Στις φωτογραφίες που ανέβασε, είναι μαζί με τον πατέρα της στην Ακρόπολη. Παρόλα αυτά, εκείνη δίνει έμφαση στο στιγμιότυπο με το τατουάζ που έκανε, λίγο μετά τον θάνατό του. Ακόμη, αποκαλύπτει τη μάχη που δίνει με τη σκλήρυνση κατά πλάκας.
Πίσω από τον έναν ώμο της, η Λήδα Μανθοπούλου έκανε ένα τατουάζ με δύο μάσκες θεάτρου. Στη λεζάντα της ανάρτησής της, έγραψε:
«Όταν έφυγες δεν πίστευα ότι ήταν αλήθεια ή μάλλον δεν ήθελα να το πιστέψω αλλά ποτέ δεν έφυγες από δίπλα μου 18 χρόνια. Όσα περάσαμε κλαματα, χαρές, νοσοκομεία, τσακώμοι, γέλια, νίκες στον στίβο, άπειρες παραστάσεις στο θέατρο μου σε έβλεπα με τον αδερφό μου πίσω στα καμαρίνια και μαθαίναμε τα λόγια πιο γρήγορα από σένα. Το θέατρο που έδινε και δίνει σε εσένα στον αδερφό μου στην μητέρα μου και σε εσένα πάντα ζωή είναι κάτι που μας ενώνει και τους τέσσερις μας μαζί. Όταν έφυγες πήγα και έκανα τις μάσκες του θεάτρου τατουάζ για εμάς, για εσένα… για να σε έχω πάντα δίπλα μου, για να θυμίζω στον εαυτό μου ότι μπορώ και να γελάω και να κλαίω για να μου απαλύνει τον πόνο που ζω όλους τους μήνες, παλεύοντας ταυτόχρονα με την σκλήρυνση κατά πλάκας… Η μονάκριβη σου κόρη όπως με φώναζες σε αγαπάει στο άπειρο και πίσω».
Ο θάνατος της μητέρας του Ο Αίας Μανθόπουλος έφυγε από τη ζωή στα μέσα του περασμένου Οκτώβρη. Δύο μήνες μετά, η μητέρα του ηθοποιού έφυγε και εκείνη.
Η είδηση έγινε γνωστή μέσα από ανάρτηση στον λογαριασμό του ηθοποιού στο Facebook (τον οποίο πιθανώς διαχειρίζεται ή σύντροφός του ή κάποιο άλλο πρόσωπο), ανεβάζοντας ένα βίντεο όπου ο Αίας Μανθόπουλος τραγουδούσε και έπαιζε κιθάρα στη μητέρα του.
«Από σήμερα αγάπη μου δεν είσαι μόνος σου. Η Λίντα μας είναι στην μεγάλη σου αγκαλιά… καλή αντάμωση» έγραφε στη λεζάντα.
Με λύσεις που προσαρμόζονται στις ανάγκες κάθε κατοικίας, η προστασία του σπιτιού γίνεται πιο ευέλικτη, πιο ολοκληρωμένη και πιο απλή με τα προγράμματα ασφάλισης κατοικίας της Eurolife FFH.
Νέο ψηφιακό πρόγραμμα επαγγελματικού προσανατολισμού «Τεχνολογία και το αύριο των επαγγελμάτων» powered by Telekom σε στρατηγική συνεργασία με τον οργανισμό The Tipping Point
Για δυόμισι χιλιάδες χρόνια, ο προσωπικός δάσκαλος ήταν προνόμιο λίγων. Σε τριάντα χρόνια ενδέχεται να έχει γίνει κάτι σαν υποδομή, όπως το νερό και το ρεύμα. Κι αυτό θα αλλάξει και τη διαδικασία της μάθησης, που ούτως ή άλλως δεν μπορεί -υπό το πρίσμα της ψηφιακής εξέλιξης- να είναι ίδια.