Συγκλονίζουν οι μαρτυρίες των επιβατών στη δίκη για τα Τέμπη: «Ζήσαμε το απόλυτο χάος»

Κατά την διάρκεια της 50ης συνεδρίασης οι επιβάτες που κατάθεσαν ως μάρτυρες δυσκολεύτηκαν να περιγράψουν τις δύσκολες στιγμές

Οι μνήμες της τραγωδίας των Τεμπών ζωντάνεψαν ξανά μέσα στην αίθουσα που διεξάγεται η δίκη για το σιδηροδρομικό δυστύχημα. Κατά την διάρκεια της 50ης συνεδρίασης οι επιβάτες που κατάθεσαν ως μάρτυρες δυσκολεύτηκαν να περιγράψουν εκείνες τις δύσκολες στιγμές.

Η συνεδρίαση ξεκίνησε με επιστολή της Ανδρομάχης Αδαμίδη, αδελφής της Αναστασίας Αδαμίδη, από την Κύπρο, προς το δικαστήριο. Με την επιστολή της δήλωσε ότι αν και αγαπά την Ελλάδα, της στέρησε την αδερφή της και δεν μπορεί να σταθεί στο δικαστήριο για να καταθέσει. Περιέγραψε τι έγινε πριν και μετά τη σύγκρουση.

«Πάντα θα είσαι το κορίτσι μου το χαμόγελό μου. Αντίο καρδιά μου σε φιλώ. Αγαπάμε την Ελλάδα αλλά έριξε στον Άδη την αδελφή μου. Να μην ξεχαστούν τα παιδιά που χάθηκαν. Δεν θέλουμε να ξεχαστούν τα Τέμπη. Το δικαστήριο σας να ψάξει για την αλήθεια. Η ζωή της χάθηκε με τον πιο φριχτό τρόπο. Κυρίες και κύριοι δικαστές ζητώ να αναζητηθεί όλη η αλήθεια, να αποδοθούν οι ευθύνες, χωρίς εξαιρέσεις, χωρίς φόβο. Η αλήθεια για την Αναστασία δεν μπορεί να είναι μισή. Το ταξίδι της έγινε το τέλος της ζωής της. Ζητώ από την ελληνική πολιτεία να αναλάβει τις ευθύνες που της αναλογούν. Ο πόνος μας είναι κοινός. Υπάρχουν 57 ζωές που χάθηκαν. Να μη σταματάμε να ζήσουμε αλήθεια και δικαιοσύνη. Ελλάδα δεν σου ζητώ να μου επιστρέψεις την αδελφή μου αλλά ζητώ να υπάρξει δικαίωση», αναφέρει.

O δικηγόρος οικογενειών θυμάτων, Λουκάς Αποστολίδης, επανέλαβε το αίτημά του για την παρουσία του συνόλου των κατηγορουμένων στη δίκη αλλά απορρίφθηκε από το δικαστήριο.


«Ζήσαμε το απόλυτο χάος»

Η Αικατερίνη Αντωνοπούλου επιβάτης του δεύτερου βαγονιού περίγραψε με κάθε λεπτομέρεια πως βγήκε από την κόλαση. «Μερικά λεπτά αργότερα άρχισε το βαγόνι να ταρακουνιέται. Έγειρε και εκσφενδονίστηκε και προσέκρουσε στο έδαφος. Η φωτιά ήταν πολύ δυνατή, με αποτέλεσμα να μη μπορώ να βοηθήσω να απεγκλωβιστούν άτομα που ζητούσαν βοήθεια. Υπήρχαν σπινθήρες και κατέληξε το τρένο με την οροφή στο έδαφος. Απόλυτο χάος. Βγήκα τελευταία από το βαγόνι και πήδηξα στο έδαφος. Έξω από το βαγόνι το χάος ήταν ακόμα μεγαλύτερο», κατέθεσε.

Στην κατάθεσή της μίλησε για την ασφάλεια των σιδηροδρόμων πριν το δυστύχημα. «Είμαστε θύματα μιας ψευδούς ασφαλείας που εν τέλει μας δολοφονεί. Η ζωή μου από εκείνο το βράδυ και μετά χωρίζεται στο πριν και στο μετά. Η Κατερίνα η οποία γνώριζα είναι νεκρή και δεν υπάρχει πλέον, και πρέπει να ζω καθημερινά με τη σοβαρότητα της διαταραχής, δυσκολεύομαι να κάνω ακόμα και τα πιο απλά ,καθημερινά πράγματα», τόνισε.

Κατά την διάρκεια εξέτασης της μάρτυρος, ενώ έβλεπε φωτογραφίες και περιέγραφε στο δικαστήριο, παρενέβη ο Νίκος Πλακιάς. «Ο κύριος που κοίταξε και έφυγε βραβεύτηκε στο Βατικανό με το βραβείο ανδρείας», είπε ο πατέρας των θυμάτων, αναφερόμενος σε όσα κατέθετε η μάρτυρας δείχνοντας σχετική φωτογραφία, ότι ένα άτομο έφυγε από το σημείο, βλέποντας τι συμβαίνει.


