«Αντί να τον ντύνω γαμπρό, τον έντυνα νεκρό»: Συγκλόνισαν οι καταθέσεις στη δίκη για τα Τέμπη

Για ακόμη μια συνεδρίαση -την 40η κατά σειρά- ήταν έντονα συγκινησιακό το κλίμα στην δίκη των Τεμπών. Η διαδικασία συνεχίστηκε με καταθέσεις συγγενών που έχασαν τους δικούς τους ανθρώπους το βράδυ της τραγωδίας.

Η Γεωργία Παπαϊωάννου, μητέρα του Κυπριανού Παπαϊωάννου, του Κύπριου θύματος που έχασε την ζωή σου εκείνο το βράδυ, κατέθεσε σήμερα (13/10) ενώπιον του δικαστηρίου. «Μου μιλούσε για τα όνειρα του. Μου έλεγαν οι καθηγητές του πόσο ξεχωριστός ήταν. Συχνά μου μιλούσε για την Ελλάδα και για τους αγώνες της. Ποιος να μου το έλεγε πως η Ελλάδα θα τον έτρωγε με αυτόν τον τραγικό τρόπο», ανέφερε.

«Φτάνει αυτή η μαύρη μέρα. Σοκ και ταραχή επικρατεί στο σπίτι μου. Το τηλέφωνο του δεν απαντούσε. Παρακαλούσα να βρεθεί μέσα στους τραυματίες. Όταν μου είπαν πως δεν ήταν στο τελευταίο λεωφορείο με τους τραυματίες πάγωσα. Μου είπαν πως είναι καμένος. Θα πάρετε το φέρετρο κλειστό μου είπαν. Είχε τα εγκαύματα του αλλά ήταν αναγνωρίσιμος. Μου τον έφεραν σε μια σακούλα ναύλον με φερμουάρ, γυμνό. Κανένας σεβασμός. Αντί να τον ντύνω γαμπρό τον έντυνα νεκρό. Μύριζε παράξενα», περιέγραψε.

Απευθυνόμενη προς το δικαστήριο σημείωσε «να κάνετε σωστά την δουλειά σας και το λειτούργημα μας. Πιστεύω στην δικαιοσύνη. Θέλω να μάθω γιατί αλλοιώθηκε ο χώρος του δυστυχήματος; Γιατί βιάστηκαν και μάζεψαν με τις μπουλντόζες τα απομεινάρια των θυμάτων. Εύχομαι όλοι οι υπεύθυνοι να αναλάβουν τις ευθύνες τους και να γίνει μια δίκαιη δίκη».

«Κρατούσα τα στέφανα από τη μια και έβλεπα την έκρηξη»

Ακολούθησε η μαρτυρία του πατέρα του Κυπριανού, του ιερέα Χριστόδουλου Παπαϊωάννου. Κρατώντας την φωτογραφία του παιδιού του και αναφέρθηκε στη ζωή σου Κυπριανού πριν το δυστύχημα. «Ήταν ένα παιδί της υπακοής και της χαράς, όλο ζωντάνια, είχε το χάρισμα από πολύ μικρό παιδί να σου παίρνει τα προβλήματα που είχες. Έψαλε από δύο ετών τροπάρια της εκκλησίας, ξυπνούσε πριν από εμένα για να πάμε στην εκκλησία. Είχε απέραντη αγάπη στον Θεό και την πατρίδα, τη μητέρα Ελλάδα. Ήθελε να είναι μάχιμος, υπηρέτησε με συνέπεια την πατρίδα», κατέθεσε.

