Βανέσα Αδαμοπούλου: Έλεγα να σταματήσω το τραγούδι, γιατί κορόιδευα και τον εαυτό μου και τους άλλους
«Αισθανθηκα ότι δεν βρίσκομαι στο μονοπάτι που θέλω» εξηγεί
Η Βανέσα Αδαμοπούλουέδωσε συνέντευξη και αναφέρθηκε στην περίοδο που σκεφτόταν να αφήσει το τραγούδι, τη σχέση με τον πρώην σύντροφό της και την καθημερινότητα με το παιδί της.
Η τραγουδίστρια μίλησε στην εκπομπή «Breakfast@Star» και αρχικά, εξήγησε πως μετά το τραγούδι «Πάνω στην τρέλα μου» που ακούστηκε στην ταινία «Λούφα και παραλλαγή» σκεφτόταν να σταματήσει την καριέρα της.
«Μετά από αυτό, υπήρχε μια μεγάλη παύση. Το 2009 αποφάσισα ότι θέλω να σταματήσω να τραγουδάω. Μετά από την ευλογία που είχα με το πρώτο μου τραγούδι, ούσα κι έναν χρόνο στη δουλειά, αισθανθηκα ότι δεν βρίσκομαι στο μονοπάτι που θέλω. Ένιωσα πολύ έντονα ότι έπρεπε να σταματήσω να το κάνω αυτό, γιατί κορόιδευα και τον εαυτό μου και τους άλλους», αναφέρει.
Glomex Player(eexbs1jkdkewvzn, v-csthu1rfbykh)
Σχετικά με τη σχέση της με τον Ιωάννη Παπαζήση, μετά τον χωρισμό τους, είπε: «Θέλει πάρα πολλή δουλειά και στις περιπτώσεις που υπάρχουν παιδιά, οι εγωισμοί είναι καταστροφικοί για τα παιδιά. Εμείς σαν βάση θέλουμε να εξυπηρετούμε ο ένας τον άλλο. Ο Ιάσονας κοιμάται τουλάχιστον δύο βράδια την εβδομάδα στον μπαμπά του και πιστεύω ότι η συνεπιμέλεια είναι πολύ σημαντική. Πλέον, οι γονείς κι οι πατεράδες θέλουν να συμμετέχουν κι όταν μιλάμε για ισότητα των δύο φύλων, πρέπει να μιλάμε και για ισότητα των γονεϊκών ρόλων».
Τέλος, συμπλήρωσε: «Μετά τον χωρισμό, το πιο δύσκολο είναι η αλλαγή στην ουσία. Ο χωρισμός στην αρχή φαίνεται κάτι βαρύ και δύσκολο και είναι, αλλά στην πραγματικότητα δεν είναι τέλος, αλλά είναι η συνέχεια».
Με λύσεις που προσαρμόζονται στις ανάγκες κάθε κατοικίας, η προστασία του σπιτιού γίνεται πιο ευέλικτη, πιο ολοκληρωμένη και πιο απλή με τα προγράμματα ασφάλισης κατοικίας της Eurolife FFH.
Νέο ψηφιακό πρόγραμμα επαγγελματικού προσανατολισμού «Τεχνολογία και το αύριο των επαγγελμάτων» powered by Telekom σε στρατηγική συνεργασία με τον οργανισμό The Tipping Point
Για δυόμισι χιλιάδες χρόνια, ο προσωπικός δάσκαλος ήταν προνόμιο λίγων. Σε τριάντα χρόνια ενδέχεται να έχει γίνει κάτι σαν υποδομή, όπως το νερό και το ρεύμα. Κι αυτό θα αλλάξει και τη διαδικασία της μάθησης, που ούτως ή άλλως δεν μπορεί -υπό το πρίσμα της ψηφιακής εξέλιξης- να είναι ίδια.