Σοβαρές καταγγελίες καταγράφονται στη Λέσβο σχετικά με τη διαχείριση χιλιάδων ζώων που θανατώθηκαν εξαιτίας κρουσμάτων αφθώδους πυρετού, καθώς, σύμφωνα με πληροφορίες, πραγματοποιούνται ταφές χωρίς να εφαρμόζονται τα απαραίτητα υγειονομικά πρωτόκολλα.
Το ζήτημα προκαλεί έντονη ανησυχία, καθώς πέρα από τον κίνδυνο περιβαλλοντικής επιβάρυνσης και πιθανής ρύπανσης του υπόγειου υδροφόρου ορίζοντα, καταγγέλλεται ότι ζώα που φέρουν τον ιό μεταφέρονται με ανοιχτά φορτηγά και χωρίς μέτρα βιοασφάλειας. Όπως επισημαίνεται, αυτό ενδέχεται να δυσκολεύει την προσπάθεια περιορισμού της νόσου, την ώρα που οι κτηνοτρόφοι υποχρεώνονται να εφαρμόζουν αυστηρούς περιορισμούς στις μονάδες τους.
Κάτοικοι της Λέσβου κατέγραψαν εικόνες από την ταφή μεγάλου αριθμού ζώων σε περιοχή κοντά στο Σκαλοχώρι και απέστειλαν το σχετικό υλικό στην τοπική ιστοσελίδα stonisi.gr.
Σημειώνεται ότι περίπου έναν μήνα πριν, ενώ η ασθένεια είχε ήδη εντοπιστεί εδώ και δύο μήνες στο νησί, είχε εγκριθεί από την Αποκεντρωμένη Διοίκηση Βορείου Αιγαίου χώρος ταφής δίπλα στον ΧΥΤΑ της Λέσβου. Ωστόσο, στη συνέχεια η Διεύθυνση Δασών απαγόρευσε τη χρήση της συγκεκριμένης περιοχής.
Κλείσιμο
Ακολούθησαν συζητήσεις μεταξύ της Περιφέρειας Βορείου Αιγαίου, των τοπικών φορέων και του υπουργείου Αγροτικής Ανάπτυξης, με αποτέλεσμα να επιλεγεί ως λύση η καύση των θανατωμένων ζώων σε ειδικό κλίβανο που διαθέτει μεγάλο σφαγείο του νησιού.
Παρόλα αυτά, σύμφωνα με όσα αναφέρονται, οι δυνατότητες του κλιβάνου δεν φαίνεται να επαρκούν για τον αυξημένο αριθμό ζώων που οδηγούνται σε θανάτωση στο πλαίσιο των μέτρων αντιμετώπισης της νόσου, με συνέπεια να συνεχίζονται οι πρόχειρες ταφές χωρίς επαρκή υγειονομική προστασία.
Με λύσεις που προσαρμόζονται στις ανάγκες κάθε κατοικίας, η προστασία του σπιτιού γίνεται πιο ευέλικτη, πιο ολοκληρωμένη και πιο απλή με τα προγράμματα ασφάλισης κατοικίας της Eurolife FFH.
Νέο ψηφιακό πρόγραμμα επαγγελματικού προσανατολισμού «Τεχνολογία και το αύριο των επαγγελμάτων» powered by Telekom σε στρατηγική συνεργασία με τον οργανισμό The Tipping Point
Για δυόμισι χιλιάδες χρόνια, ο προσωπικός δάσκαλος ήταν προνόμιο λίγων. Σε τριάντα χρόνια ενδέχεται να έχει γίνει κάτι σαν υποδομή, όπως το νερό και το ρεύμα. Κι αυτό θα αλλάξει και τη διαδικασία της μάθησης, που ούτως ή άλλως δεν μπορεί -υπό το πρίσμα της ψηφιακής εξέλιξης- να είναι ίδια.