Λίγο πριν από το δυστύχημα το παιδί του ετοιμαζόταν να παντρευτεί την αγαπημένη του Χριστίνα. «Του είχα δώσει χρήματα για να πάει με αεροπλάνο στη Θεσσαλονίκη. Μου είπε ότι “τελικά αποφάσισα να πάω με τρένο, για να κάνω οικονομία, επειδή παντρεύομαι”. Η Χριστίνα ήρθε με αεροπλάνο όταν μιλήσαμε μου είπε πως ο Κυπριανός δεν απαντά. Να δούμε τι συμβαίνει μου είπε. Είδα πως κάτι έγινε με τα τρένα και είδα μια τεράστια πυρόσφαιρα, τι είναι αυτό, πάγωσα. Τι, έπεσε πύραυλος είπα. Κρατούσα τα στέφανα από τη μια και έβλεπα την έκρηξη από την άλλη, ένιωσα να φεύγει το αίμα μου. Μέσα μου κατάλαβα ότι κάτι έγινε. Βλεποντας την έκρηξη μέσα μου έχασα όλο το αίμα που είχα. Εκεί κατάλαβα πως κάτι συνέβη» περίγραψε στο δικαστήριο.

Αναφέρθηκε και στα όσα έγιναν στο σημείο του δυστυχήματος: «Είδα μια κρατική πρακτική που με προβλημάτισε. Κάποιοι προσπαθούσαν να κρύψουν κάτι. Στο σημείο είδα τις μάζες να μαζεύονται. Ποιος διέταξε να μην μπορώ να δω το παιδί μου; Ήρθαν δύο ένστολοι και μου είπαν δεν θα δει κανένας κανέναν. Είναι εντολή από πολύ ψηλά μου είπαν. Γιατί μας τον έφεραν μέσα σε κλειστό φέρετρο με εντολή να μην ανοίξει το φέρετρο. Έκανα μεγάλη υπομονή. Έσπασα μέσα μου».

Στην κατάθεση του αποκάλυψε πως άνοιξε η σακούλα στην οποία ήταν απανθρακωμένη η σορός του γιου λέγοντας πως διαπίστωσε μια περίεργη μυρωδιά. Ο Χριστόδουλος Κυπριανός διατύπωσε και τα ερωτήματα που τον βασανίζουν: «Είμαστε βέβαιοι πως ο θάνατος ήρθε μετά το χτύπημα; Τι προκάλεσε αυτή τη μεγάλη έκρηξη; Παρακαλώ το δικαστήριο να διερευνήσει τις αιτίες της φωτιάς και της έκρηξης. Η δικαιοσύνη να λάβει υπόψη της όλα όσα θα κατατεθούν στην δική. Να πληρώσουν σε όσους αναλογούν ευθύνες».

«Το τραύμα στο κεφάλι του παιδιού μου ξεπερνά την εικόνα ενός πυρηνικού ατυχήματος»

Συγκλονιστική ήταν η μαρτυρία της Παναγιώτας Καλατζή της μητέρας του Γεράσιμου, του μοναδικού επιζώντα του πρώτου βαγονιού. Περιέγραψε με λεπτομέρειες τον Γολγοθά που ανεβαίνουν όλα αυτά τα χρόνια για να κρατηθεί το παιδί στη ζωή. «Η ζωή μου όλη κρέμεται από τα χείλη ενός γιατρού, είμαι πάντα δίπλα στο παιδί μου, ήξερα ότι είχε πάρα πολύ καλή ιατρική περίθαλψη, όμως έψαχνα για αποκατάσταση. Ήταν κάτι πολύ βασανιστικό για εμένα . Νομίζουμε ότι βλέπουμε αυτό που επιθυμούμε αλλά δεν είναι πάντα έτσι», ανέφερε.

Η κυρία Καλατζή περιέγραψε ενώπιον του δικαστηρίου πως κράτησαν ζωντανό τον Γεράσιμο μέσα από ειδικά κέντρα στα οποία μεταφέρθηκε: «Στη διάρκεια αυτών των 14 μηνών προέκυψαν πολλές επιπλοκές. Μας είπαν οι Αμερικανοί πως εμείς ολοκληρώσαμε τα πάντα και πρέπει να επιστρέψουμε στην πατρίδα. Μου είπαν οι γιατροί πως δεν έχουμε δει ασθενή σαν τον παιδί σου».

