Σε περιοδεία για την προώθηση της νέας του ταινίας «Bullet Train» βρίσκεται το τελευταίο διάστημα ο Μπραντ Πιτ και στην επίσημη πρεμιέρα στο Βερολίνο είχε κάνει μια εντυπωσιακή είσοδο.
Μετά το ροδακινί κοστούμι που επέλεξε σε προηγούμενη εμφάνισή του και τράβηξε πάνω του όλα τα βλέμματα, αυτή τη φορά ο ηθοποιός εμφανίστηκε στο κόκκινο χαλί με φούστα.
Πιο συγκεκριμένα, είχε επιλέξει ένα καφέ σύνολο με μία μακριά φούστα, την οποία συνδύασε με δερμάτινα μποτάκια. Φυσικά, έκανε για άλλη μια φορά τα φλας των παπαράτσι να αστράψουν, με τις φωτογραφίες από την εμφάνισή του να κάνουν μέσα σε λίγες μόνο ώρες τον γύρο του διαδικτύου.
Ο Μπραντ Πιτ στην πρεμιέρα του φιλμ που έγινε χθες στο Λος Άντζελες, έδωσε τη δική του εξήγηση για την επιλογή της φούστας, αναφέροντας στο Variety: «Δεν ξέρω! Όλοι θα πεθάνουμε, οπότε ας τα κάνουμε άνω κάτω».
Η συγκεκριμένη εμφάνιση του διάσημου ηθοποιού είχε προκαλέσει αρκετές αντιδράσεις στα social media. Χρήστες του Twitter κατέκριναν την επιλογή του, όμως οι περισσότεροι έκαναν λόγο για έναν άνθρωπο «κουλ και ακομπλεξάριστο».
Η ταινία «Bullet Train» βασίζεται στο best seller βιβλίο «Mariabeetle» του βραβευμένου Iάπωνα συγγραφέα Κόταρο Ισάκα. Στην υπόθεση, πέντε δολοφόνοι βρίσκονται σε ένα τρένο που ξεκινάει από το Τόκιο και ανταγωνίζονται μεταξύ τους για μια βαλίτσα γεμάτη χρήματα. Ποιος θα καταφέρει να φτάσει στον τελευταίο σταθμό;
Κλείσιμο
H σκηνοθεσία του φιλμ ανήκει στον Ντέιβιντ Λιτς αποτελεί την όγδοη συνεργασία μεταξύ του σκηνοθέτη και του 58χρονου σταρ, οι οποίοι συνεργάστηκαν για πρώτη φορά το 1999 στο κορυφαίο «Fight Club».
Στο φιλμ πρωταγωνιστούν οι Mπραντ Πιτ, Τζόι Κινγκ, Μπράιαν Ταϊρί Χένρι και Άαρον Τέιλορ-Τζόνσον.
Με λύσεις που προσαρμόζονται στις ανάγκες κάθε κατοικίας, η προστασία του σπιτιού γίνεται πιο ευέλικτη, πιο ολοκληρωμένη και πιο απλή με τα προγράμματα ασφάλισης κατοικίας της Eurolife FFH.
Νέο ψηφιακό πρόγραμμα επαγγελματικού προσανατολισμού «Τεχνολογία και το αύριο των επαγγελμάτων» powered by Telekom σε στρατηγική συνεργασία με τον οργανισμό The Tipping Point
Για δυόμισι χιλιάδες χρόνια, ο προσωπικός δάσκαλος ήταν προνόμιο λίγων. Σε τριάντα χρόνια ενδέχεται να έχει γίνει κάτι σαν υποδομή, όπως το νερό και το ρεύμα. Κι αυτό θα αλλάξει και τη διαδικασία της μάθησης, που ούτως ή άλλως δεν μπορεί -υπό το πρίσμα της ψηφιακής εξέλιξης- να είναι ίδια.