Για το καλλιτεχνικό του επίθετο μίλησε ο Νίκος Βέρτης, περιγράφοντας το όνειρο που είχε δει και τον έκανε να υιοθετήσει το «Βέρτης».
«Το κανονικό μου επίθετο είναι Αρβανιτίδης» είπε αρχικά στην εκπομπή «Κοσμοράδιο» και ξεκίνησε να περιγράφει, πώς προέκυψε το επίθετο με το οποίο τον γνωρίζει ο κόσμος.
«Ένα βράδυ που δούλευα στη Βέροια κάπου το ’98 ’99, κοιμόμουν και έβλεπα εφιάλτες, αφού είχα πυρετό. Κάποια στιγμή είδα ένα όνειρο ότι ήμουν σε ένα αρχαίο θέατρο, που ήταν κατάμεστο, φορούσα χλαμύδα και υπήρχε ένα λευκό πανό με μαύρα γράμματα που έγραφε πάνω “Βέρτης”» είπε αρχικά.
Συνεχίζοντας, θυμήθηκε ότι: «Τότε σηκώθηκα και έγραψα σ’ ένα χαρτάκι το όνομα, το οποίο δεν θυμόμουν το επόμενο πρωί. Έπειτα κοιμήθηκα σαν πουλάκι. Δεν πίστευα πολύ στα όνειρα, το συζήτησα με τα κοντινά μου πρόσωπα και τότε άρχισαν όλοι να με φωνάζουν “Βέρτη”».
«Από εκεί και πέρα η ζωή μου άλλαξε αστραπιαία. Το ένα έφερνε το άλλο, ήρθαν απίστευτες προτάσεις, σαν μια μαγική χρυσόσκονη» είπε τέλος, ο Νίκος Βέρτης.
Μεγαλώνοντας, συνηθίζουμε να μετράμε τις επιτυχίες. Τον πρώτο καλό βαθμό. Το πρώτο μετάλλιο. Το πρώτο γκολ. Την πρώτη φορά που ένα παιδί κάνει ποδήλατο χωρίς βοηθητικές ρόδες.
Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Ηλικιωμένων, την 1 Οκτωβρίου, αξίζει να δώσουμε μεγαλύτερη προσοχή σε ένα πρόβλημα που συχνά περνά απαρατήρητο: τη δυσθρεψία και τα σημάδια που μπορεί να εμφανιστούν πριν ακόμη γίνει αντιληπτή.
Πώς η AI αλλάζει τον τρόπο με τον οποίο οι μαθητές μελετούν και προετοιμάζονται για τις εξετάσεις, με τον εκπαιδευτικό να παραμένει ο καθοριστικός παράγοντας της μαθησιακής εμπειρίας