Το βυθισμένο χωριό Κάλλιο στη Δωρίδα αναδύεται ολοένα και περισσότερο, καθώς τα νερά της λίμνης του Μόρνου υποχωρούν ανησυχητικά.
Οι κάτοικοι κάθε μέρα παρατηρούν τη λίμνη να μειώνεται με γρήγορους ρυθμούς. Παράλληλα, τα θαμμένα μέσα στο νερό κτίσματα του χωριού που εγκατέλειψαν αποκαλύπτονται, μαζί τους και οι μνήμες από το παρελθόν.
Το 1980 όταν ολοκληρώθηκε η τεχνική λίμνη του Μόρνου οι άνθρωποι που ήταν εκεί αναγκάστηκαν να μετακομίσουν σε υψόμετρο 390 μέτρων και να δημιουργήσουν νέο οικισμό. Οι περισσότεροι όμως μετακινήθηκαν στην Αθήνα και άλλες πόλεις της χώρας.
Εκεί, στον νέο οικισμό Κάλλιο μένουν περίπου 60 άνθρωποι να βλέπουν και να παρατηρούν κάθε μέρα να αναδύονται από τα νερά της λίμνης οι παιδικές τους μνήμες τα υπάρχοντά τους, όλα όσα εγκατέλειψαν.
Τα 80 σπίτια στο βυθισμένο στα νερά τις λίμνης χωριό Κάλλιο μαζί και η εκκλησία τους και το Δημοτικό τους Σχολείο «θυσιάστηκαν» για την ύδρευση της Αθήνας.
Αυτά τα καμπανάκια έχουν χτυπήσει προ πολλού, όχι μόνο στην περιοχή γύρω από το Μόρνο, αλλά και στην ευρύτερη περιοχή που επηρεάζει όλα τα σημεία που παίρνει νερό η Αττική είτε από το Μόρνο, είτε από τον Εύηνο, είτε ακόμη από την Κωπαϊδα και την Υλίκη.
Με στρατηγικό όραμα και σταθερά ανοδική πορεία, ο Όμιλος Revoil κινείται ταυτόχρονα σε τρεις διαφορετικούς αλλά συμπληρωματικούς άξονες που έχουν ως κοινό σημείο αναφοράς την ενέργεια.
Η αυτοκίνηση αλλάζει με ιλιγγιώδη ταχύτητα. Όμως η μεγαλύτερη επανάσταση δεν είναι ένα καλύτερο αυτοκίνητο αλλά ένας κόσμος που το χρειάζεται λιγότερο. Και εντελώς διαφορετικό.
Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Ηλικιωμένων, την 1 Οκτωβρίου, αξίζει να δώσουμε μεγαλύτερη προσοχή σε ένα πρόβλημα που συχνά περνά απαρατήρητο: τη δυσθρεψία και τα σημάδια που μπορεί να εμφανιστούν πριν ακόμη γίνει αντιληπτή.