Η μητέρα του Γεράσιμου έθεσε τα δικά της ερωτήματα προς το δικαστήριο: «To παιδί μου για κάποιο λόγο βγήκε από το τρένο πριν υπάρξει φωτιά και έκρηξη. Η έκρηξη έφερε τέτοιο τραύμα στο κεφάλι του παιδιού που ξεπερνά την εικόνα ενός πυρηνικού ατυχήματος. Η κατάσταση του περνάει αυτή του πυρηνικού πολέμου. Υπάρχει ανεπάρκεια. Ξέρω ότι αυτή η εικόνα αυτού του εγκεφάλου δεν έχει σύγκριση. Δεν είχε κανένα σημάδι. Πρέπει να προσγειώθηκε και να έσπασε την κνήμη. Η έκρηξη έφερε τέτοιο τραύμα στο κεφάλι του παιδιού που ξεπερνά την εικόνα ενός πυρηνικού ατυχήματος. Εμένα θα με στοιχειώνει αυτό: όταν συνέβη αυτό καταλάβαινε; Είναι σαν να έχει σκάσει πυρηνική βόμβα μέσα στο κεφάλι. Πρόλαβε να αντιδράσει; Καταλάβαινε; Αυτό θα με βασανίζει σε όλη μου τη ζωή», σημείωσε.

Η μητέρα έδειξε τη φωτογραφία του Γεράσιμου στο δικαστήριο και είπε συγκινημένη: «Είχε όλες τις χαρές του Θεού. Αν δεν τον σταματούσε τόσο βίαια το δυστύχημα είμαι σίγουρη πως θα μεγαλουργούσε»

Η ίδια έκλεισε την κατάθεση της ζητώντας να αποδοθούν ευθύνες. «Κανένα από θύματα δεν έφταιγε. Όμως σε αυτή την τραγωδία κάποιοι φταίνε ακόμα. Μέσα σε όλα που καίνε έχω μια απορία. Πώς ζουν οι υπαίτιοι αυτής της τραγωδίας όσο ψηλά και αν βρίσκονται. Θα ήθελα να ξέρω την καθημερινότητά τους και να την συγκρίνω με την δική μου, που το νοσοκομείο είναι το σπίτι μου και το θεωρώ ευλογία. Ζητώ από το σεβασμό δικαστήριο δικαιοσύνη και παραδειγματική τιμωρία. Να αποφύγουμε μια νέα τραγωδία να μην ξανά συμβεί», κατέληξε .

Ο Αναστάσιος Ταχματζίδης, πατέρας της 31χρονης Σοφίας που επέβαινε στο πρώτο βαγόνι είπε πως «τα τρένα ήταν μία ωρολογιακή βόμβα» και επέρριψε ευθύνες σε μέσα ενημέρωσης, πολιτικούς και υπουργούς και κάνοντας λόγο για δολοφονία ενώ κάλεσε το δικαστήριο να σταθεί στο ύψος του «για αυτές τις ψυχές που χάθηκαν άδικα» και να τιμωρήσει παραδειγματικά τους κατηγορούμενους. «Αν δεν είχα ένα σκεφτώ τα άλλα δύο παιδιά δεν θα περίμενα τις δικές σας αποφάσεις», είπε.

Ακολούθησαν άλλες μαρτυρίες συγγενών, ενώ παράλληλα στο δικαστήριο ακούστηκαν και οι πρώτες μαρτυρίες επιζώντων.

Το μοναδικό μέλος του προσωπικού που επέζησε της σύγκρουσης

Η Χρυσάνθη Κρεβάικα, καθαρίστρια στο σιδηρόδρομο είναι το μοναδικό μέλος του προσωπικού που επιβίωσε της σύγκρουσης περιγράφει την σύγκρουση των δύο αμαξοστοιχιών. «Μπήκα από την Λάρισα στο πρώτο βαγόνι. Και ξεκίνησα καθαριότητα. Μόλις πήγα στο 6ο βαγόνι και στα πρώτα καθίσματα έγινε ένα δυνατό μπαμ και εκτινάχθηκα. Με σήκωσαν οι επιβάτες. Άνοιξα ένα μοχλό και άνοιξαν οι πόρτες. Περπατήσαμε τις γραμμές προς τα πίσω. Δεν κατάλαβα τι έγινε μπροστά. Γύρισα πίσω και βλέπω πως είχε μια ομίχλη και μέσα στην ομίχλη είχε μια κόκκινη ομίχλη. Νοσηλεύτηκα και μετά που βγήκα έμαθα τι έγινε. Από το 2022 εργαζόμουν στα τρένα. Δεν ένιωθα φόβο. Το τρένο δεν έκανε στάση από την Λάρισα έως το σημείο της σύγκρουσης» κατέθεσε στο δικαστήριο .

