Λίγα λουλούδια. Μερικά κεράκια. Και δίπλα ένα ζευγάρι λευκά κοριτσίστικα παπουτσάκια. Αφιερωμένα σε ένα παιδί που δεν θα τα φορέσει ποτέ. Θα μπορούσε να τρέξει φορώντας τα, να τα λιώσει παίζοντας και να τα πετάξει τελικά, αφού θα είχε μεγαλώσει και δεν θα του έκαναν πια.
Τα λευκά παπουτσάκια στο πεζοδρόμιο της οδού Ποριώτη στον Νέο Κόσμο συμβολίζουν με ανατριχιαστικό τρόπο ότι το παιδί για το οποίο προορίζονταν κατέληξε σ' αυτό ακριβώς το σημείο έχοντας κάνει πορεία θανάτου με απόφαση που πήρε η μάνα του. Η μικρή Έφη, που άφησε την τελευταία της πνοή στις 5.40' χθες το απόγευμα όταν απέβησαν άκαρπες οι προσπάθειες των γιατρών να τη γλιτώσουν, είχε κλάψει, είχε αναζητήσει τον μπαμπά της την ώρα που η μαμά της την κρατούσε έξω από το μπαλκόνι του σπιτιού τους, στον πέμπτο όροφο της πολυκατοικίας στη συμβολή των οδών Κατσαντώνη και Ποριώτη στον Νέο Κόσμο.
Το κλάμα του παιδιού και οι φωνές του ότι ήθελε τον μπαμπά του στοιχειώνουν τη γειτονιά. Δεν υπάρχει άλλο θέμα συζήτησης. Και τα ερωτήματα είναι δύο: Γιατί έγινε ό,τι έγινε το ένα. Και αν μπορούσε να είχε αποτραπεί, το άλλο.
Λίγη ώρα μετά την αδιανόητη τραγωδία στο Νέο Κόσμο, το απόγευμα της Τρίτης αστυνομικοί έχουν αποκλείσει το δρόμο
Πολλές από τις αλλαγές που συνοδεύουν την εμμηνόπαυση υποτιμώνται ή μένουν χωρίς φροντίδα, παρότι μπορούν να επηρεάσουν την ποιότητα ζωής, τις σχέσεις και την καθημερινότητα.
Πώς η τεχνητή νοημοσύνη θα μας πάρει πρώτα το βαρετό, μετά ότι είναι «ρουτίνα» και στο τέλος την ίδια την ανάγκη για δουλειά και γιατί αυτό μπορεί να είναι το καλύτερο πράγμα που μας συνέβη εδώ και χιλιάδες χρόνια. Ή μήπως όχι;
Στο πιο κοσμοπολίτικο νησί των Σποράδων, που ξεχωρίζει για τις καταγάλανες παραλίες και τα καταπράσινα πευκοδάση συνεχίστηκε στις αρχές του Φθινοπώρου (7 - 9 Σεπτεμβρίου) το πρόγραμμα Plastic Free Greece, με παράκτιους και υποθαλάσσιους καθαρισμούς που αποδείχτηκαν εξαιρετικά αποδοτικοί.
