Κύκλωμα εκβιαστών οργάνωνε επιθέσεις με χειροβομβίδες μέσα από τις φυλακές: Οι συνομιλίες, οι κώδικες και οι απειλές σε επιχειρηματίες

Μία ανώνυμη καταγγελία, τέσσερις επιθέσεις σε καταστήματα της Αθήνας, χειροβομβίδες που εκτοξεύονταν μέσα στη νύχτα και πρόσωπα που, αν και βρίσκονταν πίσω από τα κάγκελα των ελληνικών φυλακών, φέρεται να εξακολουθούσαν να καθορίζουν όσα συνέβαιναν στον έξω κόσμο. Αυτά είναι μερικά από τα κομμάτια μιας υπόθεσης που αποκαλύπτει τον τρόπο με τον οποίο μια εγκληματική ομάδα μπορούσε, σύμφωνα με την αστυνομική έρευνα, να οργανώνει επιθέσεις, να εκφοβίζει επιχειρηματίες και να επιδιώκει την είσπραξη χρημάτων, χωρίς εκείνοι που φέρεται να έδιναν τις εντολές να χρειάζεται να βγουν από τα κελιά τους.

Μέσα στις σελίδες της δικογραφίας ξεδιπλώνεται η δράση ενός δικτύου με διακριτούς ρόλους, ανθρώπους που αναλάμβαναν να συγκεντρώνουν πληροφορίες, άλλους που μετέφεραν οδηγίες και εκτελεστές που εμφανίζονταν έξω από επιχειρήσεις κρατώντας χειροβομβίδες ή αυτοσχέδιους εμπρηστικούς μηχανισμούς. Οι επιθέσεις δεν αποτελούσαν, σύμφωνα με όσα προέκυψαν από την έρευνα, μεμονωμένα περιστατικά.

Συνδέονταν με εκβιασμούς, ενώ οι στόχοι παρακολουθούνταν και συγκεντρώνονταν πληροφορίες ακόμη και για τις οικογένειές τους. Η δράση της ομάδας αποτυπώνεται με ιδιαίτερα χαρακτηριστικό τρόπο σε ένα περιστατικό της 5ης Οκτωβρίου. Μια χειροβομβίδα εκτοξεύτηκε προς καφετέρια της οδού Αχαρνών, την ώρα που στο εσωτερικό της βρίσκονταν τουλάχιστον οκτώ άνθρωποι. Το γεγονός ότι δεν υπήρξαν θύματα οφείλεται, σύμφωνα με τους πυροτεχνουργούς, στην αστοχία του πυροδοτικού μηχανισμού.

Η ανώνυμη καταγγελία

Όλα ξεκίνησαν από μια ανώνυμη καταγγελία, η οποία έβαλε τις Αρχές στα ίχνη της εγκληματικής οργάνωσης. Το ενδιαφέρον των αστυνομικών στράφηκε στη διασύνδεση προσώπων που βρίσκονταν μέσα στις φυλακές με ανθρώπους που δραστηριοποιούνταν εκτός σωφρονιστικών καταστημάτων. Το ζητούμενο ήταν να διαπιστωθεί εάν οι επιθέσεις που είχαν αναστατώσει περιοχές του κέντρου της Αθήνας συνδέονταν μεταξύ τους και εάν πίσω από αυτές υπήρχε κοινός μηχανισμός οργάνωσης.

Η εικόνα που άρχισε να σχηματίζεται ήταν αυτή μιας ομάδας στην οποία η φυσική παρουσία στον τόπο του εγκλήματος δεν αποτελούσε προϋπόθεση για τη συμμετοχή στον σχεδιασμό του. Οι άνθρωποι που φέρονται να είχαν τον καθοδηγητικό ρόλο μπορούσαν να βρίσκονται εκατοντάδες χιλιόμετρα μακριά, ενώ άλλοι αναλάμβαναν να μετατρέψουν τις εντολές σε πράξη.

