«Είχα δύσκολες εμπειρίες στα παιδικά μου χρόνια στην Αφρική, στη Ζιμπάμπουε, όπου γεννήθηκα και μεγάλωσα»εξηγεί ηΣαμπρίνα σε συνέντευξή της στο περιοδικό «Λοιπόν» και τη Ρενέ Σαραντινού. Υπήρξε μάλιστα και αυτόπτης μάρτυρας σε δολοφονία μιας γυναίκας.
Τι δεν θα ήθελες να συμβεί ποτέ ξανά στη ζωή σου; Είχα δύσκολες εμπειρίες στα παιδικά μου χρόνια στην Αφρική, στη Ζιμπάμπουε, όπου γεννήθηκα και μεγάλωσα. Έχω ζήσει δύσκολες εποχές με τον πόλεμο που γινόταν εκεί. “Έχασα” ανθρώπους και μέσα σ’ αυτούς ήταν και μία συμμαθήτριά μου, που τη σκότωσαν μαζί με την οικογένεια της. Έχω δει φρικιαστικές σκηνές στην ηλικία των 6. Ήταν σκληρά τα παιδικά μου χρόνια.
Σκότωσαν τη συμμαθήτρια σου μπροστά στα μάτια σου; Όχι, είχαμε κερδίσει ένα βραβείο και περίμενα να έρθει για να παίξουμε πιάνο μπροστά στο δήμαρχο και δεν ήρθε… Η μαμά μου τότε δεν μου το είπε, για να μην τρομάξω, το έμαθα στο σχολείο. Μπροστά στα μάτια μου είδα τη δολοφονία γυναίκας, την είδα διαλυμένη, τεμαχισμένη… Τότε έπαθα κρίση πανικού, σταμάτησα ν’ αναπνέω… Τότε, στη Ζιμπάμπουε γινόταν πόλεμος… Είχα κι όμορφες στιγμές αλλά και τραγικές αναμνήσεις. Αυτό είναι κάτι που δεν θέλω να το ξαναζήσω. Όλα τα άλλα τα αντέχουμε, αλλά όχι πόλεμο, θάνατο και φρίκη.
Πολλές από τις αλλαγές που συνοδεύουν την εμμηνόπαυση υποτιμώνται ή μένουν χωρίς φροντίδα, παρότι μπορούν να επηρεάσουν την ποιότητα ζωής, τις σχέσεις και την καθημερινότητα.
Πώς η τεχνητή νοημοσύνη θα μας πάρει πρώτα το βαρετό, μετά ότι είναι «ρουτίνα» και στο τέλος την ίδια την ανάγκη για δουλειά και γιατί αυτό μπορεί να είναι το καλύτερο πράγμα που μας συνέβη εδώ και χιλιάδες χρόνια. Ή μήπως όχι;
Στο πιο κοσμοπολίτικο νησί των Σποράδων, που ξεχωρίζει για τις καταγάλανες παραλίες και τα καταπράσινα πευκοδάση συνεχίστηκε στις αρχές του Φθινοπώρου (7 - 9 Σεπτεμβρίου) το πρόγραμμα Plastic Free Greece, με παράκτιους και υποθαλάσσιους καθαρισμούς που αποδείχτηκαν εξαιρετικά αποδοτικοί.