Ένα αναμονή για την συλλογή και άλλων στοιχείων που θα εμπλουτίσουν την ογκώδη δικογραφία που αφορά στην υπόθεση της δολοφονίας της Άννυ ο κατηγορούμενος για τη δολοφονία της τετράχρονης κόρης του επιμένει στον ισχυρισμό του ότι ο ίδιος δεν σκότωσε το παιδί. «Δεν σκότωσα εγώ το παιδί μου, το καταλαβαίνετε, δεν το σκότωσα εγώ», λέει συνεχώς όπως μας μεταφέρει ο συνήγορος υπεράσπισής του κ. Πάνος Χρυσικάκης. Όπως ο ίδιος σημειώνει μιλώντας στο protothema.gr ο εντολέας του είναι τρομοκρατημένος, φοβισμένος και σε πολύ κακή ψυχολογική κατάσταση δεδομένου ότι όλες αυτές τις ημέρες μετά τη σύλληψή του και τη μεταφορά του στις φυλακές Κέρκυρας έχει ξεκινήσει η διαδικασία αποτοξίνωσής του από ουσίες στις οποίες ήταν εθισμένος και ως εκ τούτου σκέπτεται πλέον καθαρά για όλα όσα έχουν συμβεί.
Σύμφωνα με τον κ. Χρυσικάκη ο Σάββας πλέον αντιλαμβάνεται με ωμό τρόπο πλέον τη δυσκολία της κατάστασης στην οποία έχει περιέλθει: «Πρακτικώς η απαξία της φρικαλεότητας του πλημμεληματικής φύσεως αδικήματος της περιύβρισης νεκρού υπερκαλύπτει το γεγονός του θανάτου του άτυχου μικρού κοριτσιού. Και αυτό δεδομένου πως ο κατηγορούμενος ουδέποτε προέβη στο αδίκημα της ανθρωποκτονίας όπως του αποδίδεται πέραν βεβαίως της αμέλειας που δείχνει ένας γονέας ο οποίος είναι χρήστης σκληρών ναρκωτικών ουσιών. Ο ίδιος είναι τρομοκρατημένος, φοβισμένος σε πολύ άσχημη κατάσταση, το διάστημα στο οποίο είναι στη φυλακή έχει αρχίσει και γίνεται μία διαδικασία αποτοξίνωσης από τις ναρκωτικές ουσίες και αυτό όπως είναι αντιληπτό έχει ως επακόλουθο να αντιλαμβάνεται ακόμη περισσότερο και με πιο ωμό τρόπο τη δυσκολία της κατάστασης στην οποία έχει περιέλθει», δηλώνει στο protothema.gr.
Με λύσεις που προσαρμόζονται στις ανάγκες κάθε κατοικίας, η προστασία του σπιτιού γίνεται πιο ευέλικτη, πιο ολοκληρωμένη και πιο απλή με τα προγράμματα ασφάλισης κατοικίας της Eurolife FFH.
Νέο ψηφιακό πρόγραμμα επαγγελματικού προσανατολισμού «Τεχνολογία και το αύριο των επαγγελμάτων» powered by Telekom σε στρατηγική συνεργασία με τον οργανισμό The Tipping Point
Για δυόμισι χιλιάδες χρόνια, ο προσωπικός δάσκαλος ήταν προνόμιο λίγων. Σε τριάντα χρόνια ενδέχεται να έχει γίνει κάτι σαν υποδομή, όπως το νερό και το ρεύμα. Κι αυτό θα αλλάξει και τη διαδικασία της μάθησης, που ούτως ή άλλως δεν μπορεί -υπό το πρίσμα της ψηφιακής εξέλιξης- να είναι ίδια.