Σύμφωνα με τη δικογραφία, κεντρικό πρόσωπο εμφανίζεται ένας κρατούμενος στις Φυλακές Τρικάλων Αλβανός βαρυποινίτης. Η αστυνομική έρευνα αποδίδει στην ομάδα δομή που επέτρεπε τη συνέχιση της εγκληματικής δραστηριότητας παρά τον εγκλεισμό προσώπων που φαίνεται ότι είχαν σημαντικό ρόλο. Και η Φυλακή των Γρεβενών, αντί να λειτουργεί αποκλειστικά ως σωφρονιστικό ίδρυμα, δείχνει να είχε μετατραπεί σε ένα άτυπο στρατηγείο, από το οποίο δίνονταν εντολές, οργανώνονταν επιθέσεις και συντονίζονταν οι κινήσεις συνεργών που βρίσκονταν εκτός των τειχών.

Το ερώτημα που προκύπτει είναι εύλογο, πώς ήταν δυνατόν κρατούμενοι να συνεχίζουν την εγκληματική τους δραστηριότητα μέσα από τη φυλακή, να επικοινωνούν με τους συνεργούς τους και να καθοδηγούν επιθέσεις με τέτοια φαινομενική άνεση; Και κυρίως, πώς μπορούσε να λειτουργεί ένας τέτοιος μηχανισμός μέσα σε ένα σωφρονιστικό κατάστημα, χωρίς να εντοπιστεί και να διακοπεί εγκαίρως η δράση του;

Οι στόχοι

Ένα από τα σημαντικότερα στοιχεία της δικογραφίας αφορά την προεργασία που, σύμφωνα με την αστυνομική έρευνα, προηγούνταν των επιθέσεων. Οι στόχοι δεν επιλέγονταν απλώς ως διευθύνσεις καταστημάτων. Η ομάδα λέγεται ότι αναζητούσε πληροφορίες για τους ανθρώπους που βρίσκονταν πίσω από τις επιχειρήσεις, τις κατοικίες τους, τις επαγγελματικές τους δραστηριότητες και το οικογενειακό τους περιβάλλον.

Στις καταγεγραμμένες συνομιλίες, σύμφωνα με την έκθεση των αστυνομικών, γίνονται αναφορές σε συγγενικά πρόσωπα, τόπους κατοικίας και επιχειρηματικές δραστηριότητες δύο προσώπων που συνδέονταν με τις καφετέριες οι οποίες μπήκαν στο στόχαστρο. Οι αστυνομικοί διαπίστωσαν ότι οι επιθέσεις σε καταστήματα, αλλά και οι μεταγενέστερες συζητήσεις για νέα χτυπήματα στους ίδιους στόχους, συνδέονταν με οικονομικές απαιτήσεις και εκβιασμούς που διατυπώνονταν εις βάρος των συγκεκριμένων προσώπων. Με άλλα λόγια, η βία χρησιμοποιούνταν ως μέσο πίεσης. Μια χειροβομβίδα στην είσοδο μιας επιχείρησης μπορούσε να λειτουργήσει ως προειδοποίηση, ενώ η απειλή επανάληψης της επίθεσης αύξανε την πίεση προς τον αποδέκτη των εκβιασμών.

Οι μολότοφ

Στις 26 Αυγούστου 2026, περίπου στη 1.30 τα ξημερώματα, δύο άτομα με καλυμμένα τα χαρακτηριστικά τους πλησίασαν κατάστημα υγειονομικού ενδιαφέροντος στην πλατεία Αγίου Νικολάου της Αθήνας. Οι δράστες εκτόξευσαν δύο μολότοφ προκαλώντας φωτιά μικρής έκτασης και υλικές ζημιές στα τραπεζοκαθίσματα. Οι υπάλληλοι κατάφεραν να σβήσουν τη φωτιά με ίδια μέσα, προτού αυτή επεκταθεί. Ο ιδιοκτήτης του καταστήματος ενημερώθηκε τηλεφωνικά, ωστόσο, σύμφωνα με τη δικογραφία, δεν προσήλθε να καταθέσει στο αρμόδιο αστυνομικό τμήμα.

