«Μαμά, δεν νομίζω να είναι ο μπαμπάς του Άλκη…»: Η συγκλονιστική ανάρτηση για τον πιλότο του Phantom, Γιάννη Μπλέσια που έχασε τη ζωή του στην Τανάγρα

Βαρύ πένθος έχει καλύψει τον Πύργο Ηλείας, την πατρίδα του 40χρονου επισμηναγού Γιάννη Μπλέσια, ο οποίος ήταν ένας από τους δύο χειριστές του F-4 Phantom που συνετρίβη στην Τανάγρα κατά τη διάρκεια του Athens Flying Week.

Η είδηση του θανάτου του έχει προκαλέσει βαθιά θλίψη σε συγγενείς, φίλους και κατοίκους που τον γνώριζαν.

Ιδιαίτερη συγκίνηση προκαλεί η ανάρτηση της μητέρας ενός φίλου του 5χρονου γιου του πιλότου, μέσα από την οποία μεταφέρει τη συγκλονιστική αντίδραση του παιδιού της όταν πληροφορήθηκε πως ο πατέρας του φίλου του ενδέχεται να ήταν ο ένας από τους ανθρώπους που χάθηκαν στο τραγικό δυστύχημα.

«Μαμά, δεν νομίζω να είναι ο μπαμπάς του Άλκη… Ήταν πολύ καλός πιλότος, και ήξερε πολλά "κόλπα" μας το είπε προχθές στη θάλασσα…» Μια παύση. «Όχι… αυτό δεν γίνεται. Ήταν ο καλύτερος φίλος του Άλκη. Με ποιον θα βγαίνει τώρα για ποδήλατο;». Και κάπως ετσι, μέσα από τα λόγια ενός εξάχρονου παιδιού, (του Μαξίμου) ήρθε η πιο σκληρή αλήθεια», αναφέρει σε ανάρτησή της στο Facebook η κυρία Διονυσία Κατελούζου, νοσηλεύτρια στο Γενικό Νοσοκομείο Πύργου.

Και σημειώνει σε άλλο σημείο της ανάρτησής της: «Ο Γιάννης τίμησε τον Πύργο από τον ουρανό. Κι ο Πύργος, τέτοιες στιγμές, πρέπει να ξέρει να στέκεται δίπλα στους δικούς του. Καλό ταξίδι, Γιάννη. Ο αετός του Πύργου πέταξε για τελευταία φορά… ...μα έμεινε για πάντα ψηλά.....».

Αναλυτικά η ανάρτηση:

«Μαμά, δεν νομίζω να είναι ο μπαμπάς του Άλκη… Ήταν πολύ καλός πιλότος, και ήξερε πολλά "κόλπα" μας το είπε προχθές στη θάλασσα…» Μια παύση. «Όχι… αυτό δεν γίνεται. Ήταν ο καλύτερος φίλος του Άλκη. Με ποιον θα βγαίνει τώρα για ποδήλατο;» Και κάπως ετσι, μέσα από τα λόγια ενός εξάχρονου παιδιού, (του Μαξίμου) ήρθε η πιο σκληρή αλήθεια......

Για εμάς, Γιάννη, δεν ήσουν μόνο ένας εξαιρετικός πιλότος. Ήσουν ο εξαιρετικος μπαμπάς του Άλκη Ο στοργικός πατέρας, ο άνθρωπος με την ευγένεια ψυχής, το ήθος και εκείνο το ήρεμο χαμόγελο. Θυμάμαι ένα κυριακάτικο απόγευμα, τα παιδιά να κατεβαίνουν με τα ποδήλατα την κατηφόρα του Επαρχείου «στα κόκκινα». Εγώ έσφιγγα τα δόντια μου από φόβο, χωρίς να πω λέξη. Κι εσύ το κατάλαβες. Με κοίταξες και μου είπες: «Μη φοβάσαι… Άσ’ τα ,Μόνο κράνος και "μυαλό" στο κεφαλάκι τους και την Παναγιά βοηθό».

Μεγάλες κουβέντες, Γιάννη… Σήμερα μοιάζουν με ολόκληρη στάση ζωής. Στους γονείς σου, που αποχαιρετούν το παιδί τους, εύχομαι δύναμη που κανείς δεν μπορεί να περιγράψει. Και στη γλυκιά σου Ρούλα, τη γυναίκα σου και μητερα του φίλου μας Άλκη, ο Θεός να γίνει στήριγμα στις μέρες που έρχονται και η αγάπη μιας ολόκληρης ζωής να γίνει κάποτε βάλσαμο στην ψυχούλα της!

Και επιτρέψτε μου, ως Πυργιώτισσα, μια πικρή κουβέντα που δεν έχει να κάνει με μικροπολιτικό σχόλια .Δεν αρμόζουν άλλωστε ούτε στην κατάσταση να ούτε και στον χαρακτήρα μου μα τέτοιες ώρες, όταν ένας άνθρωπος του Πύργου χάνεται τόσο άδικα και μια οικογένεια βυθίζεται στο πένθος, δεν μπορώ να καταλάβω πώς ο δήμαρχος της πόλης μας (απ' όσα διάβασα) μπορεί να παραμένει στη ΔΕΘ και να μην επιστρέφει στον τόπο του που θρηνεί το Αετοπουλο του. Δεν είναι θέμα αξιώματος ούτε πρωτοκόλλου. Είναι θέμα παρουσίας, συμβολισμού και ανθρώπινης στάσης. Ο Πύργος από χθες πενθεί βαθιά...

Ο Γιάννης τίμησε τον Πύργο από τον ουρανό. Κι ο Πύργος, τέτοιες στιγμές, πρέπει να ξέρει να στέκεται δίπλα στους δικούς του. Καλό ταξίδι, Γιάννη. Ο αετός του Πύργου πέταξε για τελευταία φορά… ...μα έμεινε για πάντα ψηλά......

Και Άλκη… όταν ξαναβγείς με το ποδήλατο, μη ξεχνάς να κοίτας τον ουρανό θα είναι για πάντα "δικός σου" και να είσαι σίγουρος ότι ο μπαμπάς σου ξέρει τον δρόμο και θα σε οδηγεί.....».