«Έψαχνα το μωρό μου - Η φωτιά ήταν δίπλα μας»

Η Μαρία Λαζαρίδου ήταν επιβάτης στο τρίτο βαγόνι. «Ταξίδευα εκείνο τα βράδυ με την μαμά μου και την 6 μηνών κόρη μου από τα Τρίκαλα. Κάθισα για να ταΐσω το παιδί. Θυμάμαι μια απότομη στροφή. Έτρεχε πολύ το τρένο. Δεν πρόλαβα να την ταΐσω έφυγε το μπιμπερό από τα χέρια μου και μετά τίποτα. Άνοιξα τα μάτια μου παντού σκοτάδι. Άνοιξα τα μάτια μου ακριβώς δίπλα μου υπήρχε η φωτιά. Υπήρχαν ουρλιαχτά. Και συνειδητοποίησα πως είχα μωρό αλλά δεν είχα μωρό. Αρχίζω να φωνάζω το μωρό μου αρχίσαμε να ψάχνουμε. Συνέχιζα να φωνάζω και το παιδί άρχισε να κλαίει. Ήταν κάτω από την καρέκλα. Χωρούσε μόνο το χέρι μας. Η μητέρα μου την τράβηξε έξω. Η φωτιά ήταν δίπλα μας. Φαινόταν σε καλή κατάσταση. Ήταν μαύρη από πάνω έως κάτω. Σκεφτόμασταν πως θα βγούμε. Φώναζα για να σπάσουν το παράθυρο» ανέφερε στο δικαστήριο.

Κατέθεσε πως κατάφερε μαζί με την μικρή της κόρη να βγει από το τρένο. «Όταν φτάσαμε στο παράθυρο ένιωθα πως δεν έχω οξυγόνο. Ήταν σπασμένο. Υπήρχαν δύο άτομα κάθισα στο παράθυρο τους έδωσα την μικρή και μου είπαν να πηδήξω. Πήδηξα βγήκα. Πήρα την μικρή. Ήμασταν από την πλευρά του δρόμου. Φτάσαμε σε ένα λόφο», περίγραψε συναισθηματικά φορτισμένη.

Η μάρτυρας - επιβάτης ένιωσε αδιαθεσία και το δικαστήριο διέκοψε για λίγα λεπτά.

«Μπρος γκρεμός και πίσω κόλαση»

Η Zagrida Plasaζ ταξίδευε με τα δύο της παιδιά και τον σκύλο. Περιέγραψε τι έγινε την ώρα που τα δύο τρένα συγκρούστηκαν. «Νιώσαμε ένα μεγάλο τράνταγμα, τον γιο μου τον πλάκωσαν οι βαλίτσες. Μετά υπήρχε το απόλυτο σκοτάδι. Ξεκίνησαν οι τσιρίδες, οι φωνές, ήταν σα να βλέπαμε τον θάνατο. Είδα τα παιδιά μου ότι ήταν καλά και μπορούσαμε να παλέψουμε να βγούμε. Φωνάζω το σκυλάκι μου. Βγάζει το κεφάλι και τον παίρνω μαζί μου. Ακόμη δεν υπήρχε καμία έξοδος. Βλέπαμε παντού γυαλιά, καπνούς και φωτιές. Μου φώναξε ένα παιδί που έσπασε το παράθυρο ελάτε να βγούμε από εδώ. Όταν βγήκαμε είδαμε μια τεράστια φωτιά. Ακούγαμε φωνές και τσιρίδες. Μπρος γκρεμός και πίσω κόλαση», κατέθεσε.