«Δεν μπορώ να ξεχάσω την εικόνα του πατέρα μου»: Η αδερφή του 7χρονου που σκοτώθηκε από φωτοβολίδα την Ανάσταση του 2011 στη Χαλκίδα θυμάται τη μοιραία νύχτα
26.06.202618:55
«Αυτή η φωτοβολίδα, και στο νερό να πέσει, δεν σβήνει», είπε σε συνέντευξή της 15 χρόνια μετά την τραγωδία - «Έμαθα να είμαι η μαμά της μαμάς μου, η μαμά της αδελφής μου και η μαμά του μπαμπά μου»
Σε μια ιδιαίτερα συγκινητική εξομολόγηση προχώρησε η Γαρυφαλιά Σούτζιου, αδερφή του 7χρονου Χρήστου, ο οποίος έχασε τη ζωή του το 2011 στη Δροσιά Χαλκίδας κατά τη διάρκεια του εορτασμού της Ανάστασης. Η ίδια ήταν τότε μόλις 10 χρονών...
Το τραγικό περιστατικό σημειώθηκε όταν άγνωστος πέταξε μια ναυτική φωτοβολίδα, η οποία καρφώθηκε στο μάτι του παιδιού, προκαλώντας τον θάνατό του και βυθίζοντας στο πένθος την τοπική κοινωνία αλλά και ολόκληρη τη χώρα.
Ο μικρός Χρήστος, γιος ιερέα, ήταν ντυμένος παπαδάκι και βρισκόταν στην εκκλησία μαζί με τον πατέρα του όταν συνέβη το μοιραίο.
«Έμαθα να είμαι η μαμά της μαμάς μου»
Μιλώντας στο «Out Loud Podcast and VESTART» στο YouTube, η Γαρυφαλιά Σούτζιου περιέγραψε με έντονη συναισθηματική φόρτιση τις στιγμές που ακολούθησαν την τραγωδία, τη δύσκολη διαχείριση του πένθους και τη μακρά πορεία προς την αποδοχή της απώλειας.
Όπως είπε «μετά την απώλεια του Χρήστου, τα αδέλφια μου τα θεωρώ παιδιά», ενώ αναφερόμενη στη στιγμή που έμαθε το τι έγινε σημείωσε: «Πάγωσα, είπα: χτύπησε, θα πάει στο νοσοκομείο και θα γίνει καλά».
Μάλιστα μιλώντας για τα χρόνια που ακολούθησαν μετά την τραγική απώλεια σημείωσε: «Έμαθα να είμαι η μαμά της μαμάς μου, η μαμά της αδελφής μου και η μαμά του μπαμπά μου».
«Εκεί τα αντιλήφθηκα όλα»
Σε άλλο σημείο, περιγράφει πώς έμαθε για τον θάνατο του πατέρα της:
«Μπαίνω στο σπίτι, ξεκινάνε και καθαρίζουν, σκουπίζουν, σφουγγαρίζουν, κάλυπταν καθρέφτες… Και ρώταγα εγώ: ''Γιατί;'' Και μου έλεγαν: ''Πήγαινε, Λιτσάκι, δίπλα, αγάπη μου, πήγαινε στο σπίτι πάνω, μην έρχεσαι''. Μέχρι που κάποια στιγμή με κοίταξαν στα μάτια, έβαλαν τα κλάματα και γύρισε και μου είπε η θεία Αθηνούλα: Τελείωσαν όλα, αγάπη μου, έρχεται ο μπαμπάς πίσω. Φυσικά, εκεί τα αντιλήφθηκα όλα».
«Αυτή η φωτοβολίδα, και στο νερό να πέσει, δεν σβήνει», σημείωσε, ενώ αποκάλυψε πως μετά την τραγική απώλεια «δεν υπήρχε παιδική ηλικία».
«Δεν μπορώ να ξεχάσω την εικόνα του πατέρα μου, πραγματικά. Τα ράσα πάνω του ήταν λες και φορούσε κάτι κουρέλια. Πώς βλέπουμε κάποιους ανθρώπους που είναι σε τελευταίο στάδιο ανορεξίας; [...] Για τον αδερφό μου πλέον δεν κλαίω. Είμαι πάρα πολύ χαρούμενη και περήφανη», κατέληξε.