«Κλωτσούσαν με τα πόδια τα τζάμια για να ανοίξουν τα παράθυρα»

Η Σταυρούλα Καψάλη ήταν επιβάτης του έκτου βαγονιού. «Πέρασε ένα λεπτό πριν την σύγκρουση η κύρια της καθαριότητας. Έκανε το βαγόνι κάποιες φορές πίσω μπρος και σαν να ανασηκώθηκε. Ήμασταν όλοι όρθιοι, σε αναστάτωση. Η κυρία που τραυματίστηκε από την καθαριότητα, της δίναμε μαντηλάκια γιατί αιμορραγούσε. Κλωτσούσαν με τα πόδια τα τζάμια για να ανοίξουν τα παράθυρα. Ερχόταν καπνός από μέσα. Άνοιξε η πόρτα μετά από πέντε λεπτά. Βγήκα 10 λεπτά μετά έβλεπα φωτιά από μακριά», ανέφερε στο δικαστήριο.

Ο Κυριάκος Μπουσνάκης, επιβάτης του πέμπτου βαγονιού, μίλησε με τρεμάμενη φωνή την ώρα της σύγκρουσης. «Ένα μεγάλο μπαμ και κρότο. Χτύπησα στο κεφάλι και στο γόνατο. Έσπασαν τζάμια από μπροστά. Με το τράνταγμα έβαλα το χέρια μου να κρατηθώ. Εκτροχιαζόμασταν. Ήταν εφιαλτικές οι στιγμές. Κοιτούσα αν μπορούσα να κουνήσω τα πόδια μου. Τα γυαλιά μου είχαν στραβώσει. Με το χτύπημα έκλεισε το φως. Ο καπνός μύριζε κάτι που δεν μπορούσα να εξηγήσω. Άκουγα φωνές "θα πεθάνω ,θα πεθάνω". "Ψυχραιμία" φώναξα. Είχα χάσει το κινητό μου. Είχε πάρει κλήση το βαγόνι 30-40 μοίρες. Πιανόμασταν από κάποιες θέσεις. Η Αλεξάνδρα έσπασε ένα τζαμί, ήταν ματωμένα τα χέρια της. Με τον φακό από το κινητό φτάσαμε στην πόρτα που είχε ανοίξει», περίγραψε.

Η Ευδοκία Τσάπαρη ήταν επιβάτης του τρίτου βαγονιού και μίλησε για εκείνες τις δύσκολες στιγμές: «Ήταν πολύ έντονο το ταρακούνημα. Κάποια στιγμή νιώθουμε πολύ το φρενάρισμα. Φεύγουμε προς τα μπρος. Έγινε ένα δεύτερο και ένα τρίτο φρενάρισμα. Ακουγόταν ουρλιαχτά το βαγόνι έφυγε. Εκτροχιάστηκε. Έκλεισαν τα φώτα. Ακούγονταν άνθρωποι που είχαν εγκλωβιστεί και έλεγαν θα πεθάνουμε. Είχε εγκλωβιστεί το χέρι μου. Άνοιξα τα μάτια μου είδα τον καπνό. Αυτό το “βοήθεια” δεν θα φύγει ποτέ από το μυαλό μου. Είπε να φύγουμε αλλά είχε σφηνώσει. Πηγαίναμε και κρατιόμαστε. Είχε σπάσει το τζάμι από πάνω μου και πηδήξαμε από εκεί. Όπως βγήκα είδα την φωτιά. Όση ώρα ανεβαίναμε είδα το χέρι με αίματα. Ο Νίκος για να μην με φοβίσει μου είπε έχεις μια γρατζουνιά. Είδαμε κόσμο, μια μαμά με παιδάκια. Μια άλλη κοπέλα είχε λιποθυμήσει προσπαθούσαμε να την συνεφέρουμε».

Η Καλλιόπη Παναγιωτίδου ήταν και αυτή επιβάτης του τρένου: «Κοιτάω το κίνητό μου και εκτοξεύομαι στο παράθυρο. Έβαλα τα χέρια μου στα μάτια. Έβλεπα από παράθυρο μαυρίλες και σπίθες. Προσπάθησα να σηκωθώ και έτρεμαν τα χέρια μου. Άκουγα κόσμο να φωνάζει “βοήθεια θα πεθάνουμε”. Άκουσα έναν άλλο που έλεγε ζούμε και έδινε οδηγίες. Στην είσοδο του πέμπτου ήταν τραυματισμένη η καθαρίστρια. Ένας μαύρος καπνός έμπαινε μέσα στο βαγόνι και δεν μπορούσαμε να αναπνεύσουμε. Ήταν κάτι σαν χημικό. Πετούσαν τις βαλίτσες για να σπάσουν τα τζάμια. Κάποια στιγμή βρέθηκε μια γυναίκα στο βαγόνι και κατάφερε να ανοίξει τις πόρτες».

Η δίκη συνεχίζεται την επόμενη εβδομάδα.
Ακολουθήστε το protothema.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις

Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, τη στιγμή που συμβαίνουν, στο Protothema.gr