Η Φρόσω Ράλλη έδωσε συνέντευξη και αναφέρθηκε στους «Απαράδεκτους», το σίριαλ που γνώρισε τεράστια επιτυχιά στο παρελθόν, στην ελληνική τηλεόραση.
Η παραγωγός μεγάλων τηλεοπτικών παραγωγών βρέθηκε καλεσμένη στην εκπομπή «Στούντιο 4» κι αρχικά, αποκάλυψε πως οι «Απαράδεκτοι» ήταν η πρώτη της δουλειά στο Στούντιο ΑΤΑ.
«Η πρώτη δική μου δουλειά στο Στούντιο ΑΤΑ ήταν οι "Απαράδεκτοι". Ο πατέρας μου είχε μεγάλη αγάπη στη Δήμητρα Παπαδοπούλου, την πίστευε πριν καν γίνει γνωστή κι είχε λυσσάξει να κάνουμε μια δουλειά μαζί της. Της λέω λοιπόν "πρέπει να κάνω μια επιτυχία για τον μπαμπά μου" και μου είπε ότι κι εκείνη το ήθελε», είπε χαρακτηριστικά.
«Είπαμε τότε, να είναι ο Σπύρος Παπαδόπουλος, ο Γιάννης Μπέζος, γιατί έκαναν παρέα τότε μαζί, χώθηκε και ο Βλάσης, ο οποίος ήταν ένας άγγελος. Ο Γιάννης Μπέζος ενώ ήξερε ότι όλοι θα αργήσουν, ήταν ο μόνος που ερχόταν ακριβώς στην ώρα του», συμπλήρωσε.
Glomex Player(40599w16ki4e70hs, v-cw0j4smrsq35)
Στη συνέχεια, αποκάλυψε ποιοι βοηθούσαν στα σενάρια. «Στα πρώτα σενάρια βοηθούσε ο Ηλίας Ψινάκης. Κάπως όλοι μαζί φέραμε και τη Ρένια Λουιζίδου, είπαμε ότι μουσική θα παίζει ο Νίκος Μουρατίδης. Ήταν ένα handmade πράγμα μιας παρέας», εξήγησε.
Όπως ανέφερε αργότερα, της κόστισε πολύ το τέλος των «Απαράδεκτων». «Περάσαμε τέλεια. Εγώ όταν τελείωσαν οι "Απαράδεκτοι" έκανα μαύρα Χριστούγεννα, έκλαιγα με λυγμούς. Θυμάμαι ότι ήταν παραμονή Χριστουγέννων», αναφέρει.
Τέλος, σε ερώτηση που της έκαναν για τον λόγο που τελείωσε η σειρά στα δύο χρόνια, απάντησε: «Δεν ήθελε παραπάνω η Δήμητρα και πολύ καλά έκανε και είπε τέλος. Δεν υπήρχε κανένας λόγος να το ξεχειλώσουμε, ήταν αυτό που ήταν. Νιώθεις μέσα σου ότι πρέπει να σταματήσει. Σκέψου να παιζόταν πέντε χρόνια, πόσο χάλια θα έβγαινε μετά».
Με λύσεις που προσαρμόζονται στις ανάγκες κάθε κατοικίας, η προστασία του σπιτιού γίνεται πιο ευέλικτη, πιο ολοκληρωμένη και πιο απλή με τα προγράμματα ασφάλισης κατοικίας της Eurolife FFH.
Νέο ψηφιακό πρόγραμμα επαγγελματικού προσανατολισμού «Τεχνολογία και το αύριο των επαγγελμάτων» powered by Telekom σε στρατηγική συνεργασία με τον οργανισμό The Tipping Point
Για δυόμισι χιλιάδες χρόνια, ο προσωπικός δάσκαλος ήταν προνόμιο λίγων. Σε τριάντα χρόνια ενδέχεται να έχει γίνει κάτι σαν υποδομή, όπως το νερό και το ρεύμα. Κι αυτό θα αλλάξει και τη διαδικασία της μάθησης, που ούτως ή άλλως δεν μπορεί -υπό το πρίσμα της ψηφιακής εξέλιξης- να είναι ίδια.