Συγκινεί η μητέρα της 24χρονης Γιολάντας που πέθανε από νευρική ανορεξία: «Ο χρόνος με έμαθε να αναπνέω μέσα στον πόνο»

Έξι χρόνια συμπληρώνονται σήμερα από την ημέρα που η 24χρονη Γιολάντα από την Εύβοια έφυγε από τη ζωή νικημένη από τη νευρική ανορεξία. Έξι χρόνια από τότε που η μητέρα της Γιολάντας αναγκάστηκε να ζει με το αδιανόητο.

Με μια βαθιά συγκινητική ανάρτηση στον προσωπικό της λογαριασμό στα sacial media, η μητέρα της Γιολάντας μοιράστηκε σήμερα σκέψεις, λόγια και μνήμες που στάζουν αγάπη και πόνο. Η Γιολάντα έφυγε από τη ζωή ζυγίζοντας μόλις 29 κιλά ύστερα από μια σκληρή και άνιση μάχη με τη νευρική ανορεξία.

Η συγκλονιστική ανάρτηση της μητέρας της:

«11/02/2020- 11/02/2026... Πέρασαν κιόλας 6 χρόνια από εκείνη τη μέρα… Έξι χρόνια από τη στιγμή που ο χρόνος σταμάτησε… Από τη στιγμή που ο κόσμος χώρισε στα δύο: στο «πριν» και στο «μετά»… Έξι χρόνια από τότε που έζησα το αδιανόητο, που καμία μάνα εύχομαι να μη ζήσει ποτέ… Από τότε που η ζωή μου άλλαξε για πάντα και τίποτα δεν είναι πια το ίδιο… Θυμάμαι σκόρπιες εικόνες… Σαν να βρισκόμουν έξω από το σώμα μου… Σαν να παρακολουθούσα μια ξένη ιστορία… Το μυαλό αρνιόταν να καταλάβει, η καρδιά αρνιόταν να το δεχτεί… Κι όμως… Εκείνη τη μορφή σου δε θα την ξεχάσω ποτέ… Το γαλήνιο σου πρόσωπο…Το πρόσωπό σου που χάιδευα με τρεμάμενα χέρια… Τα φιλιά που σου έδωσα, προσπαθώντας να κρατήσω τον χρόνο… Να σε κρατήσω εδώ...

Μου είπαν πως ο χρόνος μαλακώνει τον πόνο…Πως κλείνει τις πληγές… Πως μαθαίνεις να ζεις με την απώλεια… Όχι… Ο χρόνος δεν έκλεισε τίποτα… Απλώς με έμαθε να αναπνέω μέσα στον πόνο… Με έμαθε να ζω, γιατί μέσα από εμένα ζεις κι εσύ, μωρό μου... Με έμαθε να χαμογελώ, όταν μέσα μου ουρλιάζω…Με έμαθε να φοράω τη μάσκα του «είμαι καλά»… Έξι χρόνια τώρα σε ψάχνω παντού… Σε ένα άρωμα που περνά ξαφνικά… Σε ένα τραγούδι που παίζει απρόσμενα… Ξέρεις, αγάπη μου μεγάλη, εμείς οι μανούλες που χάσαμε τα παιδιά μας μάθαμε να ζούμε με σπασμένα φτερά...

Περπατάμε, μιλάμε, χαμογελάμε… Μα μέσα μας υπάρχει πάντα εκείνο το κενό που δε γεμίζει…Κανείς δεν μπορεί να καταλάβει το αδιανόητο… Κανείς δεν μπορεί να αγγίξει το βάθος αυτού του πόνου… Δε θα σε ξεχάσω ποτέ... Θα σε κουβαλάω σε κάθε μου βήμα… Σε κάθε μου σκέψη…Σε κάθε μου ανάσα… Θα είμαι πάντα η μαμά σου…Η μαμά που αγαπούσες και θαύμαζες όσο τίποτα στον κόσμο… Η μαμά που θα συνεχίσει να ζει, για να κρατά εσένα ζωντανή, στην ψυχή, στο μυαλό και στη σκέψη της… Θα θυμάμαι το γέλιο σου… Τις αγκαλιές σου… Τα λόγια σου…Και από αυτά θα παίρνω δύναμη… Έξι χρόνια από το σημείο μηδέν…Και η αγάπη μου για σένα δε μειώθηκε ποτέ.... Αντίθετα, μεγάλωσε, απλώθηκε, έγινε αιώνια… Σ’ αγαπώ μέχρι το άπειρο…Και ακόμα παραπέρα… 🤍💔».