έκανα είναι γιατί έπαιρνα από τον κόσμο το “εμείς τι θα κάνουμε;”. Εγώ ήθελα 2-3 σεζόν και τέλος. Είχαμε πάει με έναν φίλο σε ένα χωριό με χιόνια και είπαμε να περπατήσουμε βράδυ και όποια τηλεόραση ακουγόταν έβλεπαν "Στην υγειά μας"».
Με λύσεις που προσαρμόζονται στις ανάγκες κάθε κατοικίας, η προστασία του σπιτιού γίνεται πιο ευέλικτη, πιο ολοκληρωμένη και πιο απλή με τα προγράμματα ασφάλισης κατοικίας της Eurolife FFH.
Νέο ψηφιακό πρόγραμμα επαγγελματικού προσανατολισμού «Τεχνολογία και το αύριο των επαγγελμάτων» powered by Telekom σε στρατηγική συνεργασία με τον οργανισμό The Tipping Point
Για δυόμισι χιλιάδες χρόνια, ο προσωπικός δάσκαλος ήταν προνόμιο λίγων. Σε τριάντα χρόνια ενδέχεται να έχει γίνει κάτι σαν υποδομή, όπως το νερό και το ρεύμα. Κι αυτό θα αλλάξει και τη διαδικασία της μάθησης, που ούτως ή άλλως δεν μπορεί -υπό το πρίσμα της ψηφιακής εξέλιξης- να είναι ίδια.