Έφτασαν στην Αθήνα οι σοροί θυμάτων του Norman Atlantic
Στο Ελ.Βενιζέλος προσγειώθηκε στις 17:00 το στρατιωτικό αεροσκάφος που μεταφέρει τις δύο σορούς - Με εντολή του Νίκου Δένδια, τα έξοδα μεταφοράς των σορών καλύπτονται από το υπουργείο Εθνικής Άμυνας
UPD:
Λίγα λεπτά μετά τις 17:00 το στρατιωτικό αεροσκάφος της Πολεμικής Αεροπορίας που μετέφερε τις σορούς δύο Ελλήνων που επέβαιναν στο Norman Atlantic προσγειώθηκε στο αεροδρόμιο Ελευθέριος Βενιζέλος. Οι σοροί των Παράσχη και Καζαντζίδη έφυγαν λίγο πριν τις 19.00 απο το Ελ. Βενιζελος. Η τρίτη σορός μεταφέρεται στην Ημαθία καθώς ο άτυχος άντρας διέμενε μόνιμα εκεί με την οικογένειά του.
Το μεταφορικό αεροσκάφος τύπου C-27J προερχόταν από το αεροδρόμιο του Μπάρι απ' όπου παρέλαβε δύο από τους Έλληνες που έχασαν τη ζωή τους στη ναυτική τραγωδία του Norman Atlantic.
Κλείσιμο
Σύμφωνα με το υπουργείο Εθνικής Άμυνας, με εντολή του αρμόδιου υπουργού Νίκου Δένδια, τα έξοδα μεταφοράς των σορών καλύπτονται εξ ολοκλήρου από το υπουργείο Εθνικής Άμυνας.
Την Τετάρτη, ιταλικά ΜΜΕ, επικαλούμενα την Εισαγγελία του Μπάρι, αναφέρθηκαν στα αποτελέσματα των πρώτων νεκροψιών των θυμάτων του τραγικού δυστυχήματος.
Σε ό,τι αφορά στους τρεις Έλληνες, τους Γεράσιμο Καζαντζίδη, Κωνσταντίνο Κουφόπουλο και Νικόλαο Παράσχη, μετέδωσαν ότι από τη νεκροψία απορρέει πως ο θάνατός τους επήλθε γρήγορα, λόγω πνιγμού, εξαιτίας του «σοκ» που υπέστη ο οργανισμός τους από τη χαμηλή θερμοκρασία των υδάτων.
Σύμφωνα με τον αρχικό προγραμματισμό οι σοροί επρόκειτο να μεταφερθούν χθες στην Ελλάδα, όμως οι ιταλικές αρχές αργά το απόγευμα της Πέμπτης ενημέρωσαν ότι δεν είχαν ακόμα ολοκληρωθεί εκ μέρους τους όλες οι γραφειοκρατικές διαδικασίες.
Με λύσεις που προσαρμόζονται στις ανάγκες κάθε κατοικίας, η προστασία του σπιτιού γίνεται πιο ευέλικτη, πιο ολοκληρωμένη και πιο απλή με τα προγράμματα ασφάλισης κατοικίας της Eurolife FFH.
Νέο ψηφιακό πρόγραμμα επαγγελματικού προσανατολισμού «Τεχνολογία και το αύριο των επαγγελμάτων» powered by Telekom σε στρατηγική συνεργασία με τον οργανισμό The Tipping Point
Για δυόμισι χιλιάδες χρόνια, ο προσωπικός δάσκαλος ήταν προνόμιο λίγων. Σε τριάντα χρόνια ενδέχεται να έχει γίνει κάτι σαν υποδομή, όπως το νερό και το ρεύμα. Κι αυτό θα αλλάξει και τη διαδικασία της μάθησης, που ούτως ή άλλως δεν μπορεί -υπό το πρίσμα της ψηφιακής εξέλιξης- να είναι ίδια.