Σύμφωνα με τη δικογραφία, ο βαρυποινίτης σε τηλεφωνικές συνομιλίες μέσω καρτοτηλεφώνων σωφρονιστικού καταστήματος των Γρεβενών, φέρεται να ανέλαβε την ευθύνη για επιθέσεις στην περιοχή του Αγίου Νικολάου. Μάλιστα, οι αστυνομικοί καταγράφουν ότι εμφανιζόταν αποφασισμένος να κλιμακώσει τη δράση του, προκειμένου να επιβληθεί στην περιοχή. Ετσι, μια επίθεση που αρχικά μπορούσε να εκληφθεί ως μεμονωμένος εμπρησμός εντάχθηκε, σύμφωνα με τις Αρχές, σε ένα ευρύτερο πλαίσιο αντιπαραθέσεων και εγκληματικής δραστηριότητας.

Οι χειροβομβίδες

Τα ξημερώματα της 8ης Σεπτεμβρίου, η δράση της εγκληματικής οργάνωσης πήρε πλέον διαστάσεις πολέμου. Οι εκτελεστές άφησαν πίσω τους τις μολότοφ και πέρασαν στις χειροβομβίδες, μετατρέποντας τις επιθέσεις εκφοβισμού σε χτυπήματα που θα μπορούσαν να στοιχίσουν ανθρώπινες ζωές. Στις 04.22, ένας άνδρας πλησίασε πεζός κατάστημα υγειονομικού ενδιαφέροντος στην Αχαρνών. Το κατάστημα ήταν κλειστό. Ο δράστης έσπασε τον υαλοπίνακα χρησιμοποιώντας μεταλλικό κάλυμμα φρεατίου και στη συνέχεια έριξε στο εσωτερικό μια χειροβομβίδα. Ακολούθησε έκρηξη, η οποία προκάλεσε υλικές ζημιές.

Σύμφωνα με την έκθεση του Τμήματος Εξουδετέρωσης Εκρηκτικών Μηχανισμών, επρόκειτο για χειροβομβίδα αμυντικού τύπου Μ61. Από την έκρηξη σχηματίστηκε κρατήρας μήκους 19 εκατοστών και βάθους 9 εκατοστών. Στο σημείο εντοπίστηκαν ένα μεταλλικό κάλυμμα φρεατίου και ο μοχλός απελευθέρωσης της χειροβομβίδας, τα οποία περισυλλέχθηκαν για εργαστηριακή εξέταση. Το γεγονός ότι δεν τραυματίστηκε κάποιος οφείλεται στο ότι το κατάστημα ήταν κλειστό.

Οι αστυνομικοί επισημαίνουν ότι η επίθεση πραγματοποιήθηκε σε κεντρικό οδικό άξονα της Αθήνας, με συνεχή διέλευση πεζών και οχημάτων. Μόλις 32 λεπτά αργότερα, στις 04.54, σημειώθηκε δεύτερη επίθεση. Αυτή τη φορά στόχος ήταν κατάστημα στην πλατεία Αμερικής. Ενας άνδρας πλησίασε πεζός το κατάστημα, το οποίο μόλις είχε κλείσει. Στον εξωτερικό χώρο βρίσκονταν ακόμη άνθρωποι. Σύμφωνα με τη δικογραφία, ο δράστης τούς ανάγκασε να απομακρυνθούν απειλώντας τους με χειροβομβίδα. Στη συνέχεια άνοιξε την είσοδο με λακτίσματα και έριξε τη χειροβομβίδα στο εσωτερικό, όπου εξερράγη. Και σε αυτήν την περίπτωση οι πυροτεχνουργοί διαπίστωσαν ότι χρησιμοποιήθηκε χειροβομβίδα αμυντικού τύπου Μ61. Η έκρηξη δημιούργησε κρατήρα μήκους 19 εκατοστών και βάθους 6 εκατοστών.

Σχεδόν έναν μήνα αργότερα, στις 5 Οκτωβρίου, ένα από τα προαναφερθέντα καταστήματα βρέθηκε ξανά στο στόχαστρο. Ηταν 04.37 τα ξημερώματα όταν ένας άνδρας πλησίασε πεζός το κατάστημα και εκτόξευσε χειροβομβίδα προς την είσοδό του. Αυτή τη φορά, όμως, τα δεδομένα ήταν διαφορετικά. Η καφετέρια λειτουργούσε κανονικά και στο εσωτερικό της βρίσκονταν τουλάχιστον οκτώ άνθρωποι, ανάμεσά τους και ο πραγματικός ιδιοκτήτης της, σύμφωνα με τη δικογραφία. Η χειροβομβίδα εκτοξεύτηκε από την απέναντι πλευρά της Αχαρνών, διέσχισε τον δρόμο και κατέληξε στο πεζοδρόμιο μπροστά από την επιχείρηση. Την ίδια στιγμή από το σημείο διέρχονταν δύο μοτοσικλέτες.

Το πολεμικό υλικό που χρησιμοποιήθηκε ήταν χειροβομβίδα αμυντικού τύπου ARGES και δεν εξερράγη εξαιτίας αστοχίας στον πυροδοτικό μηχανισμό της. Η λεπτομέρεια αυτή αποδείχθηκε καθοριστική. Σύμφωνα με την αστυνομική εκτίμηση, εάν είχε σημειωθεί έκρηξη, ήταν δυνατόν να προκληθούν σοβαροί ή ακόμη και θανατηφόροι τραυματισμοί, καθώς και εκτεταμένες υλικές ζημιές. Το γεγονός ότι δεν υπήρξαν θύματα δεν συνδεόταν, επομένως, με κάποια ενέργεια προστασίας των παρευρισκομένων, αλλά με την αστοχία του εκρηκτικού μηχανισμού. Ήταν το τελευταίο χρονικά χτύπημα που αποδίδεται στην ομάδα και έχει επιβεβαιωθεί από τα μέχρι τώρα στοιχεία της υπόθεσης.

Οι κωδικές ονομασίες

Πίσω από τις επιθέσεις, οι αστυνομικοί εντόπισαν έναν μηχανισμό επικοινωνίας στον οποίο χρησιμοποιούνταν κωδικές ονομασίες για πρόσωπα, αντικείμενα και μέσα επίθεσης. Στη δικογραφία καταγράφονται αναφορές σε ανθρώπους που θα αναλάμβαναν την εκτέλεση επιθέσεων, σε χειροβομβίδες που περιγράφονταν με συνθηματικές εκφράσεις και σε επόμενες ενέργειες εφόσον δεν επιτυγχάνονταν τα επιδιωκόμενα αποτελέσματα. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει και η επιλογή των μέσων επικοινωνίας.

Σύμφωνα με την αστυνομική έρευνα, τα εμπλεκόμενα πρόσωπα συζητούσαν συχνά τη χρήση εφαρμογών όπως το Signal και το WhatsApp, αποφεύγοντας να αναφέρονται σε συγκεκριμένα ζητήματα μέσω συμβατικών τηλεφωνικών κλήσεων. Παράλληλα, στις επικοινωνίες που εξετάστηκαν περιλαμβάνονται συνομιλίες μέσω καρτοτηλεφώνων σωφρονιστικών καταστημάτων. Το ερώτημα που απασχόλησε τους αστυνομικούς δεν ήταν μόνο ποιος πετούσε τις χειροβομβίδες, αλλά και για ποιον λόγο. Η απάντηση, σύμφωνα με το περιεχόμενο των επικοινωνιών, συνδέεται με οικονομικές απαιτήσεις εις βάρος συγκεκριμένων επιχειρηματιών.

Οι επιθέσεις στις καφετέριες δεν αντιμετωπίστηκαν από τις Αρχές ως τυχαίες πράξεις βίας. Αντίθετα, εξετάστηκαν ως μέρος μιας προσπάθειας άσκησης πίεσης προς τους ανθρώπους που βρίσκονταν πίσω από τις επιχειρήσεις. Σύμφωνα με τη δικογραφία, στις επικοινωνίες καταγράφονται ακόμη συζητήσεις για νέες επιθέσεις στους ίδιους στόχους και αναφορές σε ενέργειες που θα ακολουθούσαν εφόσον δεν ικανοποιούνταν οι οικονομικές απαιτήσεις. Οι απειλές και οι επιθέσεις δεν σταματούσαν εκεί. Μπορούσαν να επαναληφθούν ανά πάσα στιγμή, κρατώντας τους επιχειρηματίες και τις οικογένειές τους σε διαρκή φόβο.

Οι συλλήψεις

Η υπόθεση έφτασε στην τελική της φάση στις 3 Νοεμβρίου, όταν οι αστυνομικοί πέρασαν χειροπέδες σε πέντε άτομα. Στη δικογραφία περιλαμβάνονται ακόμη τέσσερις κρατούμενοι, οι οποίοι εικάζεται ότι είχαν ενεργό ρόλο στη δράση της οργάνωσης. Οι Αρχές κατάφεραν να συνδέσουν τις επιθέσεις με τις συνομιλίες των εμπλεκομένων και να εντοπίσουν ποιοι έδιναν τις εντολές και ποιοι αναλάμβαναν να τις εκτελέσουν.

Ωστόσο, η υπόθεση αφήνει πίσω της ένα σοβαρό ερώτημα: Πώς είναι δυνατόν άνθρωποι που βρίσκονται στη φυλακή να συνεχίζουν με τόση άνεση την εγκληματική τους δράση, να επικοινωνούν με συνεργούς και να οργανώνουν επιθέσεις με χειροβομβίδες στους δρόμους της Αθήνας; Σύμφωνα με τη δικογραφία, η ομάδα φέρεται να λειτουργούσε με συγκεκριμένους ρόλους. Αλλοι συγκέντρωναν πληροφορίες για τους στόχους, άλλοι μετέφεραν τις εντολές και άλλοι αναλάμβαναν τις επιθέσεις. Ετσι, ακόμη και μέσα από τις φυλακές, οι φερόμενοι ως καθοδηγητές μπορούσαν να ελέγχουν τις κινήσεις των συνεργών τους στον έξω κόσμο. Οι εκρήξεις στις δύο καφετέριες της Αθήνας ήταν μόνο το αποτέλεσμα αυτής της δράσης. Πίσω τους, σύμφωνα με τις Αρχές, υπήρχε ένας ολόκληρος μηχανισμός εκβιασμών, απειλών και εντολών που δίνονταν ακόμη και μέσα από τα κελιά.

Η πιο χαρακτηριστική εικόνα είναι εκείνη της 5ης Οκτωβρίου. Μια χειροβομβίδα στο πεζοδρόμιο της Αχαρνών, δύο μοτοσικλέτες που περνούσαν εκείνη τη στιγμή από τον δρόμο και οκτώ ανυποψίαστοι άνθρωποι μέσα σε μια καφετέρια. Ολοι τους γλίτωσαν από μια πιθανή τραγωδία επειδή η χειροβομβίδα δεν εξερράγη. Και αυτό είναι ίσως το πιο ανησυχητικό στοιχείο της υπόθεσης, ότι μια εντολή που φαίνεται να δόθηκε μέσα από τη φυλακή θα μπορούσε να είχε κοστίσει ανθρώπινες ζωές εκατοντάδες χιλιόμετρα μακριά.